Foto’s – Onze dochter is overleden zonder dat ze wist dat ze 40 weken zwanger was ~ Nederland

Zwanger Nederland

Nederland ~ Yurinde (22) uit Veldhoven overlijdt zonder dat ze weet dat ze 40 weken zwanger is. Met de plotselinge dood van hun dochter Yurinde (22) verliezen Rob Putters en Marianne Schellekens uit Veldhoven ook hun eerste kleinkind.

[quads id=1]

40 weken zwanger

Yurinde was namelijk veertig weken zwanger, blijkt een dag na haar overlijden. Dat wist niemand – ook zijzelf niet. Ze hebben er lang en goed over nagedacht of ze hun verhaal zouden vertellen, zeggen Rob (50) en Marianne (51) in hun huis in Veldhoven. Hun zoon Job (23), de tweelingbroer van Yurinde, woont er ook.

[quads id=1]

Hoe verder?

Het is nog zoeken hoe hun levens verder moeten na het wrede lot dat het gezin in het voorjaar trof. Ze willen niet dat hun knappe dochter en zus vergeten wordt. Maar ze willen ook waarschuwen. Rob: ,,Als er maar één iemand was geweest die anders had gereageerd, was dit niet gebeurd.’’

Yurinde is een meid zoals er zoveel zijn: vrolijk, kleurrijk, zorgzaam, lief, familie staat bij haar hoog in het vaandel. Een plaatje, en altijd om door een ringetje te halen. Dol op McDonald’s. Baantje hier, baantje daar. Ze heeft dyslexie en leert misschien wat moeilijker dan de gemiddelde leerling, maar met wat extra begeleiding op school schopt ze het tot de kappersopleiding. Daarna komt ze begin dit jaar terecht in een kleine kapsalon in Eindhoven, waar ze haar draai vindt. En al anderhalf jaar heeft ze een vriendje, Jeffrey.

[quads id=1]

Vezels

Geen vuiltje aan de lucht, totdat ze begin mei haar huisarts belt omdat ze niet goed meer naar de wc kan. De huisarts is op vakantie, de vervanger heeft geen tijd. ’s Avonds belt ze, bij Jeffrey en zijn ouders thuis, naar de huisartsenpost met dezelfde klacht. Water drinken en vezels eten is het advies waarmee Yurinde de nacht in gaat.

Niet naar de wc

Als Jeffrey in de vroege ochtend naar zijn werk vertrekt, neemt zij nog paracetamol en gaat terug naar bed. Rond het middaguur vindt Jeffrey haar, dan al overleden. Later blijkt dat door een baarmoederontsteking een bacterie in de bloedbaan is geraakt. Met een bloedvergiftiging en septische shock tot fataal gevolg.

Het is dan 2 mei 2018, een paar weken voor Yurindes 23ste verjaardag. 2 mei 2018; Rob en Marianne kennen een leven vóór die dag, en een leven erna. ,,Want alles is anders’’, zegt Marianne een halfjaar later. Na een telefoontje met het bericht dat het niet goed is met hun dochter haasten ze zich naar Eindhoven.

[quads id=1]

Haar dochter is dood

Dat het er zwart ziet van de politie en dat ze in de deuropening te horen krijgen dat hun dochter dood is, dat herinnert Marianne zich nog wel. Veel meer niet. Ja, dat ze haar willen zien, maar dat dat wordt afgeraden en dat ze dan maar naar huis gaan. Het zou door de onderzoeken nog vier oneindige dagen duren voordat ze Yurinde weer zouden zien.

[quads id=1]

Zware klap

En dan moet misschien wel de zwaarste klap nog komen. Een dag na het overlijden komt de huisarts langs. ,,‘Ik ga het nog erger maken’, zei die’’, vertelt Marianne. ,,‘Wisten jullie dat Yurinde zwanger was’, vroeg ze’’, zegt Rob. Uit onderzoek was gebleken dat er een voldragen baby in haar buik zat; de schouwarts had dat een dag eerder niet gezien.

Perfecte baby

Een kindje van veertig weken, een perfect mannetje van drie kilo, de eerste kleinzoon. Deze tweede mokerslag heeft min of meer hetzelfde effect als de eerste. ,,Je bent verslagen, je gelooft het niet, je wereld stort in’’, zegt Marianne. En direct daarna is alles weer blur. Rob: ,,Je dochter is 22. Die hoort al niet dood te gaan. En…’’ Hij kan de zin niet afmaken. ,,En dan hoor je ook nog dat je opa en oma bent geworden. Dat wil je wel, maar niet zo’’, zegt Marianne.

En dan hoor je ook nog dat je opa en oma bent geworden. Dat wil je wel, maar niet zo

Marianne Schellekens

Sinds dat bericht komt ze maar niet van die vraag af: Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ze niets heeft gemerkt?! Yurinde woonde nog thuis, hoewel ze ook vaak bij Jeffrey was. ,,Ze was eerder een spinneke dan dik. Ik heb wel een keer gezegd: ‘Je moet eens wat minder naar de McDonald’s gaan, je wordt voller in je gezicht.’ Maar meer niet.’’ Ook Rob heeft de laatste maanden voor haar dood keer op keer opnieuw afgedraaid. Verder dan dat ze af en toe als ze op de bank zat een klein kussen tegen haar buik hield – iets wat ze eerder nooit deed – komt hij niet.

Ze wist het niet

Ze zijn ervan overtuigd dat Yurinde niet wist dat ze zwanger was. ,,We hebben haar telefoon uitgeplozen en nergens iets kunnen vinden’’, zegt Rob. Ze dronk alcohol. En trouwens, als ze het wel had geweten, had ze het van de daken geschreeuwd, vermoedt Marianne. ,,Ze wilde wel ooit kinderen, maar ze was er nu niet mee bezig.”

[quads id=1]

Toch is het Yurinde zelf die haar zoon nog een naam kan geven. Vriend Jeffrey herinnert zich een gesprek via WhatsApp waarin het over mooie namen ging. Hij vindt de berichtjes terug, en ook de naam: Finn.

En er is meer waar Yurinde na haar dood nog voor heeft gezorgd. Broer Job wilde altijd al een hond. Als blijkt dat Yurinde wat spaargeld heeft, besluiten Rob en Marianne daarvan een hond voor Job te kopen. In de zomer komt Kaya het gezin binnen, een enthousiaste Berner sennen. Marianne: ,,Zodat hij niet alleen thuis zou zijn als wij weg zijn.’’ ,,Ze luistert voor geen meter, maar toch is het fijn’’, zegt Job. Want je kunt niet kijken naar Kaya zonder Yurinde te zien.

Vlinders

En overal duiken vlinders op: grote roze en kleine blauwe. Die vlinders zijn het symbool geworden voor de twee. Niet dat Rob en Marianne per se geloven in meer tussen hemel en aarde, maar tijdens de voorbereiding van de crematies vliegt er een paar dagen achter elkaar een mooie, gele vlinder in de woonkamer rond. Als alles achter de rug is, ligt de vlinder dood in een hoekje.

[quads id=1]

Nu staan er in het herinneringskastje twee lege urnen met een vlinder erop te wachten. Het moment om ze te vullen is er nog niet geweest, de as van Yurinde staat nog in een doos op de kast. Er gaat in ieder geval wat in een vlinderkettinkje voor Marianne. Een deel van de as van Finn is naar Jeffrey en zijn ouders gegaan – er zijn ten slotte ook een vader en tweede opa en oma in beeld. Ook voor hen is Finn het eerste kleinkind.

Mooie foto’s

Yurinde Putters en haar zoontje Finn, gefotografeerd door de Aya Memory Foundation, ná hun overlijden. © Aya Memory Foundation

Samen opgebaard

Moeder en zoon liggen zo veel mogelijk samen opgebaard, en zijn ook samen tijdens de afscheidsdienst. Daarna moeten de twee apart gecremeerd geworden – regels zijn nou eenmaal regels. Dat levert een wrang mazzeltje op. ,,Want wie mag er nou ná de dienst de kist nog een keer openmaken om je dochter een kus te geven’’, zegt Marianne.

[quads id=1]

Heel heftig

Zij dus, want Finn moet nog naar zijn eigen mandje toe en dat doet Marianne. ‘Dat is heftig, zwaar, ongelooflijk, maar ook fijn’, zo kijkt het stel op dat moment terug. Dezelfde gevoelens als ze Yurinde voor het eerst weer zien na haar dood en Finn voor de eerste keer in hun armen kunnen nemen.

De betrokken uitvaartbegeleidster zorgt ervoor dat daar vrijwilligers van de Aya Memory Foundation bij zijn om foto’s te maken. Het worden er 175. Een schot in de roos blijkt later, net als de film van de drukke afscheidsdienst. Want Rob en Marianne hebben van die week in mei meer niet dan wel meegekregen.

[quads id=1]

Nooit ziek

Een halfjaar later denken ze nog altijd: wat als…? Yurinde was nooit ziek, belde nooit de huisarts. ,,Maar als zo’n jonge meid die nooit ziek is dan wél een keer belt, vraag dan door. Neem het serieuzer’’, zegt Marianne. Maar harde verwijten zijn er niet. Yurinde heeft beide keren aan de telefoon alleen gezegd dat ze niet meer naar de wc kon. Ze had geen buikpijn, of heeft daar in ieder geval niet over gepraat. ,,Als er maar één iemand was geweest die anders had gereageerd’’, zegt Rob. ,,Maar dat geldt ook voor ons, ook voor Yurinde.’’

Reageer aub

Overigens is een baarmoederontsteking – medische term: endometritis – een relatief onschuldige aandoening die met antibiotica te genezen is. Er hoeft geen verband te zijn tussen deze infectie en een zwangerschap.

Ik heb veel verdriet kunnen steken in het regelen van een mooi afscheid

[quads id=1]

Job Putters

Rob en Job praten ogenschijnlijk makkelijk over wat er gebeurd is. Job: ,,Ik heb veel verdriet kunnen steken in het regelen van een mooi afscheid.’’ Hij pakte zijn studie software engineer in de zomer weer op. En Rob is weer aan de gang als kledingkoerier.

Mensen durven niet te vragen

Voor Marianne is het moeilijker. ,,We hebben heel veel steun gehad en dat is erg fijn. Maar het is weggeëbd. Ik heb het idee dat mensen er niet naar durven vragen. Ik ging in het begin niet alleen naar de winkel, liep met een grote bocht om mensen heen. En soms nu nog. Ik heb geen zin om elke keer te breken.’’ Het kost veel energie, maar ze haalt ook veel voldoening uit haar werk bij Korein Kinderplein in Eindhoven. Alsof de kinderen het merken, ze knuffelen Marianne nog meer dan voorheen.

Wil je meer weten over de aandoening? Klik hier.
Bron: Bron: AD
**
U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit artikel. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs. U mag dit bericht delen met uw vrienden en familie! Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar info@familienieuws.com en wij publiceren het gratis.