Anoniem | Ik bemoei niet met mijn vader uit Paramaribo | Denise

Mijn vader uit Paramarobo Vaderdag Anonieme verhalen Denise vakantie

Hou van je vader. Het maakt niet uit hoe wreed hij is. Is dat echt zo?  

Hallo mensen ik ben Dunja. Mijn moeder komt uit Turkije en ik heb een vader uit Paramaribo. Ik ben nu 23 jaar. En toevallig heb ik ook een vriend die geboren is in Paramaribo. Omdat ik nooit vaderliefde heb gehad heb ik een hekel aan alles wat met Vaderdag te maken heeft. En de grootste hekel heb ik aan mijn vader. Hier mijn verhaal, ik weet zeker dat velen me gaan snappen want hij is echt wreed. Jullie mogen ook jullie mening geven.

Lezen jullie het trieste verhaal van Dunja uit Nederland. Geef jouw advies aan dames in dezelfde situatie en geef het door aan belangstellenden, wellicht helpt het iemand. #Amsterdam #Paramaribo #Suriname #Nederland #goedereis #travel #vakantie

We zijn inmiddels een paar jaar verder, scroll naar beneden om ook de trieste update van Dunja te lezen. 

Vader uit Paramaribo

Ik heb nooit vaderliefde gehad. Niet van mijn biologische vader. Mijn moeders broertje was eigenlijk mijn vader. Maar ook pas na mijn 5de jaar. De eerste vijf jaar woonden we in een opvang. Mijn moeder moest namelijk verstoppen voor haar eigen familie omdat ze zwanger was van een zwarte man. En ze was heel jong. Ik weet daar verder niets van maar ze heeft het me later verteld.

Na 5 jaar mochten we weer bij mijn opa en oma wonen. Mijn opa en oma hielden uiteindelijk verschrikkelijk veel van mij en mijn oom werd ‘mijn vader’. Ik maakte voor hem cadeautjes en ik nam hem altijd mee waar andere kinderen hun vader zouden meenemen. Ik heb uiteindelijk een prima jeugd gehad zonder vader.

Tussen de Surinamers

In Amsterdam ben ik opgegroeid. Tussen de Surinamers. Ik heb veel Surinaamse vriendinnen en vrienden en nu dus ook een Surinaams vriendje. Ik ben eigenlijk helemaal Surinaams. Als je naar me lijkt dan lijk ik eerder op een Surinaamse dan op een Turkse. Ik praat ook vloeiend Surinaams. Ik hou gewoon van die kant. Misschien omdat de rest van mijn Turkse familie mij niet echt accepteert. Al wist ik pas op mijn 17de dat mijn vader uit Paramaribo komt.

Toen heeft mijn moeder het opgebiecht. Sinds mijn 12de wilde ik al weten wie mijn echte vader was. Ze sprak er nooit over. Het deed haar ook pijn. Ze vertelde me dat mijn vader niets wist over mij. En vorige jaar pas heeft ze me verteld wie mijn biologische vader is. Dus toen pas kreeg ik een naam te horen. Een hele bekende Surinaamse man. Ik kon het niet geloven. Mijn vader was gewoon een man van vlees en bloed en bereikbaar ook. Hij woonde gewoon hier in Nederland.

Ik wil hem zien

Ik wilde hem zien! De verhalen die mijn moeder me de afgelopen jaren over mijn vader vertelde. Fantastisch. Ik wilde hem echt zien. Mijn moeder had hem ook nooit meer gesproken. Ze had hem wel gezien. Vanaf een afstand. En hij was gewoon ’te bekijken’. Mijn vader is makkelijk te vinden. Als je zijn naam Googled dan vind je hem. Op Facebook, Insta. Dus ik kon hem bestuderen. Ik bedacht een plannetje. Over een paar weken zou het Vaderdag worden en ik besloot om hem te verrassen op die dag.

Ik deed een hoop voorbereidingen. Mijn vriendinnen hebben mij erbij geholpen. Mijn vriend ook. Ik heb zelfs contact gezocht met zijn oudste dochter. (hij had al een kind voor mij) om het allemaal te regelen. Ze vond het helemaal geweldig. Zij zou hem die dag mee uit eten nemen. Ik was echt heel erg zenuwachtig. Ik zou samen met mijn moeder gaan. Mijn vriend ging ook mee. Hij zou in de auto wachten.

Hij werd boos

Mijn oom stond er absoluut niet achter. Hij wist zelf ook niet eens wie mijn vader was. Toen ik het hem vertelde werd hij vreselijk boos. Mijn vader is namelijk 15 jaar ouder dan mijn moeder. Mijn moeder was minderjarig toen ze zwanger raakte. Mijn oom wist precies wie mijn vader was. Hij had het zo vaak aan mijn moeder gevraagd maar ze ontkende het altijd. Ik denk omdat mijn moeder altijd van mijn vader heeft gehouden. Ze heeft hem altijd beschermd.

vader Paramaribo
Voorbeeldfoto van Afro punk

Dus die dag. Vaderdag 2017. Mijn zus zat met hem in het restaurant. Ze zou hem daar vertellen dat er nog twee mensen bij zouden komen. Mijn moeder en ik zouden wachten op een seintje van haar. Het was geweldig om hem daar in levende lijve te zien. Ik herkende mezelf in hem. En ook mijn zus. Alsof ik daar zat. Ik zag haar natuurlijk ook voor het eerst echt. We zaten hen al een half uurtje te observeren. Op een gegeven moment werd hij kwaad. Ik zag dat ze aan het bekvechten waren. Ik begreep er niets van. Mijn vader stond boos op en riep. Waar is ze, waar is die motjo. Echt waar. Hij bedoelde dus mijn moeder.

Mijn zus huilde

Het was verschrikkelijk. Mijn moeder en ik liepen naar de tafel. Mijn zus huilde en toen hij mijn moeder zag wilde hij haar aanvallen. Hij heeft geen seconde maar mij om gekeken. Ik probeerde mijn zus te troosten. Het was een flauwe eerste ontmoeting. Terwijl we al weken leuk contact hadden met elkaar en uitkeken naar deze dag. Ik kan zolang door blijven schrijven nu. Allemaal uit boosheid. Ik beleef het nu weer helemaal opnieuw.

Schelden en schreeuwen

Terwijl ik met mijn zus aan tafel zat keek ik naar mijn vader en mijn moeder. Ze waren aan het schelden en schreeuwen. En toen realiseerde ik me dat we in een restaurant zaten. Ik trok mijn moeder weg en we gingen weg. Het laatste wat hij zei was. Ja, vuile H**r ga maar weg en neem je kleine h**r mee.  Ik keek naar achteren en keek hem, eigenlijk voor het eerst aan.

‘Ik hoop dat je dood neervalt, ****!’ zei ik tegen hem. Het was heel erg. Ik ben blij dat het restaurant niet vol zat.

Ze was in de rouw

Mijn moeder en ik hebben het heel zwaar gehad. Het leek alsof mijn moeder hier meer last van had dan ik. Ze was in een soort van rouw gedompeld. Sprak met niemand hierover maar was helemaal down. Ze voelde zich schuldig. Ze snapte er niets van. Al die jaren heeft ze ook geen contact gehad met mijn vader. Ze was ervan overtuigd dat hij blij zou zijn.

Goed contact met mijn zus

Het contact met mijn zus is goed. We spreken wel eens af. Maar ik wilde nooit meer over mijn vader praten. Zij heeft ook bijna geen contact meer met hem. En toen belde mijn zus mij met een boodschap. Mijn vader wilde mij zien. Bijna een jaar later. Weer op Vaderdag. Hij heeft spijt. Hij heeft uitgelegd dat hij is geschrokken die dag. Mijn zus heeft hem overvallen. Hij was boos op mijn moeder. Boos dat ze zomaar weg was gegaan want hij hield echt van haar. En meer van dat soort smoesjes.

Allemaal smoesjes

Ik noem het smoesjes. Want die man die ik vorig jaar heb gezien. Is geen man die weet wat liefde is. Mijn vader is een verschrikkelijke vent. Een man die nooit maar dan ook nooit het woord papa uit mijn mond zal horen. Ik haat hem. Ik haat hem verschrikkelijk. En na die boodschap van mijn zus word ik met de dag bozer. Hoe durft hij.

Moet ik hem vergeven?

Maar dan komt nu het ergste. Mijn moeder vindt dat ik hem moet vergeven. En dat we het hem niet kwalijk moeten nemen. En dat ik dus naar die afspraak moet gaan. Zij zal niet meegaan. Want hij wil mij zien. Maar ik weiger om te gaan. Mijn zus zegt dat ze hem heeft vergeven en dat ik dat ook met doen. Mijn oom zegt dat mijn vader mag doodvallen. Zo denk ik er ook over. Die haat die ik voor hem voel zit zo diep. En naarmate Vaderdag dichterbij komt lijkt die haat te groeien. Ik denk dat ik mijn leven lang deze dag zal blijven haten. Mijn vader heeft me echt gebroken. Vaderdag 2017. Een zwarte dag in mijn leven.

Waardeloze vader

Mijn waardeloze agressieve vader. Maar tegelijkertijd vind ik het zo erg, waarom is mijn vader zo? Waarom kan ik niet een gewone vader hebben zoals iedereen. Een papa. Mijn zus zegt dat het wel kan. Maar ik moet hem wel vergeven. Maar ik kan hem niet vergeven. Die dingen die hij mijn moeder heeft gezegd het was heel erg. Zo een man kan ik toch nooit meer vergeven? Of van hem houden. Nooit! Of vinden jullie dat ik hem toch een kans moet geven? Ik ben heel erg benieuwd naar jullie mening. Want heel diep in mijn hart verlang ik naar mijn vader. Mijn hele leven lang al. Maar hoe kom ik over die boosheid heen?

Ik ben gefrustreerd

Ik zal jullie reacties lezen. Ik ben sinds kort ook lid van FamilieNieuws. Via mijn Surinaamse vriendinnen. Alvast bedankt voor alles. En sorry voor mijn lange gefrustreerde verhaal. Ik wilde eigenlijk niet zoveel schrijven. Sorry voor de taalfouten. Ik heb het heel snel opgeschreven. Dunja

Update

P.s. Inmiddels hebben we contact gehad met een familielid van Dunja. Haar vader is overleden. Hij lag op zijn ziekbed en heeft gevraagd om vergiffenis. Ze hebben een kleine maand van elkaar kunnen genieten. Dunja heeft het heel erg zwaar hiermee. Ze neemt het zichzelf heel erg kwalijk dat ze hem niet eerder heeft vergeven. Denise van FamilieNieuws

Shoppinglist van Denise







Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel mij op +31685421200
of stuur het naar [email protected]

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd

Volg FamilieNieuws! Hét Suriname Lifestyle Magazine van Denise | Content Creator | UGC Influencer | Business Coach
Het grote Suriname Platform. Van Paramaribo tot Amsterdam | Nederland | Suriname | Vakantie | Foto’s | Beri | Relaties | Gezondheid | verhalen | Surinaams Eten | Lifestyle | Business | Influencer | Doekoe | Shop
Heb je nieuws? Laat het ons weten. Ook een familiebericht plaatsen? Dat kan nog steeds GRATIS. P.s. Wil je je verhaal met ons delen? App het naar +31685421200 en wij plaatsen het anoniem. Adverteren? Goed plan! Laat jouw business zien aan al onze 160.000 volgers op social media
P.s. Binnenkort komt onze Surinaamse Ondernemers & Travel gids uit. Wil je er ook in staan? Dat kan al vanaf GRATIS. Meld je dus snel aan!