Als mijn man overleden is zetten zijn irritante kinderen me gelijk het huis uit – anoniem Amsterdam

0
Wanneer je een nieuwe man met kinderen neemt moet je goed nadenken. Wat gebeurt er als die man ziek is en wat gebeurt er als die man dood is. Sommige kinderen nemen alles over van die man. En als die vader dood is dan zetten ze jou zonder pardon op straat.

Dat gaat gebeuren met Uretha. Ze wonen in Amsterdam. De kinderen van haar man hebben haar duidelijk gemaakt dat het huis waarin ze woont van hun is en dat ze het huis in beslag nemen zodra hun vader dood is. Uretha wil weten of ze dat moet accepteren. Lees haar verhaal. Is wel jammer wat die kinderen in dat huis doen. En het is ook zielig voor die dochter van Uretha. Of hebben die kinderen van haar man alle rechten?

Hallo FamilieNieuws. Ik ben Uretha uit Amsterdam en ik ben getrouwd met Brian, We zijn pas een jaar getrouwd. We kennen elkaar ongeveer drie jaar.

Lees ook: Man uit Suriname probeert ex-vriendin te dwingen om met haar naar bed te gaan waar de kinderen bij zijn

Ik ben 36 jaar en hij is achter in de 50. Kinderen samen hebben we niet maar ik heb 1 dochter van 17. Die woont bij ons en hij heeft 3 kinderen. 1 woont sinds 3 maanden ook bij ons. Een zoon van 30 jaar. Hij is gescheiden en hij is door zijn vrouw gedumpt. Ik moet zeggend dat we wel wonen in het huis waar Brian heeft gewoond met zijn ex. Die kinderen van hem zijn hier opgegroeid. We wonen in Amsterdam

In Amsterdam

Zijn ex woont ook hier in Amsterdam. Ze heeft een andere man een Hollandse man. Hij zou die zoon echt niet in huis nemen. Jullie weten hoe die mensen zijn. Ik had ook een Hollandse man. Die vader van mijn dochter. Dus ja, Die jongen woont nu dus bij ons in huis. Ik dacht dat het tijdelijk zou zijn. Maar echt niet hoor. Hij is zo irritant. Ik vind ze nu alle drie zo irritant. Ze nemen me als een domme vrouw. Die kinderen van Brian maken ook misbruik van hem hoor. Ik ga jullie vertellen wat ze doen dan hoor ik graag of ze fout zijn of dat ik fout ben.

Brian doet niets voor mijn dochter. Ze woont in huis heeft een soort van eigen kamer dat wel. Maar het is niet zo dat hij haar verzorgt. Alles doe ik voor haar of haar vader. Ik ben rechtstreeks vanuit het huis van haar vader, waar ik 20 jaar gewoond heb, naar het huis van Brian verhuisd. Mijn ex en ik waren niet getrouwd.

Lees ook: Anandkoemar uit Paramaribo dreigt buurman en zijn 5 kinderen in brand te steken – politie Suriname

Toen ik bij Brian ging wonen wilde hij dat onze dochter bij hem bleef wonen, maar dat wilde ik niet en zij ook niet. Ze wilde met haar mama mee. Maar hij regelt wel alles voor haar. We hebben geen ruzie (meer). Ze is elk weekend bij haar vader. En toevallig komen die kinderen van Brian ook elk weekend thuis. Op de zondag maken ze er een gewoonte van om te komen, dat doen ze als sinds ze weg zijn gegaan. Heel soms blijven ze slapen. Dan komen ze zaterdags. Meestal als ze willen stappen. Dan spreken ze af met vrienden. Ze waren al groot toen Brian ging scheiden met hun moeder. En hadden al een eigen leven en (huur)huis.

Elk weekend

Dus ja elke weekend komen die kinderen hier bij ons. En elk weekend is het hier thuis een zwijnenstal. Ze komen met al hun kinderen, die maken alles kapot. Meestal komen die vrienden van hun ook hier thuis. Eten en drinken alles wat in dat huis is. Ruimen niets op. Ja, ze zijn irritant.

De kinderen gaan ook op de kamer van mijn dochter. (van Brian mag ik die kamer niet op slot doen) ik vind het heel erg als mijn dochter ‘s middags thuiskomt en die kinderen zitten op haar bed tv te kijken. Ik mag ze niet weghalen van Brian want zijn kinderen hebben ook recht. Hij is een lieve vader voor mijn dochter hoor, maar hij vindt dat hij zijn kinderen niet gaat weigeren om in die kamer te gaan want die kamer was vroeger van hun. En zo te zien vinden die kinderen dat. Ze hebben zelfs een paar kledingstukken en een koffer met kleren in de kamer van mijn dochter achtergelaten. Gewoon zo.

Verdrietig

Mijn dochter wordt er verdrietig van. Ze durft er niets van te zeggen want ze heeft al een keer gehoord dat die kinderen hebben gezegd dat ze een kamer moet gaan zoeken bij haar eigen vader thuis. Maar daar voelt ze zich ook niet echt thuis meer want haar vader heeft een nieuwe vriendin. Een Nederlandse vrouw en die houdt denk ik niet echt van mijn dochter. Ik vind het zielig. Het is bij hun juist anders. Die nieuwe vrouw bepaalt alles. Ze wilde juist van die kamer van mijn dochter een kast maken. Maar gelukkig heeft haar vader geen toestemming gegeven. Maar zo zie je het verschil. En ze zijn niet eens getrouwd. Mijn dochter is trouwens het enige kind van haar vader. Der vader zegt dat hij nooit gaat trouwen.

Lees ook: Ik moet kiezen tussen mijn kinderen en mijn man – anoniem Suriname

Ik vind het best goed dat die kinderen en kleinkinderen komen en mijn huis rommelig maken en al het eten in de kast opeten (hun vader geld koopt het). Maar ik ben er niet blij mee dat ze die kamer van mijn dochter nemen alsof het van hun is. De zolderkamer. Daar woont die oudste zoon. Die namen ze ook altijd al in beslag. Het kan want het is ook hun huis natuurlijk.

Zijn kinderen

Maar wat vinden jullie van dit? Mijn man, is gezond hoor. Niet ziek. Maar we hebben laatst weer gesproken over een aantal dingen. Ik weet al dat voor ons trouwen hij geregeld heeft dat het huis van zijn kinderen is. Dus niet van mij als vrouw. We zijn getrouwd op zo een manier dat ik bijna niets krijg zijn bezit en van het huis. Ik blijf niet helemaal met lege handen achter hoor. Maar het is wel zo geregeld dat ik geen recht heb op het huis. Ik ben ermee akkoord gegaan.

Lees ook: Anoniem: Ik wil dat hij voor mij kiest!

Nu heb ik laatst met de kinderen gesproken. Over de kamer van mijn dochter enzo. Ik wilde dat ze niet meer daar kwamen. Zeker niet als ze niet thuis was. En ze hebben me dit heel duidelijk gemaakt: Dat het hun huis is. En als hun vader doodgaat dan komen ze weer in het huis wonen en dan zullen mijn dochter en ik iets anders moeten gaan zoeken. Ik ben daar heel erg van geschrokken.
Mijn man, stond in het midden en heeft niets gezegd
Hij zei me dat het inderdaad hun huis is en dat zij mogen beslissen wat er dan gebeurt.

Sindsdien voel ik me minderwaardig. Ik ben getrouwd met Brian maar eigenlijk stel ik niets voor. Ik snap dat voor een man zijn kinderen belangrijk zijn en dat ze altijd hier hebben gewoond en dat ze ook rechten hebben, maar dit had ik niet verwacht. Ja, ik wist van te voren waar ik aan begon Ik heb getekend voor dit huwelijk. Maar ik wist niet dat het zo erg zou zijn met die kinderen. Ik dacht stiekem dat ze toch een beetje van me hielden maar na dat gesprek twijfel is sterk.

Lees ook: Die duivelse vriendin van mijn man heeft dingen gezet om mij en mijn kinderen dood te maken ~ Spookverhaal Suriname

In het begin dacht ik dat ze ook langskwamen voor de gezelligheid maar nee, het is hun huis en ik ben eigenlijk de indringer. Samen met mijn dochter. En hoe ik het zie gaat zijn zoon nooit meer verhuizen. Hij heeft de hele bovenverdieping in beslag genomen. Hij wacht dus gewoon tot zijn vader doodgaat om beslag te leggen

Steunt me niet

Inmiddels komen er ook vriendinnetjes bij hem langs. Ze sluipen via de gang naar boven. Ik zie ze wel. Ik heb het eigenlijk liever niet. Ik kan niets zeggen want het is niet mijn huis. Brian steunt me in deze helemaal niet.

Hij is een goede man. Ik kan niets slechts verder zeggen hoor, maar hij geeft wat het huis betreft zijn kinderen gelijk. Er is ook duidelijk een verschil tussen zijn kinderen en mijn dochter. Dat was altijd al zo, maar ik dacht dat ze een band zouden opbouwen en dat hij haar ook wel een beetje als zijn dochter zou beschouwen, maar dat is helemaal niet zo. Dat steekt me ook wel.

Het betekent niet dat Brian niet van ons houdt maar het betekent wel dat ik dus echt na zijn kinderen kom. Ik wil weten of het normaal is. Want eerlijk gezegd komt mijn dochter ook voor zijn kinderen maar zijn kinderen wonen niet bij ons in huis. Behalve zijn zoon. Maar dat was eigenlijk tijdelijk. Misschien ben ik niet eerlijk?

anoniem kinderen

Voorbeeldfoto van footage.framepool.com

Moet ik hier een probleem van maken of moet ik de situatie accepteren zoals die is. Soms denk ik, ik ga een huis zoeken voor mezelf en mijn kind en daar wonen. Als Brian dan bij ons wil komen wonen dan moet hij maar bij ons komen. Maarja. Ik heb niet zoveel geld om een groot huis te kopen/huren. En Brian gaat ook niet willen verhuizen. Dus ja. Wat dan?

Lees ook: Iedereen zegt dat ik weg moet bij mijn man – wie gaat mij en mijn kinderen verzorgen? Anoniem Paramaribo

Ik hou van Brian en van ons leven samen. Zouden jullie dit leven als 2de keus accepteren. Of is het tijd om gewoon te gaan scheiden voordat die kinderen mijn hele leven overnemen? Ik ben bang dat ik straks niets te vertellen heb. Ik zie allemaal problemen later als Brian ziek is of in het ziekenhuis ligt. Gaan zijn kinderen alles bepalen? We moeten echt even weer rond de tafel gaan zitten. Maar ik zou echt willen weten wat normaal is in dit soort situaties. Wat kan ik eisen? Geld hoef ik niet hoor. Die kinderen mogen het hebben en ik heb al een beetje geld. Maar ik wil ook wel iets te zeggen hebben in mijn huwelijk en in mijn huis. Ik ben wel getrouwde vrouw.

Advies please

Ik weet het zelf even niet meer. Ik hoop op jullie adviezen. Soms is het beter om goed na te denken voordat je je in iets stort. Geld is niet belangrijk. Maar door dit huwelijk heb ik geen stabiliteit voor mezelf en voor mijn kind. Bedankt alvast!

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments are closed.