23 jaar geleden hebben ze mijn kind weggegeven in Paramaribo. Wat nu? Anoniem Suriname

0
Op haar 16de kreeg Asha een kind. Van haar buurjongen. Ze waren verliefd op elkaar en zouden samen oud worden. Maar haar moeder en zijn moeder waren het hier niet mee eens. Ze moesten de relatie verbreken en na de bevalling hebben ze haar kind weggenomen.Gewoon gepakt!

Dat was 23 jaar geleden. Asha wil nu weten wat er precies is gebeurd. Waar is haar dochtertje. Leefde ze wel? Leeft ze nog? Ze heeft zoveel vragen. Ze weet niet wat ze moet doen?  Zal ze de vader van haar kindje confronteren? Of is het allemaal te laat nu? Ze vertelt haar uitgebreide verhaal. Willen jullie het lezen? Geef haar aub ook wat advies.

Geboren in Suriname

Hallo FamilieNieuws. Ik ben Asha. Ik ben een een vrouw van 39 jaar. Geboren in Suriname. Ik woon nu wel in Nederland. Ik las onlangs een verhaal op FamilieNieuws dat een moeder haar kleinkind had weggegeven. Sinds dat verhaal kan ik niet stoppen met denken aan mijn eigen verleden.

Geen vader

Lees ook: Moeder dwingt dochter om pasgeboren baby te dumpen – anoniem Paramaribo

Ik heb geen vader. Hij heeft mijn moeder voor de gek gehouden. Hij zou met haar trouwen. En toen ze zwanger raakte wilde hij dat niet meer. Tot mijn 7de jaar zag ik mijn vader wel. Stiekem want zijn familie wist niets van mij. Toen ik 2 jaar was trouwde hij met iemand anders en kreeg met haar een gezin. Dus in feite ben ik opgegroeid zonder vader. Mijn moeder had het zwaar. Ik heb nooit gezien dat ze een vriend had. Haar ouders hebben haar wel altijd bijgestaan. Ze woonden al eerder in Nederland.

Nu volgt mijn verhaal: Ik heb ook een kind gekregen. 23 jaar geleden. In Paramaribo. Ik was 16 jaar. Ik was verliefd. Stapelverliefd op de buurjongen. Hij was mijn beste vriend. Hij vertelde me altijd dat we samen zouden blijven voor altijd. Alleen hij en ik. We zouden samen oud worden. Hij had nooit een relatie gehad. We zijn echt zo een beetje samen opgevoed en groot geworden. Mijn moeder heeft me vaker gewaarschuwd. Maar ik had zogenaamd niets met hem. Ik was ook nooit bang. Ik voelde me juist veilig bij hem. Hij drong nooit aan op iets. En toch hebben we met elkaar geslapen. Een paar keer. Ik werd zwanger.

Te vroeg geboren

Lees ook: Anoniem – Op mijn 12de werd ik zwanger in Suriname. Mijn zoon is weggegeven

Hij heeft het aan zijn moeder verteld. Ik was toen al 5 of 6 maanden zwanger denk ik. Ik kon het verbergen tot die tijd. Mijn moeder heeft mijn buik nooit gezien. Zijn moeder ging direct naar zijn moeder. Toen pas wisten ze het. Ik heb zelden een dokter gezien. misschien 2 keren. En bij de bevalling, een vreemde man die ik niet ken. Naar school ging ik niet meer. Ik heb de baby gewoon thuis gehad. Het enige dat ik me hiervan kan herinneren is dat er heel veel bloed was. En heel veel pijn. De baby is veel te vroeg geboren en ze was heel klein. Ik zag haar heel eventjes.

Mijn kind genomen

Zijn moeder heeft het kind genomen en ‘weggebracht’. Mijn moeder vond het goed. Zij hebben het samen geregeld zonder mij iets te vragen. Die jongen had wel een vader en broers en zus. Zij hebben denk ik nooit iets gemerkt.

Ik weet tot de dag van vandaag niet wat ze met het kind hebben gedaan. Ik weet niet of die jongen wel wist waar de baby naartoe ging. Ik heb hem na de bevalling nooit meer gezien. We moesten de relatie verbreken.  Ze hadden hem ook ergens gestuurd. Uit de buurt van mij. Ik kijk nu wel stiekem naar hem op Facebook. Hij woont ook in Nederland. Hij is getrouwd en heeft zelf 3 kinderen. Hij lijkt heel gelukkig. Ik lijk ook gelukkig op Facebook.

Lees ook: Anoniem: Voor mij is mijn moeder overleden

Ik weet zeker dat hij het zich ook kan herinneren. Hij was ook 16 jaar. Alles was geheim. Hij was ook jong. Maar zijn moeder en mijn moeder niet. Ik vergeef het hun nooit. Ze hebben niet in mijn voordeel gehandeld. Ze konden ons bijstaan. Hij en ik hielden van elkaar, al waren we nog jong. Ze konden ons helpen met die baby. Maar die schande en schaamte zeker. Mijn moeder had mij toch ook gekregen zonder man. Maar die jongen zijn familie is een bekende familie. Het zou een schande zijn.

Verhuisd naar Nederland

Niet lang daarna zijn we verhuisd naar Nederland. Mijn moeder en ik. Zogenaamd een nieuw leven beginnen. Opnieuw beginnen wilde ik wel. Maar ik vertrouwde mijn moeder niet meer. Ik heb afstand van haar genomen. Ik ging heel snel apart wonen. Ik probeerde zo min mogelijk aan die tijd te denken. En het lukte me ook wel. Ik moest wel. Ik wilde alles vergeten. Ik kon toch niets meer doen. Moest ik mijn baby terughalen? Ik wist helemaal niets. En waar was die jongen? Ik had heel veel verdriet, maar alles hield ik voor mezelf.

Lees ook: Ik ben 17 en zwanger en mijn ouders hebben me op straat gezet – anoniem Paramaribo

Soms denk ik zelfs dat de baby niet leeft. Misschien was ze te vroeg geboren en heeft ze het niet gered? Misschien hebben ze haar iets aangedaan. Misschien is mijn moeder daarom zo geworden. Of misschien was het allemaal helemaal niet waar. Als ik naar mijn lichaam kijk, zie je niet dat ik ooit een kind heb gehad. Misschien was het gewoon een nachtmerrie. Er is helemaal niemand met wie ik dit kan bespreken.

Ze is ziek

Elke keer als ik mijn moeder zag wilde ik mijn moeder vragen waar mijn kind was. Maar ik heb het nooit gedaan. Ik zag haar ook bijna nooit. En nu kan het niet meer. Mijn moeder zit in een verzorgingstehuis. Ze is ziek. Al een tijdje. Ze is een hele zwakke vrouw geworden. Sinds we in Nederland wonen is ze achteruit gegaan. Alsof ze het zelf ook niet kon verwerken. Ik heb het nooit gedurfd om het haar te vragen. Ik was ook bang voor de waarheid.

Mijn moeder praat nu helemaal niet meer. Ik kan haar wel iets vragen. Maar ze kijkt alleen maar naar me. Het lijkt soms alsof ze iets wil zeggen maar ze doet het niet. Ik heb het nooit geforceerd. Ik ben bang voor hetgeen ik ga horen. Dat ze dood is? Daar ben ik het bangst voor.

Mijn verhaal
Nederland Suriname

Voorbeeldfoto van freepics

Ja mensen, dit is mijn verhaal. Het stopt hier. Mijn vraag aan jullie is. Wat nu? Ik heb een normaal leven in Nederland. Geen vriend maar veel vriendinnen en leuke collega’s. Ze weten niets!

Ik ben nooit meer terug naar Suriname gegaan. Nooit op vakantie geweest naar Paramaribo. Ik weet wel waar ik woonde. Ik lees veel op het internet. Zal ik er naartoe gaan? Zal ik die moeder van die jongen confronteren. Of zal ik die jongen zelf aanspreken via Facebook? Misschien leest hij mijn verhaal wel. Hij kent mijn naam. Ik ben ook gewoon op Facebook met mijn eigen naam. Ergens hoop ik dat hij contact met me maakt. Dat is ook 1 van de redenen dat ik deze brief schrijf. Hij kent mijn geheim. En wie weet, weet hij ook meer.

De waarheid

Lees ook: Ouders Riaz uit Suriname: ‘Onze zoon is van de aardbodem verdwenen – we hebben nooit een lijk gezien’ (video’s)

Ik moet het misschien loslaten, maar ik merk dat ik dat juist niet meer kan. Ik wil de waarheid weten. Wat die ook is. Opzoek naar mijn kind kan ik beter niet doen. Stel je voor dat ze gelukkig is en helemaal niets weet van mij. Ik kan haar leven niet door elkaar schudden. Ik zou niet eens weten waar ik zou moeten beginnen. Hoe pak ik dit aan? Kunnen jullie mij wat advies geven.

Die arts weet het ook

Voor de duidelijkheid. Er zijn 4 mensen op deze wereld die hiervan af weten. Oja, en die enge arts/meneer van de bevalling. Mijn moeder kan ik niets meer vragen. Ik weet niet of die moeder van die jongen nog leeft en die jongen zelf is wel op Facebook. Misschien denkt hij net zoals mij ook vaker hieraan. Maar hij heeft een gelukkig gezin en dat wil ik ook niet verstoren. Misschien is het allemaal te laat nu. Heel moeilijk dit. Dan maar loslaten? Ik denk niet dat mij dat gaat lukken. Ik kijk uit naar jullie adviezen. Asha

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments are closed.