Een brief van een bezorgde leerkracht en moeder uit Suriname

leerkracht Suriname

“Wat moeten we doen als ouders weer gaan klagen over telefoon gebruik en data voor hun kinderen?”

[quads id=1]

We hebben ook een brief gekregen van een bezorgde juf uit Suriname. Juf Irion is naast leerkracht ook moeder en ze wil graag haar ideeën en ervaring omtrent het onderwijs delen. Ouders, leerkrachten en leerlingen, lezen jullie haar brief. Geef het door zodat het de juiste mensen kan bereiken. Ze wil graag dat het ministerie met een goed plan komt en nadenkt over een aantal punten die ze heeft genoemd. Wat is jullie mening hierover? Laat het ons weten, wellicht leest de minister het ook

Leerkracht uit Suriname

[quads id=1]

Goedendag lezers uit Suriname. Ik Ik ben juf Irion. Ik wil mijn ervaring met jullie delen, en uiteraard ben ik benieuwd naar jullie reacties.

De eerste covid-19 besmetting in Suriname is op 12 maart 2020 opgedoken.  Door de angst voor dit virus werden de scholen op 16 maart gesloten. We kregen een vervroegde paasvakantie. Het aantal Covid=19 besmettingen bleef maar stijgen en het was een risico om de scholen te openen. Er zouden daardoor namelijk  130.000 mensen uit huis moeten gaan.

[quads id=1]

Online studie

Het ministerie heeft besloten om afstand onderwijs te verzorgen. (Online studie). Plotseling was die zelfde mobiele telefoon onmisbaar in het onderwijsproces. Waar schoolleiders/inspecteurs moeite hadden met het mobiel gebruik van de leerkrachten, het geven van telefoonnummer aan ouders, werd diezelfde mobiel ineens 1 van de beste opties.

In mei 2020 werd de online studie opgestart. Eerst was het rekenen en taal. Daarna moesten we schrijven, lezen en de andere leervakken ook verzorgen. Dagelijks moest er werk opgestuurd worden voor de studenten. De eerste week ging het prima. En vanaf de tweede week begon het geklaag van de ouders over telefoongebruik en data voor hun kinderen. de leerlingen stuurde het werk niet optimaal naar de leerkracht. Anderen verlieten zelfs de groepsapp. Uit een groep van 30 leerlingen deden uiteindelijk nog maar 9 mee.

[quads id=1]

Zoveel moeite voor niets

Zoveel tijd, moeite, inspanning, mobieldata en hoge stroomrekening hebben we verspild. Alles was voor niets. Eind juli werd de online studie stop gezet.
De leerstof was al behandeld. De school begon op 1 oktober 2020.

leerkracht Suriname

Wat zien we gebeuren? De behandelde leerstof moest opnieuw behandeld en getoetst worden. De tijd, moeite en data die waren voor niets. En nu zien wij hetzelfde gebeuren. Waarmee zijn wij bezig?

Ministerie

[quads id=1]

Kan het ministerie met een behoorlijk beleid komen ipv tijd en geldverspilling van de leerkrachten en ouders? In Suriname zijn we echt niet zo ver om dingen digitaal te doen. En een start wordt er absoluut niet gemaakt. Het wordt steeds aan de leerkrachten en ouders overgelaten. Hoe verder met dit? We willen duidelijke richtlijnen hoe te werk te gaan. Kunnen jullie deze brief doorsturen zodat het de minister en de beleidsmakers kan bereiken?

Namens juf Irion,
Een bezorgde leerkracht en ouder.

P.S. Heb je ook een vraag die je wilt stellen? Wij publiceren het gratis (en anoniem) voor je! Stuur ons een berichtje. Je mag het ook appen naar +31685421200

[quads id=1]

Disclaimer: Let op: Dit is de kant van het verhaal en de mening van Juf Irion (niet haar echte naam). Dit is haar persoonlijke ervaring. Niet die van FamilieNieuws. Laat dat duidelijk zijn. Uiteraard is een ieder vrij om hier ook op te reageren. Hetzij onder de comments of anoniem

Interessante berichten:

Een brief van een bezorgde leerkracht uit Suriname

Feestelijk afscheid van leerkrachten St. Cecilia school te Paramaribo – foto’s en video’s

Sollicitatie oproep leerkracht LBO Stoelmanseiland Suriname

MORGEN start onderwijs op televisie – leerkrachten starten appgroep – school Suriname – video

Video – Zieke leerkracht vertelt zijn verhaal – 1 voor 12 Suriname

Video – Leerkrachten besmet – 2 scholen in Suriname eerder gesloten – Protocol: Thuisblijven bij klachten

[quads id=1]

One thought on “Een brief van een bezorgde leerkracht en moeder uit Suriname

  1. Het gevoel alsof leerkrachten niets te zeggen hebben en maar moeten uitvoeren en zwijgen wordt steeds sterker. Geen overleg met een inspekteur, beleidsmedewerker, directeur en minister van onderwijs. Hebben leerkrachten wel rechten? Moeten ze alleen op hun plichten gewezen worden? Heeft het weinige geld dat zij verdienen geen betekenis?
    Waar in de wereld worden leerkrachten en leerlingen zo behandeld? Waar in de wereld wordt er zo om gegaan met het onderwijs? Het 1e beroep van de wereld, een niet weg te denken schakel tussen kind en ontwikkelingen? Van elk beroep dat er wordt uitgeoefend is onderwijs verplicht. Ook al weet je alleen je naam te schrijven, ook al leer je het van huis uit, er is een stukje onderwijs nodig om het te kunnen doen. Waarom is men bang om te investeren in het mooiste ministerie dat er is? Waarom is men bang om de rechten van ondefwijsgevenden te erkennen en ze te behandelen zoals het moet?
    Leerkrachten hoe lang zullen wij nog labiel zitten en ons als vuil laten behandelen? Wanneer zullen wij opstaan en ons stem laten horen? Zonder leerkrachten is het ministerie waardeloos.

Comments are closed.