Transgender Gabriella vertelt: We leven in pure angst in Paramaribo ~ Suriname

Paramaribo Suriname

Suriname ~ Hallo iedereen. Ik ben Gabriella. Ik ben een transgender dame van 17 jaar uit Suriname. Wegens omstandigheden, ben ik straatwerker in de binnenstad van Paramaribo.

[quads id=1]

Gabriella uit Suriname

Ik slaap met mensen voor geld. Ja, langs de straat als straatwerker vlakbij BK. Ik schrijf uw medium omdat ik elke dag vrees voor mijn leven en vrees dat ik op een dag zal verdwijnen zoals vele collega’s van mij waarmee ik dit werk begonnen ben.

[quads id=1]

Ik ben bang

Ik zie ze niet meer verschijnen. Ik hoor op de straten dat ze gewoon ineens vermist zijn en te veel durf ik niet erover te vragen of zeggen, want ik ben bang om de volgende te worden. Ons leven is in gevaar en wij houden onze harten vast voor ons veiligheid. Ik durf eerlijk gezegd niet eens teveel erover na te denken want dat zou de angst die ik heb alleen groter maken.

Het is zo dat ik vaak word gestenigd of afgetakeld waardoor ik soms dagen of weken niet meer durf te gaan werken om mijn zakcentjes te verdienen. Vorige week probeerde een groep mannen mij te steken met messen en ik heb moeten rennen voor me leven.

Rennen voor mijn leven

Ik dacht dat het mijn einde was. 2 trans collega’s van me zijn zodanig toegetakeld dat ze wekenlang niet eens konden lopen en geld voor het ziekenhuis hadden ze niet en ook daar worden ze als vuil behandeld en hulp wordt hen gewoon geweigerd. Wij zijn vaak daar als we weer een ongeluk gehad hebben door mishandeling. Bij eerste hulp hier in Paramaribo weigeren ze ons gewoon. Met smoes dat ze geen mensen meer helpen. Alsof wij geen mensen zijn.

[quads id=1]

Ik heb dagelijks te maken met voorwerpen die mij toe worden gesmeten zoals gebroken glazen flessen, stenen, zand, blikjes of andere dingen. Er is zelf een keer zwarte verf op mij gegooid en dat bewijst mij dat men met voorbedachte rade hierheen gereden is om mij aan te vallen. Die keer was het zwarte verf, maar wat als het de volgende keer iets erger is als hete olie of batterij zuur zoals ze gedaan hebben bij een andere trans collega die inmiddels niet meer leeft?

Zwarte verf

Wat dan? Ik ben als de dood voor zo een dag, dat zoiets mij overkomt. Leven voor ons transgenders is haast onmogelijk. Ik had vaak blauwe ogen en helemaal opgezwollen van alle pak slaag die ik gehad heb terwijl ik aan het hosselen was. Ik wil met mijn brief de mensen in Suriname bedelen en vragen om ons ook als mens te behandelen.

Ik ben moe

Want ik ben moe om aldoor slagen en vernederingen te incasseren. Wij zijn ook mensen en we worden overal afgestoten, niet eens behoorlijk kunnen we naar school, want ook daar worden we afgetakeld en bont en blauw geslagen. Wij kunnen als transgender dames dus niet eens onze opleiding afmaken, omdat de leerkrachten ons ook dwars zitten. Van me trans vriendinnen hoor ik dat het op alle scholen zo is dat ze gepest worden met slechte cijfers ook al hebben ze wel hun lessen geleerd.

[quads id=1]

Niet als mens behandeld

Een trans persoon word als niks gezien. Je krijgt alleen maar tegenslagen en mishandelingen om alleen maar de school te kunnen bezoeken. Velen van ons worden ook uit huis gezet door onze ouders en hebben letterlijk geen toekomst. Zelf kom ik uit een heel arm gezin. Mijn ouders zijn zelf ook niet ver geschoold dus die snappen absoluut niets van mij. Ik kan niet anders dan dit straat werk doen.

Paramaribo Suriname
Voorbeeldfoto van foto van God and s-x trafficking

Als wij dan ons broodje gaan verdienen langs de straat omdat we nergens te gaan hebben, geen huis, geen rechten, geen veiligheid, geen liefde, geen opleiding, geen dak boven ons hoofd, geen normale baan, hoe verwacht men van ons dat wij ons als nette dames gaan gedragen?

[quads id=1]

We kunnen niet anders

Staat niemand stil bij alles wat jullie ons aandoen en dat wij daarom op straat belanden? Denken jullie daarover na! En als we op straat belanden dan krijgen wij aldoor de schuld dat wij transgenders alleen goed zijn voor 1 ding. Omgang! Nee wij zijn niet alleen daarvoor goed, maar de maatschappij van Suriname drijft ons tot wanhoop. Wij trangenders leven in wanhoop, we moeten elke dag gevaren trotseren.  Burgers die ons zwaar mishandelen en de politie die ons vaak van de straat plukt en ook niet goed behandelt.

Dan wil ik niet eens woorden vuil maken om te zeggen wat de politie nog meer met ons doet. Want dat zou toch niemand geloven van een kleine trans die toch als niks word gezien.

Zelf doding

Ik ben radeloos, ik weet niet wat ik met me zelf aanmoet. In korte tijd hebben al 6 trans vriendinnen van mij hier in Suriname zichzelf van kant gemaakt omdat ze niet meer konden tegen de mishandelingen elke dag. Als gewone straatwerker in Suriname is het leven echt een uitdaging met al dit gevaar. Maar als trans straatwerker is de kans op iets ergs zoals moord of mishandeling alleen maar groter. Ik kijk naar mezelf, ik kan alleen huilen als ik denk aan alles wat me overkomen is op straat.

[quads id=1]

Ik durf eigenlijk de straat niet eens meer op te gaan maar ik moet ook eten. Daardoor ben ik gedwongen om elke dag weer de straat op te gaan. Scholing heb ik niet eens behoorlijk en waar in Suriname nemen ze transgenders aan?

Mensen van Suriname

Mijn dringende oproep aan de mensen van Suriname. Laat ons transgenders met rust. Wij willen gewoon eerlijk aan ons broodje komen elke dag. We vallen niemand lastig. Denk je dat, als je ons hoofd bost met flessen of ons gaat stenigen dat karma niet af zal rekenen met jullie? Wat als jullie kids zullen krijgen? Denken jullie dat God dit gedrag ongestraft zal laten?

Ik verzoek jullie om aub na te denken voordat jullie ons mishandelen en zeggen dat we allemaal stuk voor stuk doodgeschoten moeten worden. Hoe kan je dat, als mens, zeggen over een ander mens? Waarom moeten we aldoor horen dat we dood moeten? Ik ben hier zeer ontdaan over.

[quads id=1]

Waarom moeten we dood?

Ik loop ook vaak met zelfmoord gedachten. Dit komt door het leven in Suriname, door de constante aanvallen van Surinamers. Ik kan niet eens bij instanties of de politie terecht. Het idee om daar te gaan bij de politie geeft me al angst. Wat daar gebeurt wil ik niet nog eens mee maken.

Alle trans straatwerkers kunnen daarvan mee praten en ik krijg kippenvel als ik alleen maar weer aan die behandeling van de politie denk die onze beste vriend had moeten zijn.

Politie je beste vriend?

Hierover praten geeft me al angst en hoop dat mijn schrijven mensen laat realiseren dat wij ook mens zijn. We zijn van vlees en bloed. Laat ons aub met rust. Wij hadden ook grotere doelen kunnen bereiken als wij niet met deze grote obstakels te maken hadden in ons leven. Denkt u aub eens hierover na, dit is tipje van mijn leven. Het leven van Gabriella uit Paramaribo.

Maar er zijn nog heel veel trans vrouwen die ditzelfde meemaken en wij zijn moe. Wij zijn moe van deze angst waarin we elke dag moeten leven. Gaat u aub bij u zelf te rade. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Gerelateerde berichten:

Moeten transgenders en mannelijke ‘werkers’ in Suriname extra beschermd worden?

Video – Man geeft vrouw 119 messteken nadat ze zegt dat ze transgender is – Amerika

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig