Home Anoniem

Mijn moeder is straks dood – Anoniem Moederdag verhaal uit Paramaribo

Sherida uit Paramaribo moet binnenkort leven zonder haar moeder. Ze is namelijk doodziek. Dus vandaag is mogelijk hun laatste Moederdag samen. Sherida heeft spijt. Ze vertelt over de relatie die zij had met haar moeder. Die was heel erg slecht. Zo erg dat ze zelfs gingen vechten op straat. Het begon allemaal nadat haar vader hun in de steek liet.
Haar moeder deed wat ze moest doen om haar gezin te onderhouden. Ze verkocht haar lichaam. Maar dat ging mis. Ze werd ziek. Lees het verdrietige verhaal van Sherida. Ze heeft ook een belangrijke boodschap voor ons. Deel het met een ieder.
Mijn moeder gaat dood

Lieve FamilieNieuws en alle lezers. Om te beginnen wil ik iedereen een gezegende Moederdag toewensen. Ik heb een boodschap voor iedereen: Wees lief voor jouw mama want er komt een dag dat ze er niet meer is.

Moeder in Paramaribo

Ik ben Sherida. Ik kom uit Paramaribo. Ik ben nu de laatste twee maanden weer in contact met mijn moeder. Ik heb mijn moeder voor die twee maanden 12 jaar niet gezien. We zagen elkaar wel. Maar als we elkaar zagen dan was het ruzie. Schelden, vechten ja echt vechten. Ik heb meerdere keren fysiek met mijn moeder gevochten op sraat.

Ze gaat dood

Ik schaam me nu om dit te vertellen, daarom blijf ik ook anoniem. Maar ook om mijn moeder te beschermen. Ze is namelijk heel erg ziek. Ze gaat dood. Ze heeft Aids. Ik als dochter vind het heel heel heel erg dat ik mijn moeder op deze manier moet verliezen. Ik voel me een hele slechte dochter.

Omdat ik mijn moeder 12 jaren in de steek heb gelaten. Ik heb er ook voor gezorgd dat mijn zusje haar niet kent. Maar het is niet alleen mijn schuld. Mijn moeder heeft ook aandeel gehad. Maar ik wil niemand de schuld geven. Ik zal in het kort vertellen wat er is gebeurd tussen ons.

Ik ben nu 35 jaar. Zo rond mijn 20ste heeft mijn vader onze moeder in de steek gelaten voor een andere vrouw. Buiten Paramaribo. Mijn moeder is een hele mooie vrouw. Maar ze had het heel zwaar na het vertrek van mijn vader. Ik heb nog 2 jongere broers en een zusje. Ik moest altijd oppassen omdat mijn moeder vaak laat thuis kwam. Ik dacht altijd dat ze ging stappen met haar vriendinnen. Of dat ze een normale baan had. Maar het bleek dat ze met mannen naar bed ging voor geld. Ik kwam er pas een paar jaar later achter. Toen begonnen de ruzies in huis.

Lichaam verkopen

Ik studeerde en moest altijd op de kids letten. Terwijl zij geld binnenhaalde. Ik snapte het aan de ene kant wel want onze vader had ons met niets achtergelaten. Maar soms kreeg ze relaties met die  mannen. Vaak mannen van andere vrouwen. Vaak genoeg had ze ruzie op straat met die vrouwen.

Echt een schande was het. Mijn moeder schaamde zichzelf ook niet.
Ze leek bijna trots. Dat maakte mij zo boos. Altijd als ik er iets van zei dan was haar antwoord. Is je vader schuld. Toen kreeg ze een relatie met de vader van mijn beste vriendin. En toen ben ik boos het huis uit gegaan. Ik had een vriend en ging bij hem wonen. Mijn jongste zusje mocht ik meenemen. Gelukkig. Want thuis was geen plek voor een jong meisje. Mijn broertjes zouden wel op mama passen.

Een schande

Die relatie met die vader van mijn vriendin heeft lang geduurd. Mijn moeder heeft hem zelfs zo ver gekregen dat hij zijn vrouw heeft gelaten voor haar. Hij had veel geld, maar hij werd ziek. En ongeveer 5 jaar geleden is hij overleden. Aids.

Mijn vriendin was nog steeds mijn vriendin. Ze nam mij gelukkig niets kwalijk. Ook mijn moeder nam ze het nooit kwalijk. Ze kwam juist wel bij hun thuis. Ze vond dat het haar vader schuld was en haar vader had zoveel vriendinnen. In feite was ze blij dat hij weg was gegaan bij haar moeder. Want haar moeder leeft nog en is kerngezond. Mijn moeder niet. Die ligt nu op sterven.

Niet vergeven

Na de dood van haar vriend bleef ze alleen achter. Ze had helemaal niets meer. Maar ik vertikte het om haar op te zoeken. Ik kon het haar niet vergeven. Ik was boos op haar. En ik schaamde me voor haar. Mijn moeder. Iedereen noemde haar die motjo die met smamang ging om ze ziek te maken.

moeder Paramaribo
Voorbeeldfoto van workingonyournow

Ik was blij dat ze niet in mijn leven was. Ik zag haar eigenlijk nooit meer op straat. Ik stond er niet echt bij stil dat ze ook ziek kon zijn en dat ze misschien ook dood zou gaan. Ik wilde haar niet zien. En de afgelopen 5 jaar heb ik haar ook nooit meer gezien. Ik was haar ‘vergeten’. Ik wilde haar vergeten.

Mijn vriendin zorgde wel voor mijn moeder. Dat had haar vader haar gevraagd. Haar vader hield echt van mijn moeder, bleek later. Toen kwam ik mijn moeder ‘per ongeluk’ tegen bij die vriendin van mij in Paramaribo. Mijn moeder zou bij haar op bezoek komen. Ze hadden heel erg goed contact. Ik bewonder mijn vriendin nog steeds daarvoor. Mijn vriendin maakte het leven voor mijn moeder iets makkelijker. Ze bracht haar ook naar de dokter. Dat deed ze 1 keer in de 6 maanden. Maar dit keer zou het wel de laatste keer kunnen zijn. Ze belde me om bij haar te komen en ik ben gegaan.

Mijn vriendin en mijn moeder

Ik weet niet hoe ik het jullie moet vertellen maar het moment dat ik mijn moeder zag, stortte mijn wereld in. Ik was helemaal gebroken. Ik heb heel erg gehuild. Mijn hart bloedde en kon niet stoppen. Mijn moeder zat daar in de stoel als een heel klein vrouwtje. Vermagerd, donker. Mijn moeder is eigenlijk een lichtkleurige vrouw. Ze heeft een heel andere kleur gekregen. Mijn moeder wist ook niet dat ik daar zou zijn maar toen ze me zag zei ze “Sherida mie pitjieng. Kom bij me. Mie lobi joe sote.”. Ze prijsde de Heer. Ze sprak alleen maar over de Heer en de kerk.

Lief en zacht

Nu snapte ik ook waarom ze het zo goed kon vinden met mijn vriendin Ze is ook van de kerk. De vrouw die daar was, was een hele andere moeder dan ik mij kon herinneren. Ze was zacht en niet hard. Lief en niet kattig. Toen kwamen mijn broers. Die ik ook bijna niet zag. Ze hielpen haar naar de auto. Heel liefdevol. Ze spraken niet met mij. Maar mijn moeder stond erop dat ze me een brasa gaven. Ik heb de hele dag gehuild. Ik was blij en heel verdrietig

Mijn vriendin vertelde mij dat mijn moeder zou sterven. Ze had inderdaad AIDS maar ook allemaal andere ziektes. Het was een kwestie van tijd. Toen ik thuis kwam voelde ik me helemaal niet goed. Ik kon aan niets anders denken. Ik moest mijn moeder bijstaan. Ik vertelde alles aan mijn zusje. Zij studeert nog. Maar ook zij wilde zo snel mogelijk naar mama. Ineens vergaten we alle ellende die we hebben meegemaakt.

Mijn broers

Van mijn vriendin kreeg ik het nummer van mijn broer. Ik ben bij hem geweest. Samen met mijn zusje. Hij en die andere broer waren uiteindelijk zo blij. Ik snap tot nu toe niet dat ik ze heb laten stikken. Maar ze hebben me alles vergeven. Dat weekend hebben ze ons naar mama gebracht. Onze moeder.

Dat was 2 maanden geleden. We hebben veel gesproken, gehuild en we hebben alles goed gemaakt. Mijn zusje en ik zijn nu voorlopig bij mijn moeder in huis. Ze was helemaal alleen. Ik heb verlof genomen van het werk.  Om bij mijn stervende moeder te zijn. Het is hard. Heel erg hard.
Ik heb geen kinderen. Ik weet niet hoe het is om een moeder te zijn. Ik heb nu pas een goede band met mijn moeder. We praten veel. Maar ik heb zoveel gemist. Ik vind het zo jammer voor mijn zusje. Die heeft niet echt een moeder gekend. Voor haar ben ik haar moeder. En mijn broertjes. Die hebben veel verdriet. Maar ik ben ze dankbaar dat ze mama nooit hebben laten vallen.

Ik ben dankbaar

Ik heb straks geen moeder meer. En het doet me vreselijk pijn. Daarom deze brief als boodschap aan moeders. Maar ook aan kinderen. En ook aan vaders. Het begon allemaal toen onze vader onze moeder in de steek liet. Hij heeft nooit meer naar ons omgekeken. Ik snap nu wel dat mama probeerde aan geld te komen voor ons. Maar zo voelde het toen niet. Als die ruzies vechtpartijen en koskossies. Kon ik alles maar terugdraaien.

Maar deze brief is ook een boodschap voor mensen zoals mijn moeder. Die hun lichaam gebruiken om aan geld te komen. Wees voorzichtig. Slaap niet zomaar met mannen. Die ziektes zijn er. Je ziet het niet aan iemand zijn voorhoofd. Wie mijn moeder ziek heeft gemaakt weet ik niet. En is nu niet meer belangrijk. Ze gaat dood.

Wees voorzichtig

Ik hoop dat jullie iets hebben geleerd uit mijn verhaal. Ik moet straks leven met verdriet en schuldgevoelens. Maar gelukkig kan ik vandaag nog samen met mijn moeder zijn en haar zeggen dat ik van haar hou. Doen jullie dat aub ook. Vertel je moeder vandaag nog dat je van haar houdt en dat je haar waardeert. Dan hoef je geen spijt te hebben als het niet meer kan.
Groetjes van mij

Gerelateerde verhalen:

Als ik was gebleven in Paramaribo was mijn dochtertje nu dood vreemde tories

Anoniem: Voor mij is mijn moeder dood!

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig