Home Anoniem

Mijn man en mijn schoonmoeder hebben mijn baby gestolen – anoniem Paramaribo

Een nachtmerrie voor elke moeder: Je komt thuis en je kind is weg. Een baby die je negen maanden hebt gedragen. Gestolen. Door je eigen man en schoonfamilie. Bimla uit Paramaribo vraagt zich af waarom Hindoestaanse ouders vaak zo moeten zijn. Zijn ze echt naar een Pandit gegaan om haar leven te verpesten?

Ze heeft baby nu al drie maanden niet gezien, niet gesproken en ook niet gevoeld. Zoveel problemen heeft ze gehad met haar schoonmoeder en nu hebben ze haar kind. Ze loopt zoveel instanties af en niemand kan haar verder helpen. Ze is radeloos!! Lezen jullie haar verhaal en probeer haar te helpen. Welke moeder zou dit accepteren? Waarom helpen de artsen, BufAZ en de overige instanties haar niet verder??? Bimla vraagt een ieder dringend om hulp. Kunnen jullie haar helpen? Deel haar verhaal zodat het de juiste instanties kan bereiken. Dit is toch om gek te worden?

Moeder uit Paramaribo

Hallo allemaal, ik ben Bimla Een moeder uit Paramaribo. Ik ben 34 jaar. Ik ben getrouwd met Mahesh. Hij is een paar jaar jonger dan mij. Vorig jaar hebben we een dochtertje gekregen. Tijdens mijn zwangerschap had ik erg veel last van prenatale depressie, maar dat heb ik nooit laten behandelen.

Na de bevalling was ik zo dolgelukkig met mijn dochtertje dat ik alle depressie gewoon was vergeten. Blijdschap is immers de beste remedie.
Na verloop van tijd moest ik mijn werkzaamheden hervatten, want mijn zwangerschaps /bevallingsverlof was al verlopen. Dat werd extra zwaar in het begin, maar ik kon er wel aan wennen.

Thuis bij haar vader

Ik werk in de ochtend en mijn baby bleef dan thuis met haar vader. De vader moest echter in de middag werken, dan bleef de baby met mij. De moeder van mijn man begon op gegeven moment extra veel te bemoeien in mijn privéleven. Zij wilde voor mij bepalen hoe ik met mijn kindje moest omgaan. Ze deed heel bezitterig over mijn kindje en daar had ik op den duur echt genoeg van.

In mijn zwangerschap had ze al zoveel problemen veroorzaakt, dat mijn man me had gezegd liever geen contact met haar te hebben. Hij ging wel altijd bij zijn moeder, maar ik bleef dan thuis. Naarmate mijn baby groter werd, werd haar bemoeienis duidelijk teveel en onacceptabel in mijn leven. Ze wilde mijn baby op de mond kussen terwijl ik haar duidelijk had gezegd dat ik dat niet wilde.

Moeder van mijn man

Maar zij wilde alles voor mij bepalen en ik werd maar steeds depressief, want hoe je ook keert of draait, ze blijft de moeder van mijn man. Op den duur ben ik naar de arts gestapt en hij heeft me onmiddellijk naar de psychiater verwezen en toen werd het duidelijk dat ik in een postnatale depressie zat. De psychiater gaf enkele medicijnen, maar ik kwam geen stap vooruit, ik kreeg alleen maar slaap. Aan het werk en was aldoor moe, en de depressie werd erger.

Met de baby ging alles goed, ik ontfermde me over haar en genoot van de mooie vorderingen in haar groeifase. Maar het geklets van mijn schoonmoeder begon mij wel de keel uit te hangen, dat ik haar op den duur niet kon verdragen in de omgeving van mijn baby. Ik had ook een psycholoog gesproken en die zei me dat ik haar moet vermijden, anders kunnen er grote consequenties ontstaan. Mijn man wist ook dat zij de oorzaak was van de depressie, maar hij zat ook met zijn eigen depressie.

Leren vergeven

De psychiater zei me doodleuk dat ik moet leren vergeven en ik moet blijven bidden en blijven functioneren. Ik heb hem toen aangegeven dat ik een andere psychiater wil consulteren, want zo kon ik niet verder. Hij ging toen akkoord en we hebben de behandeling in goed overleg beëindigd.

Op een dag kwam mijn schoonmoeder thuis bij me en toen ik haar de baby niet wilde geven, maakte die ongeschoolde vrouw mij uit voor afval en nog hele andere nare dingen. Ze schold me uit in mijn eigen huis. Ik had daar genoeg van en joeg haar weg, we hebben een woordenwisseling gehad waarbij we elkaar hebben uitgescholden. Ik haar dus ook. Mijn man stond met mond vol tanden te kijken.

Ziekteverlof

Na enkele weken ging ik naar een andere psychiater en die gaf mij andere medicijnen en gaf mij meteen 3 weken ziekteverlof, want volgens hem had ik dringend rust nodig. Ik kwam wel tot rust en ik begon al verandering te merken.

Een paar maanden geleden ging ik voor anderhalf uurtje uit huis. Alles was normaal thuis, ook het contact tussen mij en mijn man. Toen ik thuis kwam zag ik de auto van mijn man niet, ik raakte in paniek en ik belde hem, maar kon hem niet bereiken. Ik ging mijn huis binnen en toen bleek dat mijn man weg was met mijn baby en alle spullen van hem en van haar.

Brief achtergelaten

Er was een brief voor mij achtergelaten en hij had me geblocked. Ik deed aangifte, maar toen bleek dat hij een beschermingsbevel tegen mij had ingediend met allerlei leugens erin dat ik de baby fysiek en psychisch mishandeld heb. Mijn man en mijn schoonouders vonden dat ik een gevaar ben voor mijn kindje. De rechter zei dat ik de baby voorlopig niet mocht bezoeken, want ik moet me laten behandelen. Alleen omdat Mahesh bang was dat ik met het kind ervandoor zou gaan.

Ik heb me toen ook laten behandelen door de psychiater. Om mijn kind terug te krijgen moest de psychiater een rapport voor me uitschrijven waarin staat dat ik geen gevaar ben voor mijn kindje, maar al die tijd beweert hij geen haast te hebben. Volgens hem wil hij mijn huwelijk redden, maar intussen heb ik mijn kind al 3 maanden niet gezien. Alle wegen heb ik al bewandeld, maar niemand kan mij helpen.

Leerkracht

Politie, Stop geweld tegen vrouwen, bufaz, juridische bijstand voor vrouwen, kantonrecht, psychiater, alles heb ik uitgeprobeerd, maar niemand die wat zinnigs doet. Van beroep ben ik leerkracht en ik werk met honderden kinderen. Nooit is er bij minowc een klacht over mijn werk geweest of dat ik niet goed omga met leerlingen. Ben dagelijks in het verkeer en woon zelfstandig. Ik betaal mijn huur en alle andere onkosten zelf, zelfs toen mijn man nog bij mij woonde. Maar mijn man rent voor elk wisje wasje naar mama en papa, hij kan de baby niet eens zelfstandig naar de consultatie brengen, z’n ouders moesten ook mee.

Hij kent ze

Onlangs heeft de psychiater me zelf gezegd dat hij mijn schoonfamilie heel goed kent. Alles hangt van zijn rapport af, maar hij heeft geen haast. Intussen roept hij me slechts 1 keer per maand voor controle en dan nog maakt hij het rapport niet. Hij heeft een brief van me man ontvangen met allerlei leugens en zelfs dat hij als vader bang is dat ik mijn kind ga vermoorden. Zelfs voor mijn hond is mijn schoonvader naar de politie gegaan, want die wil hij ook hebben.

3 maanden

Intussen heeft me baby haar mama al 3 maanden niet gezien. Zelfs op haar verjaardag heb ik haar ook niet mogen zien, niet eens via een videocall. De vader van m’n dochter doet precies wat zijn vader en moeder hem zeggen. Hij is een werkende man maar woont toch bij z’n ouders. Ik kan niet eens bellen en ik mag niets weten over het kind dat ik 9 maanden heb gedragen. Mijn man is zo zogenaamd zo verantwoordelijk dat hij de moeder van zijn kind blokkeert.

schoonmoeder Paramaribo
Voorbeeldfoto van https://www.deccanherald.com

Ik heb geen vertrouwen meer in de autoriteiten van Suriname. Is er ergens 1 instantie die wel wat kan doen? Ik ben van plan alles op tv te brengen, zodat iedereen weet wie ze zijn en wat ze hebben gedaan. Ergens wil ik de naam van mijn man niet schaden, want mijn kind draagt ook die naam. Maar als ik geen uitweg meer heb, moet het maar gebeuren. Ik heb zelfs geen aangifte gedaan dat hij mijn gekochte spullen (babybed, kast enz.) heeft meegenomen, alhoewel dat diefstal is.

Ik heb ook fouten

Ik weet dat ik vaak agressief reageer en dat ik ook fouten heb gemaakt en mijn verontschuldigingen heb ik ook aangeboden. Maar schoonmoeder beweert dat ze me nooit kan vergeven en dat ze me nooit meer accepteert als schoondochter. Het is eeuwig een ellende met Hindoestaanse schoonouders. Uit mijn onderzoek is ook gebleken dat ze naar een pandit is geweest om haar zoon van mij te kunnen scheiden en om mijn leven op alle gebieden te verpesten. Ik weet niet of het echt zo is.

Als haar zoon onvolwassen is, wil ik daarmee niks te maken hebben, ze heeft immers altijd ruzie tussen mij en me man gecreëerd en ik heb ook bewijs daarvan.

Mijn kind

Maar mijn kind is mijn kind. Daarvoor is er wel bewijs. Ze draagt de naam van mijn man, ze is erkend door mijn man, omdat hij met me getrouwd is.
Ik heb duidelijk aangegeven dat ik de echtscheiding wil tekenen, maar zij rekken het proces opzettelijk langer zodat ik me kind niet kan zien. De echtscheiding is pas in december. Mijn schoonvader komt nog bepalen dat ik na de scheiding mijn kind slechts voor 1 keer per week mag zien, terwijl IK haar 9 maanden heb gedragen.

Radeloze moeder

Dit is duidelijk pesterij. Als mijn man niet met mij wil leven heb ik daar alle respect voor, maar hoe kan je een moeder en kind zo lang van elkaar scheiden? Nota bene een baby. Dat is de grootste zonde ter wereld. Wie heeft advies voor deze radeloze moeder uit Paramaribo? Is er iemand ergens op deze wereld? Graag laten weten via FamilieNieuws of in de comments. Ik heb echt jullie advies nodig. Hartelijk dank voor het willen lezen, groetjes van Bimla.

Gerelateerde verhalen:

Als ik was gebleven in Paramaribo was mijn dochtertje nu dood vreemde tories

We wonen in bij mijn schoonmoeder in Paramaribo en nu wil ze ons eruit zetten anoniem

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig