Door mij is mijn moeder er niet meer – Ik heb zoveel spijt – Anoniem Suriname

0
Een zeer emotioneel verhaal: De moeder van Chantal is dood. Vermoedelijk door verdriet. Chantal is misbruikt door de vriend van haar moeder en dat heeft ze haar moeder heel erg kwalijk genomen.

Ze heeft haar moeder jaren in vijandschap gehouden. En ze heeft vreselijke dingen gezegd. Chantal heeft spijt van alles wat er is gebeurd en wat ze tegen haar moeder heeft gezegd. Ze wil haar moeder terug. Lees haar trieste verhaal. Haar boodschap is: Een moeder doet alles voor haar kinderen. Vergeten jullie dat niet. Behandel haar als een diamant want straks is ze er niet meer.

Getrouwde vrouw uit Suriname

Lees ook: Anoniem – Mijn moeder is op vakantie naar Suriname voor een voodoo wassie met haar vriend

Hallo FamilieNieuws ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Ik ben een getrouwde vrouw van 27 jaar uit Suriname . Ik ben een weeskind. Mijn vader heb ik verloren toen ik 5 jaar oud was en een paar maanden geleden ben ik mijn moeder verloren. Tot de dag van vandaag kan ik niet over haar dood heen komen. Haar verjaardag is net geweest en straks wordt het ook nog Moederdag. Het lijkt alsof ik gek aan het worden ben. Mijn moeder is namelijk dood door mijn schuld. Ik wil jullie graag mijn levensverhaal vertellen

Spijt

Ze maakte zich ontzettend druk. We hadden verschrikkelijke ruzie. Ik heb haar de vreselijkste dingen gewenst, Ik heb zo een spijt. Ze had zoveel verdriet.

Mijn moeder en ik zijn dus al vanaf mijn 5de jaar samen. Mijn vader was overleden en we mochten van zijn familie niet in het huis blijven waar we in woonden (hoorde ik later van mijn oom). We logeerden overal een beetje. Dan had ze wel een woning en dan weer niet mijn moeder werkte vooral in de avond uren ik sliep vaak alleen. Maar ik was wel gelukkig. Totdat ze een vriend kreeg. Dat was het einde van ons leven.

Lees ook: Mijn moeder is straks dood – Anoniem Moederdag verhaal uit Paramaribo

Die nieuwe vriend, misbruikte mij en sloeg mijn moeder. Ik heb het mijn moeder altijd kwalijk genomen want ze wist ervan. (dat dacht ik). Ik vond dat ze me nooit goed beschermde. Ik was altijd boos op haar. Toen ik 17 jaar was wilde die man mijn moeder niet meer en we moesten het huis uit. Een jaar lang woonden we bij mijn oom. Mijn moeder bleef werken en ik kon blijven studeren.

Veel ruzie

De ruzies begonnen erger te worden. Ik begon dingen anders te zien. Ik vond mijn moeder een vreselijk mens. Ik had een moeilijk en zwaar leven en ik gaf mijn moeder de schuld van alles.

Ik kreeg een vriendje. Ik ontmoette hem op school. School was mijn veilige haven. En thuis bij mijn vriendje Zijn ouders werden mijn ouders. Ik ben op mijn 18de bij hun gaan wonen. Ik vertelde hun over het leven met mijn moeder. Ik nam hun in vertrouwen. Ook zij namen het mijn moeder kwalijk. Als mijn moeder me kwam opzoeken stuurden ze haar ook weg. Mijn schoonvader schold haar zelf uit. Mijn moeder stond huilend op de stoep. Ze wilde me gewoon zien. Maar ik wilde het niet meer. Ik had haar uit mijn leven en uit mijn hart gezet. Ik haatte haar.

Op mij liggen

Ik heb mijn leven lang een wrok gehad tegen mijn moeder. Ik was boos op haar. Ik kon het haar maar niet vergeven. Al die nachten dat die man op me ging liggen, mama wist ervan. Ik wist het 100% zeker. En daarom wilde ik haar nooit meer zien. Maar mijn moeder gaf niet op. Om de zoveel tijd stond ze weer bij mijn schoonouders op de stoep om me op te zoeken. Ik schaamde me voor mijn moeder. Ik schreeuwde haar dat ze weg moest gaan. En dan kwam mijn schoonvader weer naar buiten om haar te verwijderen.

Ik vertelde hen vreselijke dingen over mijn moeder. Sommige dingen waren misschien niet eens waar. Alleen om boos op haar te blijven. In de tussentijd zocht ik contact met de familie van mijn vader. Die hebben mij goed ontvangen. En ook zij vertelde veel slechte verhalen over mijn moeder. Ik geloofde alles. En zo werd die wrok naar mijn moeder toe alleen maar gevoed.

Mijn vriend

Lees ook: 49 jaar, kinderloos en gedumpt!! Kan ik nog moeder worden of is het te laat? Anoniem Amsterdam

Ik werd ouder en soms zag ik mijn moeder op straat. Ik schrok wel altijd even. Ik zag hoe ze achteruit ging. Mijn vriend sprak wel soms met haar. Maar ik wilde het niet. Ik kan nu niet eens zeggen waarom niet. Ik was gewoon koppig. Die oude, magere vrouw. Ik zag haar niet eens als mijn moeder. Mijn vriend zei me altijd dat het niet goed was en dat ik met haar moest praten. Of met een psycholoog. Hij was eigenlijk de enige die goed sprak over mijn moeder. Soms werd ik boos op hem. Hij zag altijd al dat het niet goed was wat ik deed. Maar ik bleef zo, andere mensen bleven me ook voeden met slechte verhalen over mijn moeder. Ik voelde me daardoor sterker.

Ik had van binnen ook verdriet. Ik had pijn. Ik was jarenlang misbruikt en voelde me jaren in de steek gelaten. Eigenlijk verlangde ik naar de liefde van mijn moeder. Maar ik was koppig. En als ik boos deed dan kon ik haar ook pijn doen, Want ik heb jarenlang pijn gehad. 4 maanden voor de dood van mijn moeder ben ik getrouwd. Ik stond op het punt om het goed te maken met mijn moeder. Dat wilde mijn vriend graag. Maar toen koos ik ervoor om de hele familie van mijn vader uit te nodigen en mijn moeder niet.

Mijn huwelijk

Dat was verkeerd. Dat weet ik nu. Mijn huwelijks dag was verschrikkelijk. Die ochtend is mijn moeder bij me thuis gekomen en heeft me toen gesmeekt om erbij te zijn. Ik heb nee gezegd en toen heeft ze gezegd. Dat ik haar dochter niet meer was. Dat was het laatste dat ze tegen me heeft gezegd. Het was geen goede dag. Wij beiden hebben het gevoeld. Mijn man heeft me vaker gezegd om naar mijn moeder toe te gaan om mijn excuses aan te bieden maar nee. Ik was zo koppig. En zei. Nee, ik ben haar dochter toch niet meer En natuurlijk kreeg ik die back up van mijn schoonouders en van de familie van mijn vader. Maar mijn echte pijn voelde ze niet.

Toen kwam die dag. Ik weet het nog precies. Die dag in november. Mijn oom stond ineens bij de receptie op het werk. Hij zag er slecht uit. Hij omhelsde mij en ik voelde me ineens zo zwak. Ik huilde en huilde. Ik zei hem ik wil mama zien. Breng me naar mijn moeder. Niet wetende dat hij me kwam vertellen dat mijn moeder aan het doodgaan was. Ze was in AZP. Ik heb 5 avonden bij mijn moeder aan haar bed gestaan. Ik kon alleen maar huilen. Ze heeft nooit op mij gereageerd. Toen ging ze dood. Ik was wel bij haar op dat moment. Mijn moeder en ik samen. Zoals het altijd was. Ik heb uren naar haar gekeken en bij haar gestaan totdat ze echt ophield met ademen.

Klein geworden

Mijn moedertje. Ze was helemaal klein geworden. Ze was helemaal anders. Ze had verdriet vertelde mijn oom. Haar begrafenis was heel klein. Ze had niemand meer. Haar broer alleen en wat buren. Ik krijg weer buikpijn nu ik dit opschrijf. Ik kan mijn verhaal bijna niet afschrijven. Mijn moeder was eenzaam en ze was verdrietig. Doodongelukkig en dat kwam door mij. Mijn oom heeft het me ook keihard gezegd. Ik heb mijn moeder haar dood veroorzaakt. Ze was verdrietig. Verdriet heeft haar doodgemaakt. Verdriet om mij. Na mijn huwelijk was mijn moeder ingestort. Ze was moe. Moe om te vechten voor mij. En ze had ook spijt dat ze had gezegd dat ik haar dochter niet meer was. Dat zei mijn oom en dat las ik later in de brieven.

Ze wist het niet

Ik kreeg een brief. Een hele lange brief met meerder losse kleine briefjes. Het enige wat ze schreef was. Ik wist nooit dat … je aanraakte. En ik hou van je. Je bent en blijft mijn dochter. En ze vroeg duizend keren om vergiffenis. Daarnaast schreef ze allemaal herinneringen op tussen ons tweetjes. Dingen die ik was vergeten. Dingen die duidelijk maakten dat mijn moeder ontzettend veel van mij hield. Ze deed alles voor mij. Werken, zorgen dat ik goede cijfers op school kreeg. Ze was heel trots op mij. Ik heb altijd mijn schoonfamilie geprezen. Toen ik mijn diploma kreeg. Zei ik altijd dat het dankzij mijn vriend en mijn schoonfamilie was.

Maar nee, het was dankzij mijn moeder. Zij zat uren lang met mij samen aan tafel met mijn lessen. Ik moest verplicht een boek lezen en de radio luisteren naar het nieuws. Alles wat ik ben, ben ik dankzij mijn moeder. Maar het is te laat. Ik kan nooit meer genieten van mijn moeder. Ik wil haar zo graag terug in mijn leven.

Ik was egoïstisch en gemeen. Ik hemelde mijn schoonfamilie op. En de familie van mijn vader terwijl ze eigenlijk nooit naar me uitgekeken. Nooit geen dag. Ook niet toen mijn moeder het heel zwaar had en we niets te eten hadden. Ze wisten van mijn bestaan.

Lees ook: Mijn moeder wil haar ex (mijn huidige vriend) van me afpakken – anoniem Paramaribo

Mijn moeders broer had het ook zwaar. Maar hij nam ons wel in huis. Daarom moest mijn moeder in bars werken om ons te verzorgen. Ik was zo gemeen. Ik heb zo een spijt. Degene die me dit werkelijk heeft aangedaan is die vriend. Als ik alle moed bij elkaar heb verzameld ga ik hem opsporen en misschien stap ik wel naar de politie. Ik weet het nog niet. Maar hij is de boosdoener. En niet mijn moeder.

Ze is nu dood

Nu ongeveer 4 maanden laten ben ik dood van binnen. Ik heb spijt, spijt van al die verloren jaren. Ik had van mijn moeder kunnen genieten als ik gewoon normaal had gedaan. Mijn moeder had het ook zwaar, ze werd ook mishandeld door die vriend. Ze kon het niet helpen. Dat weet ik nu.
Alles wat mijn moeder deed, deed ze voor mij. Ik was het enige in haar leven. Ze had zoveel verdriet na haar bezoek de dag van mijn huwelijk. Ze kon het niet verwerken en nu is ze dood.

moeder Suriname

Voorbeeldfoto van everydayfeminism.com

Ik weet dat jullie mij ook gaan uitschelden, dat verdien ik ook. Maar ik wilde het toch aan jullie vertellen. Ik wil zelf geen kinderen, ik wil geen moeder zijn. Mijn man en ik hadden best veel problemen na de dood van mijn moeder. Ik kon het niet verwerken. Maar nu langzaam lukt het wel weer. Ik ben thuis van het werk, en heb tijd om tot mezelf te komen. Het contact met mijn schoonfamilie en de familie van mijn vader is op een laag pitje. Waarom hebben ze niet hun best gedaan om mijn problemen met mijn moeder op te lossen. Juist hebben ze het erger gemaakt door slechte dingen over mijn moeder te vertellen. Natuurlijk. Mijn moeder was niet perfect, maar mijn moeder was wel mijn moeder.

Dankbaar

Lees ook: Moeder dwingt dochter om pasgeboren baby te dumpen – anoniem Paramaribo

Ik ben mijn oom dankbaar dat hij me is komen halen. Ik ben blij dat ik die dagen aan haar bed heb gestaan en dat ik met haar heb kunnen ‘praten’. Dat verzacht mijn verdriet. Mijn moeder komt niet terug. Al wil ik haar zo graag bij me hebben. Ik praat elke avond met haar. Ik vertel haar hoe mijn dag was en ik vertel haar hoeveel ik van haar hou. Dat is het enige dat ik nog kan doen. Ik heb spijt mama, kun je mij vergeven?

Geachte lezers, wees aub lief tegen jullie mama. Want op een dag kan ze weg zijn en dan pas ga je realiseren dat een moeder alles doet voor haar kind. Dank jullie wel voor het lezen van mijn verhaal. Sorry dat het een beetje lang en misschien niet zo duidelijk is. Chantal

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments are closed.