Ik vertrouw de dood van mijn man niet. Heeft zijn beste vriend iets gedaan? – Anoniem Suriname

man Nederland vriend

Sharon haar man is overleden. Hij was jong, succesvol en gelukkig. Er gebeuren vreemde dingen. Haar man laat haar namelijk niet met rust.

Hij komt elke avond bij haar in bed en loopt aan haar te trekken. Er moet dringend iets veranderen want zo kan ze niet verder leven. Ze kan het niet verwerken dat hij er ineens niet meer is. Iets klopt niet volgens Sharon.

Ze denkt namelijk dat zijn beste vriend iets te maken heeft gehad met zijn dood. Ze heeft het gevoel dat hij jaloers was en zijn leven wilde hebben en dat is uiteindelijk ook gebeurd. Sharon vertelt over de dood van haar geliefde en de twijfels over zijn vriend. Ze wil graag van jullie weten of ze gek is geworden. Misschien moet ze alles gewoon vergeten. Of moet ze inderdaad de dood van haar man onderzoeken?  Hebben jullie adviezen voor haar?

De dood van mijn man

Hallo FamilieNieuws en lezers van deze Blog. Ik wil graag mijn verhaal delen in de hoop dat ik hier wat antwoorden kan krijgen. Ik ben heel erg verdrietig en wanhopig aan het worden. Mijn man is overleden en ik kan zijn dood gewoon niet verwerken. Hij is nu bijna een jaar dood. Maar het zit mij ontzettend dwars. Ik heb heel lang mijn verdriet en twijfels weggestopt. Omdat niemand naar me zal luisteren.

Ik ben nu ongeveer een maandje verhuisd uit de woning waarin we samen leefden. Ik heb het moeten verkopen en ik ben weer terug bij mijn moeder. In de hoop weg te gaan uit Suriname. Ik kan het leven hier niet meer aan.

Vreemde dromen

Vanaf de eerste dag dat ik hier slaap komt mijn man bij me in bed liggen. Niet echt maar ik droom dat hij met me slaapt. Na zijn dood heb ik dat nooit gehad. Hij zegt ook tegen me dat ik hem niet moet laten. Hij trekt dan aan me. Dus al die gevoelens van verdriet komen weer naar boven sinds ik die dromen krijg. Het voelt alsof ik iets moet doen voor hem. Maar ik vraag me af wat het is. Ik denk dat het te maken heeft met zijn dood.

Het zijn niet alleen gevoelens van verdriet die naar boven komen maar ook boosheid. Er is zoveel gebeurd voor zijn dood. En tijdens zijn dood. Het klopt gewoon niet. Mijn naam is  Sharon en mijn man heette Ronald. We hebben dezelfde leeftijd hij was 30 toen hij overleed. Hij had de wereld aan zijn voeten. Hij was enigst zoon van zijn ouders. Zijn ouders zijn ook kapot van zijn dood. Maar ik kan bij hun helemaal niet aankloppen met mijn gevoelens. Zij hebben hun eigen verwerkingsproces. Ik neem het ze niet kwalijk. Het zijn zulke lieve mensen en zo goed van vertrouwen.

Waar ik wel mijn twijfels over heb is een vriend en collega van Ronald. Leo. Ik kende Ronald al 10 jaar. Ik heb altijd het gevoel gehad dat mensen iets van hem wilden. Ze maakten gebruik van zijn goedheid. Van zijn hart en ook van zijn spullen en geld. Mensen waren jaloers op hem. Ik snapte het ook wel. Alles, maar alles ging hem goed. Zijn studie, school, werk. En ook ons leven samen was een plaatje.

Ik zei hem vaker dat hij moest oppassen met mensen, en niet teveel vertrouwen in de mens moest hebben. Ik zag dingen die hij niet zag. Hij vond me altijd zo negatief. ‘Wat kan de mens hem doen. Ik ga met God’. Dat waren altijd zijn woorden. Hij was heel erg gelukkig. Ik huil nu ik dit opschrijf. Ronald was zo echt intens gelukkig. Met mij, met zijn leven, zijn werk. Alles. En hij wilde zo graag een gezin. Alleen voor zijn ouders wilde hij dat. Zodat ze konden genieten van kleinkinderen

Die mattie van hem, Leo. Ronald zei me nooit wat hoor over hem, maar ik observeerde alleen. Hij had meer vrienden hoor. Maar deze Leo vertrouw ik niet.

Ronald zag zijn collega’s wel eens na het werk en een paar keer in de week sportte hij met vrienden. Uitgaan met ze ging hij niet vaak. Wel zagen we elkaar op verjaardagen. Elke verjaardag vierden we. En gingen we langs. Dan zagen we elkaar. Zijn vrienden en mijn vrienden en familie. Dat waren onze uitjes samen. Ik ben heel close met mijn ouders en broer. Voor Ronald ook fijn omdat hij eigenlijk alleen zijn ouders had.

Zijn vrienden waren ook wel succesvolle jongemannen. Ze werkten net als Ronald bij grote bedrijven in Paramaribo en hebben allemaal ook promotie gemaakt. Mooi huis mooie auto enz.

Niet welkom

Over Leo: Een collega van hem.  Die betrapte ik vaker op ogries. Bijvoorbeeld liegen dat hij bij Ronald was. Vaker werd Ronald gebeld door zijn vriendin en dan moest hij voor hem liegen. Ik vond dat echt niet leuk. Daarom vertrouwde deze vriend nooit. Eeuwig had hij andere schatjes. Leo. Zijn collega. Ronald was zijn baas.

Ik heb Leo nooit gemogen. Ik kreeg vanaf het begin dat ik hem zag de kriebels. Hij nam altijd een ander vriendinnetje mee als we ergens gingen. Hij had zogenaamd nooit iets met ze. Het waren altijd van die rare jonge, kleine knappe meisjes. Zijn probleem, maar het voelde vreemd. Vooral als ze ook thuis kwamen. Ik heb Ronald een keer gezegd dat hij en zijn vriendin welkom waren maar die vriendinnetjes niet.

Leo mocht mij ook niet hoor. Hij keek me altijd vreemd aan en maakt van die rare opmerkingen alsof ik Ronald niet kan vertrouwen. Je weet wel van die steken onder water. En hij kleineerde Ronald ook vaak. Alsof hij minder was. Terwijl Ronald zijn baas was. Ronald moest er altijd om lachen, maar ik zag dat Leo gewoon jaloers op hem was.

Ze zijn vorig jaar een paar maanden voor Ronald zijn dood samen naar Nederland gegaan voor een opleiding en ik weet niet wat er toen is gebeurd, maar ze hebben daar ruzie gekregen. Ronald heeft me nooit verteld wat er aan de hand was. Het was ongeveer 3 maanden voor zijn dood. Toen Ronald terugkwam kreeg hij een hele mooie promotie en Leo werd overgeplaatst. Hun vriendschap was over.

Hij was verdrietig

Die periode droomde ik veel over Leo. Ronald sprak ook veel over hem. Hij miste hem en hij snapte niet waarom ze geen vrienden meer waren. Soms leek het alsof Ronald de weg kwijt raakte. Hij begon vaker weg te gaan, hij ging ineens drinken terwijl hij helemaal niet van alcohol hield. Soms was hij dronken thuis en sprak alleen maar over Leo. Alles ging alleen maar over Leo. Hij voelde zich denk ik ook schuldig dat Leo was overgeplaatst na die ruzie

Hij had echt verdriet van de ruzie. Maar hij sprak er helemaal niet over. Ik ben die vriendin van Leo een keer tegengekomen, maar die was ook boos op mij. Ok, prima. Dus haar vroeg ik niets.  Ons leven ging helemaal niet goed. Er hing een hele negatieve sfeer in huis. Ik praat echt over een paar maanden voor zijn dood.

Ze waren weer vrienden

Ongeveer een maand voor zijn dood stond Leo voor de deur. Ineens. Hij nodigde Ronald uit om te gaan chillen. Ronald was blij. Ik ook want ik zag mijn lieverd elke dag met zoveel verdriet. Ineens waren ze weer beste matties. Maar het ging helemaal niet goed met hem hoor. Op het werk had hij er ook een puinhoop van gemaakt de afgelopen weken. Die nieuwe functie ging helemaal niet goed. Zijn baas was ontevreden. Na zoveel waarschuwingen werd hij ineens op non actief gezet.

Raad eens wie die functie heeft overgenomen? Yep Leo!! Diezelfde Leo nam ineens de functie van Ronald over. Alles ging zo snel. Ronald stortte weer in. Hij werd helemaal depressief. Hij werd ook labiel. Leo bleef hem wel steunen. Hij kwam vaak langs na het werk. Als hij geweest was ging het helemaal niet beter met Ronald. Ik was niet blij met de bezoekjes van Leo. Het voelde al niet goed. Het leek alsof hij genoot van het verdriet en de achteruitgang van Ronald.

Zijn beste mattie

Ik kon niet met Ronald erover praten. Leo was zijn held. Zijn beste mattie want die anderen hadden hem laten vallen. Dat was wel waar ja. We zagen niemand in die periode. Ronald was jarig. Hij werd 30. Normaal gesproken was iedereen er. Nu alleen mijn moeder en zijn ouders en Leo. Hij was ook helemaal zichzelf niet. Het was een moeilijke periode.

Ik ga het verhaal een beetje inkorten. Maar Ronald heeft kort na zijn verjaardag een soort aanval gehad. De artsen noemden het een beroerte. Hij heeft een week in het ziekenhuis gelegen en is toen overleden. Ja, mijn geliefde is dood. Ineens. Kan gebeuren. Stress, verdriet slechte levensstijl. Er is geen duidelijke verklaring. Ik kon het niet verwerken maar moest me erbij neerleggen. Leo heeft heel veel voor me gedaan na zijn dood. Terwijl ik slechte gevoelens had over hem. Had ik ook gevoelens van dankbaarheid. Hij was zowat de enige die er was voor mij. Ook voor Ronald zijn ouders. Dus alle slechte gevoelens heb ik weggedrukt.

Onderzoeken

Maar nu is hij bijna een jaar dood en ik kan zijn dood maar niet verwerken. Ik heb het gevoel dat ik het moet onderzoeken. Leo heeft veel van Ronald overgenomen. Op het werk, zijn vrienden en ik zou bijna zeggen, zelfs zijn ouders. Hij is nu hun zoon. Het doet me pijn, hij heeft iedereen ingepalmd. Mij ook in de eerste instantie. Hij was er echt voor mij. Daarom voelde ik me enerzijds ook schuldig dat ik hem niet vertrouw. Ik heb die negatieve gevoelens altijd weggedrukt.

Maar sinds een maand worden mijn slechte gevoelens over hem weer gevoed. Ik zie hem naast Ronald in mijn dromen. Wat betekent dat?

Jaloers

Ik heb sterk het gevoel dat Leo iets gedaan heeft. Dat Leo jaloers was op Ronald en dat ze daarom ruzie hadden gekregen in Nederland. Ik weet het niet. Maar ik kan het niet loslaten. En sinds ik weer bij mijn moeder woon is dat gevoel sterker geworden. Ik durf dit met niemand te bespreken. Iedereen houdt nu van Leo. Net zoals iedereen van Ronald hield. Leo heeft zijn plaats ingenomen.

Na de dood van Ronald kwam hij vaker langs. Het werd teveel voor mij. En ik was vaak alleen in dat huis. Ik vond het niet nodig. Ik heb hem gezegd dat ik het liever niet meer had. Dat ik dat moeilijk vond. Hij appt wel. Ik zie hem soms rijden. Hij heeft precies die auto die Ro had, hij heeft zijn baan en heeft alle vrienden overgenomen. Ik zie op Facebook dat ze vaker samen zijn.

Ben ik jaloers?

Kunnen jullie mij zeggen. Zie ik spoken? Ben ik jaloers. Dat vraag ik mezelf ook af. Zoek ik ten onrechte een schuldige voor mijn verdriet. Jullie mogen het eerlijk tegen mij zeggen. Ik kan het wel aan. Moet ik het loslaten? Of moet ik dit toch verder onderzoeken. Kan het zijn dat Leo iets te maken heeft gehad met de dood van Ronald? Of kijk ik teveel naar films? Mijn hoofd stopt niet met denken. Ik kan niet in slaap vallen hier en als ik wel slaap zie ik een huilende Ronald die aan me loopt te trekken en mijn naam steeds noemt en aan de andere kant zie ik Leo. Hij lacht altijd. Net een duivel.

man Nederland vriend

Wat kan het betekenen? En hoe kan ik hier uitkomen? Ik sta op het punt om te verhuizen naar het buitenland. Ik wil alles achter me laten. Ik kan hier niet meer blijven.

Moet ik alles loslaten?

Ik wilde mijn verhaal op papier zetten. Ik zou het niet opsturen. Maar heb besloten om het wel te doen. Misschien kunnen jullie mij wat wijze adviezen geven. Ik hoop eigenlijk dat jullie me zeggen dat ik het me allemaal verbeeld en dat er niets aan de hand is. Dat dit allemaal normaal is bij de verwerking van verdriet. Ik wil dit gevoel niet hebben. Ik wil zonder verdriet en boosheid terug denken aan mijn geliefde. Het is tijd dat hij mij ook loslaat. Of ben ik juist degene die niet kan loslaten? We hadden zoveel plannen samen. Het is echt hard. Keihard. Ik wil het wel verwerken. Maar wat als Ronald me iets duidelijk wil maken? Kan dat?

Ik ben gewoon kapot van verdriet en het lijkt niet minder te worden. Straks is het een jaar. Ik moet verder met mijn leven.

P.S. Wil je ook advies over je privéleven? Stuur ons jouw anonieme verhaal en we publiceren het gratis voor je! Je mag het ook appen naar +31685421200

** U kunt hieronder reageren op dit anonieme verhaal!
Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken.