Anoniem – Ik ben net moeder geworden maar ik ben helemaal niet blij ~ Suriname Nederland

vakantie Suriname

Suriname ~ Hallo FamilieNieuws, Ik ben Angela uit Suriname. Ik woon nu in Nederland. Ik wil graag anoniem mijn verhaal kwijt. Want in mijn omgeving kan ik nergens terecht. Zelfs mijn huisarts die schuift mijn gevoelens aan de kant. Hij noemt het depressie. Ik ben helemaal niet depressief.

[quads id=1]

Moeder uit Suriname

Ik ben een moeder uit Suriname. Na heel veel moeite woon ik inmiddels 5 jaar in Nederland. Ik ben ook al sinds die tijd bezig met zwanger worden. Ook met hulpmiddelen. En eindelijk het begin van het jaar werd ik zwanger van mij man. Ik ben hier in Nederland ook getrouwd.

[quads id=1]

Zwanger geworden

Hij heeft al kinderen. Grote kinderen en hij wilde graag ook een kind met mij. Ik wilde vroeger nooit kinderen. Ik ben nu inmiddels 39 jaar maar door aandringen van de omgeving heb ik eraan toegegeven. Daar heb ik eigenlijk een beetje spijt van.

Spijt heb ik

Ik denk soms echt dat ik nooit moeder had moeten worden. Ten eerste omdat het al natuurlijk niet wilde lukken Dus mijn lijf is er gewoon niet voor gemaakt en ten tweede omdat ik nooit zelf echt die moeder gevoelens had. Ik wilde ook nooit oppassen op ander mans kinderen. Ik moet ook zeggen dat ze me nooit gevraagd hebben om op te passen. Ik ben gewoon geen ‘moeder figuur’.

[quads id=1]

Moeder figuur

En nu ben ik dan zelf moeder. 3 weken geleden werd onze dochter geboren. Ze is mooi prachtig en het gaat goed. Ze ligt netjes aan de borst slaapt veel en huilt helemaal niet veel. Maar als ik naar haar kijk. Zie ik alleen een heel mooi meisje. Maar niet een kind van mij. Geen moedergevoelens heb ik. Ik ben gaan lezen en lees alleen maar over vrouwen die helemaal veranderen en alleen maar denken en leven voor hun kind. Ik heb dat niet. Maar ik wil het wel hoor. Ik hoop echt dat het komt.

Ik wil het wel

Ik vraag met alle respect aan andere moeders of ze mij ook begrijpen. Ik las een keertje een verhaal over een dame die haar kind haat. Maar dat heb ik absoluut niet. Zo wreed ben ik ook weer niet. Ik hou wel van haar hoor. Denk ik. Ik voel me gewoon geen moeder voor haar. Mijn man doet het heel goed met haar. Hij is ook thuis voorlopig. Hij neemt veel van me over. Als ze huilt weet hij precies wat hij moet doen. (maar hij heeft wel 4 voor kinderen). Alleen borstvoeding doe ik zelf. Maar dan brengt hij haar zelfs naar mij. Ik heb gewoon die kennis niet in mij. Er is ook iemand in huis die mij helpt. Ik hoef niet veel te doen. Maar daardoor voel ik me ook extra waardeloos.

[quads id=1]

En dan nog iets. In plaats dat ik trots ben op mijn lijf. Vind ik mezelf walgelijk. Mijn hele lijf is verpest door die zwangerschap. Ik ben iets van 30 of 35 kilo aangekomen. Overal heb ik uitgerekte huid en strepen. Alles hangt en mijn borsten. Pfff. Overdreven groot. En pijnlijk.

[quads id=1]

Ik klaag

Sorry dat ik alleen maar loop te klagen. Ik weet dat er mensen zijn die helemaal geen kinderen krijgen. Dat zei mijn huisarts tegen mij. Hij vroeg me zelfs of ik de baby wilde weggeven. Maar natuurlijk kan dat niet. Haar vader is dol op haar. Hij heeft die gevoelens wel. Ik heb jullie geschreven omdat ik even niet zo goed weet wat ik met deze gevoelens moet doen. Misschien heeft het met cultuur te maken. Ik heb mijn hele zwangerschap op ‘zijn Nederlands’ gedragen. Geen speciale drankjes, gebeden, kruiden baden of massages. Ten eerste wil mijn man daar niets van weten, en ik heb niemand bij wie ik kon gaan hiervoor.

Cultuur achtergelaten

Soms denk ik dat mijn ‘jeje’ boos op mij is. Omdat ik mijn cultuur achter heb gelaten. Ik weet het niet. Misschien zeg ik zomaar iets. Maar ik hoop wat adviezen te krijgen van jullie. Volgend jaar hoop ik op vakantie te gaan en dan ga ik het met mijn moeder bespreken. Ze gaat het nu toch niet snappen. Ze heeft me wel het 1 en ander opgestuurd. Ook iets om mee te baden dus wie weet voel ik me daarna wel iets beter.

[quads id=1]

Geen goede moeder

Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een beetje ongelukkig ben hier in Nederland. Het valt me allemaal wel tegen. Maar ik wil ook niet teveel klagen. Want alles gaat goed en ik kan mijn familie ook een beetje steunen. Ik had alleen gehoopt dat iemand me had geleerd om een goede moeder te zijn want ik ben bang dat ik dat nooit ga kunnen zijn. Het is wel zielig voor die baby. Of is er nog hoop voor mij en komt het nog wel? En nog iets: komt het ooit weer goed met mijn lichaam? Het is echt heel erg lelijk.

Gerelateerde verhalen:

Anoniem – Ik ben 6 maanden zwanger en ik haat mijn baby nu al ~Suriname

Anonieme waarschuwing – Ik heb al mijn zwangerschappen laten weghalen ~ Suriname

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig