Mijn man zijn exen en zijn ouders hebben hem vermoord – anoniem Paramaribo

0
We hebben een hele emotionele brief binnengekregen van Sharona uit Paramaribo. Ze heeft al zoveel meegemaakt. Een half jaartje geleden is ze haar man Alex verloren.

Ze is op haar 32ste weduwe geworden. Maar ze kan niet verder. Ze heeft het gevoel dat hij vermoord is door de mensen om hem heen, mensen van wie hij hield. Ze weet niet wat ze moet doen. Moet ze hen confronteren of moet ze het laten rusten. Want op deze manier gaat ze er zelf ook aan kapot. Ze heeft jullie advies nodig. Lees haar uitgebreide en emotionele verhaal. Kunnen jullie haar helpen?

Sharona uit Paramaribo

Hallo Denice. Bedankt dat ik mijn verhaal bij jullie kan vertellen. Graag anoniem, dus verander mijn naam enzo. Ik wil niet dat mensen dit weten, maar ik wil het zo graag van me af schrijven en ik wil wat advies van jullie lezers.

Ik ben Sharona uit Paramaribo en ik ben 32 jaar oud. Ik was 3 jaar getrouwd met Alex. Hij is al 6 maanden overleden. Het gaat op het moment helemaal niet goed met mij. Ik voel me zo verdrietig en eenzaam. Ik mis mijn man, mijn grote liefde. Alex is dood, hij was ziek. Maar ik ben ervan overtuigd dat het komt door zijn exen en door zijn familie. Alex was 44 toen hij overleed.

Veel problemen

Toen ik Alex ontmoette waren er al heel veel problemen. Zijn ex was het hier natuurlijk niet mee eens en dagelijks stoorde ze ons. Bellen, langskomen bij ons nieuwe huis en vele scheldpartijen. Ze heeft zoveel gedaan om hem terug te krijgen.

Door haar heeft nooit iemand van mij gehouden. Alex zijn vrienden haatte mij en zijn familie nog erger. Komt door de gemene verhalen van zijn ex-vrouw. Ze hebben geen kinderen samen. Ze was wel ooit zwanger maar het kind wilde ze niet houden. Dat is de reden waarom ze uit elkaar zijn gegaan. Alex was er kapot van. En kon het haar niet vergeven. Kort daarna kwam hij mij tegen.

Paramaribo anoniem

Voorbeeldfoto van Caveman circus

We hebben ooit contact gemaakt met die ex maar ze heeft ons nooit toegelaten. En we hebben het er toen bij gelaten. Alex heeft daar ook altijd veel verdriet van gehad. Hij zei altijd, dat ze vanzelf zou komen als ze ouder was.

Veel brieven geschreven

Hij heeft veel brieven voor haar geschreven. Zelfs al voordat ik hem leerde kennen. Die heb ik bewaard. Allemaal. Veel zijn niet eens open gemaakt. Zo zielig vind ik dat. Ik blijf ze bewaren. Je weet maar nooit of ze ooit haar vader komt zoeken. Dan weet ze tenminste dat hij altijd van haar geweten heeft en dat hij altijd van haar heeft gehouden. Ook al heeft hij haar nooit mogen vasthouden.

Al deze dingen waren teveel voor hem. Hij kon het leven niet meer aan.
Ik geef die moeder van het kind, zijn ex en zijn familie echt de schuld van de dood van Alex. Hij had zoveel verdriet. Zijn ouders zijn nooit bij ons langsgekomen. Ook niet toen het niet zo goed met hem ging. Wel in het ziekenhuis. Maar het was toen eigenlijk al te laat. Ik geloof 100% dat hij depressief was en zijn dood zelf heeft veroorzaakt. Al leek het alsof hij ziek was. Het was depressie.

Mijn schuld

Ik ben misschien ook schuldig. Ik heb het mezelf ook lang kwalijk genomen. Ik kon hem namelijk ook niet helpen. Ik raakte maar niet zwanger. Dat zou hem echt geholpen hebben. De dag van zijn dood hadden we heel veel ruzie. Er hing een duivelse sfeer in huis. Hij was net een weekje terug uit het ziekenhuis.

Ik krijg nu nog pijn in mijn hart als ik denk aan zijn dood. Dat was geen natuurlijke dood. Dat weet ik zeker. Vlak na zijn dood ben ik nog op onderzoek gegaan. Ik heb de politie gewaarschuwd, maar het heeft me nooit verder gebracht. Ik zit nu 6 maanden in de rouw, ik zoek naar antwoorden.

Ik moet verder

Ik heb heel wat mensen van me afgestoten. Er is toch niemand die mij begrijpt. Iedereen zegt dat ik verder moet. Ik probeer echt om verder te gaan met mijn leven. Ik heb het daar heel zwaar mee. Ik heb het gevoel dat ik toch moet uitzoeken hoe Alex is overleden. Dat ik zijn verdriet en problemen moet oplossen.

Ik wil zijn familie confronteren. Zijn ouders, zijn gemene vrienden die hem in de steek hebben gelaten. Mensen van wie hij echt heeft gehouden. Maar ook zijn exen. Ik wil ze zeggen dat ze hem hebben vermoord. Ik wil zijn kind opzoeken en haar dwingen om de brieven te lezen van haar vader. Ze is nu misschien wel oud genoeg.

Ik wil rust

Ik voel die onvrede van Alex. Als ik ga slapen en als ik opsta. Mijn leven is ook gestopt. Ergens zoek ik wraak. Maar ik verlang naar rust. Ik wil verder met mijn leven. Ik moet verder. Daarom zoek ik hulp. Ik begin met jullie advies. Misschien helpt dat mij wel verder. Daarna kijk ik verder. Ik voel me nu al stukken beter. Alleen omdat ik jullie heb geschreven. Alvast bedankt hiervoor. Sharona

Gerelateerde verhalen:

Anoniem – De vader van mijn kind woont in Paramaribo. Hij weet niet eens dat ze bestaat. Vakantie Suriname

Anoniem – Mijn vader is overleden in het ziekenhuis van Paramaribo tijdens onze vakantie in Suriname.

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments are closed.