Home Anoniem

Zou jij een man nog terugnemen als hij dit met je had gedaan? – Anoniem Paramaribo

Uretha uit Paramaribo wil al zo lang kinderen. En nu blijkt dat haar vriend Steven al een jaar geleden een kind buiten heeft gemaakt. Ze is bij hem weggegaan maar nu wil Steven dat ze samen met hem het kind opvoedt. Eigenlijk is ze boos en verdrietig maar ze wil ook een moeder zijn voor die baby. Die baby heeft moederliefde nodig want zijn moeder heeft hem gedumpt. Ze heeft heel dringend advies van jullie nodig. Wat zouden jullie doen?
Uretha en Steven uit Paramaribo

Hallo FamilieNieuws, ik ben Uretha. Ik ben een creoolse dame uit Paramaribo en ik heb geen kinderen. Ik ben 29 jaar en ik ben sinds kort weg bij mijn vriend. Ik huil nu weer nu ik het opschrijf. Ik mis hem, hij is altijd zo goed voor mij geweest. Ik was 4 jaren met Steven.

Dame uit Paramaribo

Ik kan denk ik geen kinderen krijgen. We proberen en we proberen en het lukt maar niet. Steven wilde zo graag en hij is buiten een kind gaan maken. dat kind is al 1 jaar.

Hij heeft me gezegd dat het werkelijk zo is, nadat die moeder dat kind bij ons heeft gebracht. Eigenlijk moet ik zeggen gedumpt. Ik heb mijn spullen toen gepakt en ik ben weggegaan. Dat was mijn eerste reactie. Ik was zo boos en teleurgesteld. Ik had niet gedacht dat hij me zoiets aan zou doen. Met een dame vlak hier uit Paramaribo. Ik schaamde me.

Ze komt ook uit Paramaribo

Nog erbij wist die dame dat ik geen kinderen aan hem heb gegeven. Ze heeft me uitgescholden. Gezegd dat ik een waardeloze vrouw ben. Steven heeft haar wel op der plaats gezet. Ze zegt ze wil Steven niet ze heeft gezegd dat hij voor die jongen moet zorgen. Daarom heeft ze hem bij Steven gelaten. Ik zeg jullie. Echt een asociaal achtige dame. Ik wil niet slecht over haar praten want Steven is de boosdoener. Niet die dame. Hij heeft haar dingen over mij verteld. Anders kon ze het niet weten toch. Want niemand weet dat ik al 4 jaren probeer. Zelfs mijn moeder niet. Alleen een mattie van me.

Mijn moeder weet niets

Daarom ben ik ook boos. Ik voel me voor de gek gehouden. Wat ik jullie wil vragen is het volgende: Ik heb dus direct al mijn spullen gepakt en ben weggegaan. Ik woon nu bij een mattie van me, maar ik kan wel bij mijn moeder of broer gaan wonen. Maar ik schaam me. Ze zijn ook zo trots op mij en Steven. Ze gaan het erg vinden dat ik weg ben gegaan. Plus, ik denk er nog aan om terug te gaan. Dus dan hoeven ze nog niets te weten

Terug gaan?

Ergens vind ik het mijn schuld. Ik kan hem geen kind geven. Ik ben de oorzaak. Hij is vruchtbaar en het is echt zijn kind want die jongen lijkt sprekend op Steven. Die mattie van me zegt dat het gewoon is en dat ik me niet druk moet maken want Steven is verder een goede man. Maar ik twijfel nog. Ik weet niet of ik hem ooit nog ga kunnen vertrouwen.

Anoniem Paramaribo
Voorbeeldfoto van Human Hair Wigs

Steven heeft me gezegd dat hij die jongen samen met mij wil grootbrengen. Ik weet wel niet zeker of die moeder daarmee akkoord gaat gaan. Ik heb begrepen dat ze meer kinderen heeft.

Samen opvoeden

Stel je voor dat ik nooit kinderen ga kunnen krijgen ( de dokter zegt dat hij niets ziet. Alles is normaal), Dan is het eigenlijk goed dat ik deze jongen kan adopteren toch? Maar ik ben zo boos en verdrietig. Liever had hij me van te voren gezegd dan konden we samen een oplossing zoeken. Maar nu zo achter mijn rug. Het moet langer dan een jaar zijn geweest toch? Ze zal niet gelijk zwanger zijn geworden. Die leugen vind ik zo erg.

Testen

Ik moet zelfs nog gaan testen want vanzelf heeft hij niets gebruikt. Al deze dingen maken me zo boos en verdrietig. Hij zegt dat zij getest heeft. En dat ze niets heeft. Maar ik weet dat nooit zeker. Ik moet zelf gaan testen. Maar ik ben bang. 2 jaar geleden heb ik wel getest. Niets aan de hand.

Advies nodig

Daarom met alle respect vraag ik jullie om advies. Is deze man het wel waard om verder mee te gaan? Hij houdt van me dat weet ik zeker. En als ik hem zie met zijn zoon dan zie ik dat hij het echt heeft gedaan omdat hij graag een kind wilde. Die jongen is nu al een maand bij hem thuis. Zijn zus en zijn moeder helpen hem. Die moeder van die jongen is buiten beeld (voor nu). Zijn zus en moeder moeten weten dat ik boos ben. Ze weten toch dat die jongen niet mijn kind is.

Niet mijn kind

Maar ze reppen geen woord erover met me. Ik heb het heel zwaar. Ik zag die zus met die jongen op straat. Dat doet me wel pijn want eigenlijk hoor ik Steven te helpen. Ik kan zijn moeder zijn. Ja toch? En ik kan die baby moederliefde geven want die moeder van hem is geen verstandige vrouw hoor. Ik zou mijn kind nooit zomaar ergens dumpen.

Waarom is de wereld zo oneerlijk? Ik, die zo goed voor een kind zou kunnen zorgen, krijg geen kinderen van God. Gemeen he.

Kan ik hem vergeven?

Ik vraag jullie aub wat moet ik doen? Kan ik iemand die me zoiets ergs heeft aangedaan wel vergeven? Hij houdt van me, ik hou van hem. Als ik zeg dat ik hem vergeef dan zal ik dit alles achter me laten en hem helpen met zijn kind. Al wil die moeder ook nog bemoeien. Is niet erg. Ondertussen zal ik nog zelf proberen om hem een kind te geven. Diep in mijn hart wil ik dat en ik weet dat Steven dat ook wil.

Maar ik twijfel en ik ben bang. Wat moet ik doen? Helpen jullie mij aub. Ik stress hier en de tijd loopt maar door. Die jongen heeft een moeder nodig. Ik denk dat ik dat kan zijn. Wat denken jullie?

Gerelateerde verhalen:

Anoniem – Het is uit, hij heeft een ander en ik ben zwanger van hem ~ Paramaribo

Anoniem – Hij zorgt voor ons. Moet ik zijn Surinaamse buitenkind accepteren?

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig