Home Anoniem

Hij is Hindoestaan ik Marron. Kan dat wel? Anoniem Paramaribo

Liefde is mooi, maar kan ook frustrerend zijn. Ook voor Stella en Aniel uit Paramaribo. Zij is een Marron en Aniel is een Hindoestaanse jongen. Ze houden van elkaar maar niemand accepteert hun liefde. Hun beide ouders zijn het niet eens met hun relatie. Vooral van de Hindoestaanse kant hebben ze ‘veel last’. Het gaat zelfs zo ver dat depressie om de hoek komt kijken. Passen verschillende culturen niet bij elkaar? Moeten ze uit elkaar gaan of moeten ze volhouden? Misschien worden ze pas gelukkig als ze vluchten naar het buitenland? Kunnen jullie hun wat advies geven?
Stella en Aniel uit Paramaribo

Hallo FamilieNieuws, Ik ben Stella. En ik wil graag iets aan jullie vragen. Eigenlijk schrijf ik deze brief ook voor mijn vriend Aniel. Hij is Hindoestaan en ik ben Marron. We studeren beiden in Paramaribo

We zijn dol verliefd op elkaar maar het lijkt alsof hij en ik de enige zijn die blij zijn dat we elkaar hebben gevonden. 3 jaar geleden kwam ik hem tegen omdat ik toen ben begonnen met mijn studie in Paramaribo.

Studenten uit Paramaribo

We kregen niet meteen iets, maar het was wel liefde op het eerste gezicht. We deden er niet meteen iets mee want ik zou nooit denken dat ik op zo iemand zou vallen en hij helemaal niet. Hij had zelfs al een ‘bruidje’ op het oog. Iemand die zijn ouders goed gekeurd hebben. Ik had niemand. Ik had ook nooit iemand gehad. Aniel is mijn grootste en enige liefde.

Beiden zijn we bang om verder te gaan. We krijgen zoveel negativiteit te horen. Mijn mensen vinden het maar niets. Maar die zijn niet zo rigoureus. Maar de mensen van hem die geven ons echt hoofdpijn. Niet normaal meer. Ik heb met zoveel haat te maken. Ik begrijp het niet. Aniel en ik houden toch van elkaar?

Zijn mensen

Alleen zijn zus in Paramaribo accepteert ons een beetje. Maar de rest wil niets horen en zijn ouders weten het niet eens. Van zijn broers mogen ze het niet weten want ze gaan doodgaan. Precies dat zeggen ze. Zo gemeen toch? Aniel heeft er heel veel verdriet van. Het is jammer dat we bij mijn ouders ook niet welkom zijn.

Aniel en ik weten het even niet meer. Nu zitten we eraan te denken om na onze studie weg te gaan. Weg uit Paramaribo. Gewoon naar het buitenland verkassen. Werken, trouwen en een gezin stichten. Ergens waar niemand op en aanmerkingen heeft.

Weg uit Paramaribo

Dit ding maakt me ziek, het maakt ons ziek. We kunnen niet eens samen zijn. Aniel wordt er soms een beetje depressief van. Zijn studie lijdt eronder. Hij wil eerlijk zijn en niet meer stiekem doen. Hij houdt van mij, maar ook van zijn ouders.  Maar houden zijn wel van hem? Waarom is zijn geluk niet belangrijk voor de familie. Ook de mijne doet lastig. Waarom zijn mensen zo?

Daarom hebben we jullie geschreven. Weet iemand hoe we dit aan kunnen pakken? Moeten we gewoon even geduld hebben en proberen weg te gaan na onze studie? Of moeten we een gesprek aangaan met onze ouders? We zijn wel bang dat dat het nog erger gaat maken. Waarom zijn bepaalde culturen zo?

Ik hou van hem

Als ik naar Aniel kijk dan zie ik geen Hindoestaan, dan zie ik de man waar ik van hou. En als hij naar mij kijkt dan ziet hij hetzelfde. Maar dit ding is zo frustrerend. Ik vraag me af of dit soort relaties wel kans van slagen hebben. Als beide families ertegen zijn. Krijgt de liefde nog wel die zegen? We praten ook over uit elkaar gaan. Maar dat willen we eigenlijk niet. We willen hier echt iets van maken. De liefde is te sterk. Zonde om op te geven.

Paramaribo Marron Hindoestaan
Voorbeeldfoto van Growingupgupta

Na onze studie zijn we zelfstandig en kunnen we samen wonen. Maar het leven gaat niet fijn zijn hier in Paramaribo als iedereen tegen ons is. Ik heb geen zin meer om stiekem te doen. En Aniel zegt dat het disrespectvol is naar zijn ouders toe om hier te trouwen zonder dat ze het met ons eens zijn. Daarom gaat hij liever weg.

Mijn familie

Mijn familie draait wel bij. Dat weet ik zeker. Zekerrrr als er een baby komt. Dan gaat mijn moeder het vanzelf wel accepteren. Daarom wil ik ook niet weg uit Paramaribo. Ik kan mijn familie en vrienden wel overhalen. Zeker als ze zien dat het echt serieus is. Maar (niet om slecht te praten over Hindoestanen hoor) waarom zijn ze zo lastig. En waarom doen ze dit hun zoon aan? Ik zie dat Aniel hier zoveel verdriet van heeft. Soms denk ik zelfs eraan om hem los te laten. Gewoon zodat hij gelukkig kan zijn. Maar zonder mij is hij dat ook niet. Dit is echt frustrerend. Daarom schrijven we jullie.

Dit doet pijn

Kunnen mensen aub andere mensen in hun waarde laten? Dit doet ons zoveel pijn. Ook andere mensen in onze situatie doet het pijn. Sommige gaan zelfs zover dat ze niet meer verder willen leven. Gaan jullie onze brief delen met jullie volgers. We zijn erg benieuwd hoe andere gemengde stelletjes dit ervaren. En of de liefde het waard is om door te gaan. Of zijn dit soort relaties gedoemd om te mislukken? Tips van anderen zijn ook van harte welkom. Alvast hartelijk bedankt voor jullie adviezen. Ze worden zeer gewaardeerd. Vriendelijke groeten van Aniel en Stella uit Paramaribo

Gerelateerde verhalen:

Wat voor zin heeft mijn leven nog? Anoniem Suriname

Anoniem – Mijn moeder is op vakantie naar Suriname voor een voodoo wassie met haar vriend

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig