Anoniem – Ik heb 4 kinderen met Johan. Hij wil ze niet erkennen! Suriname

0

Suriname ~ Hallo iedereen. Ik ben Sonja uit Suriname. Ik ben een ongehuwde moeder van 43 jaar. Ik ben al 28 jaar samen met de vader van mijn kinderen. Johan.

Moeder uit Suriname

Hij is mijn eerste en enige man. Ik was ook zijn eerste maar helaas ben ik niet zijn enige geweest in die 25 jaar.

Mijn 4 kinderen zijn in de leeftijd van 19 tot 3 jaar.  Johan heeft me nooit in de steek gelaten. Ook niet toen we een tijdje uit elkaar waren en hij een kind heeft verwekt bij een andere dame. Een moeilijke periode in mijn leven. Helaas is het twee keer voorgekomen. Ongeveer 5 jaar geleden heeft hij weer een kind gehad met iemand hier in Suriname.

Een buitenkind

Ik heb hem vergeven. Ik heb hem vergeven omdat hij beloofd had om met me te trouwen. Ik smeek hem al 19 jaar om met me te trouwen. Sinds de geboorte van mijn eerste zoon.  Alle 4 de kinderen dragen namelijk mijn naam. Ik schaam me hiervoor. Want hij trouwt niet met me, maar hij wil ook de kinderen niet erkennen. Ik begrijp dit niet. Een vader moet toch trots zijn als zijn kinderen zijn naam dragen?

trouwen Suriname

Voorbeeldfoto van Youtube

Hij wilde ze wel erkennen tijdens mijn laatste zwangerschap. Maar toen vond ik dat hij met me moest trouwen. Ik wil dat we allemaal dan zijn naam dragen.  Hij is moeilijk hoor. Hij vond ik dwong hem. Het mooiste van de grap is dat het laatste ‘buitenkind’ van hem wel zijn naam draagt. Die dame heeft hem gedwongen om dat kind te erkennen. Toen kon hij dat wel. Het heeft me diep gekrenkt.

Nog een buitenkind

Dat kind ziet hij ook vaker. Die eerste niet. Daar heeft hij geen contact mee. Even over mijn relatie met Johan. Ik heb niets om te klagen. We hebben wel nooit echt samen gewoond. Maar hij is heel lief. Zorgt altijd goed voor ons en die kinderen komen niets tekort. Ik woon in mijn ouderlijk huis. Mijn ouders zijn overleden. Johan heeft een eigen woning. Maar meestal is hij bij ons. Hij komt en hij gaat. En soms blijven die twee kleinste wel bij hem als ik op straat ga. Maar ze gaan niet makkelijk daar. Hij komt dan eerder bij ons.

Is misschien geen leven zullen jullie denken. Maar zo zijn we altijd geweest. En ik wil het toch wel veranderen hoor. Daarom wil ik trouwen. Ik wil gewoon verder met mijn leven. Maar ik wil ook zeker weten dat Johan het met ons meent. Ik wil niet meer zo apart wonen. Straks ben ik 45 en dan wil een een stabiel leven. Met een heer die ik mijn man kan noemen. Na zoveel jaren toch? En als iets met Johan gebeurt (afkloppen) dan heb ik niets. Zijn huis zijn pensioen. Alles gaat naar zijn ouders en dat kind dat zijn naam draagt.  Wij hebben nergens recht op want er is helemaal niets geregeld.

Zoveel jaren samen

Ik wil wel bij hem blijven, we hebben zoveel samen meegemaakt. Ik wil dat niet weggooien en ik weet ook dat hij mij niet kwijt wil. Ik wilde wel iets vragen aan andere dames hier op het forum. Of ze een leven zo ongehuwd zouden accepteren. Ik weet het niet zo goed. We leven al zolang op deze manier. Natuurlijk ben ik ook bang om dingen te forceren. En de relatie te verpesten. Straks kunnen we helemaal niet samenleven. Of krijgen we ruzie omdat hij zich ineens met de opvoeding van de kinderen gaat bemoeien. Want ja, we hebben geen problemen nu. Het zit gewoon bij mij in mijn hoofd. Natuurlijk ook omdat veel mensen naar ons kijken. Roddelen en zich afvragen wat voor relatie we hebben.

Mijn achternaam

Heel te tijd vragen ze of we nog samen zijn en waarom we niet samen wonen. En vooral waarom die kinderen mijn naam hebben. Ze hebben toch een vader. En hoe dat andere kind wel erkent is lijkt het alsof mijn kinderen buitenkinderen zijn. Ja toch?

Maar hij is niet meer met die dame. Ze heeft al een andere man.

Dus ja, ik wil trouwen. Hij heeft nog steeds geen aanstalten gemaakt. En ik vond dat hij de kinderen al sinds het begin moest erkennen. Maar hij draalt.

Moet ik hem laten?

Maar is dit reden genoeg om deze relatie te laten. Ik ben soms erg onzeker. Ik weet wel dat ik niet altijd op deze manier wil blijven leven. Op mijn 45ste wil ik getrouwd zijn en/of samen in een huis wonen. Want anders ga ik wel alleen door het leven of met iemand anders die wel met mij wil trouwen. Ja toch? Wat denken jullie van mijn leven. Of zeur ik gewoon? En moet ik blij zijn dat ik met iemand ben die naar mij en mijn kinderen kijkt? Denken jullie dat er misschien een andere reden is dat hij niet met me trouwt. Of kan hij in de problemen komen als hij de kinderen erkent? Misschien wil hij ze gewoon niets nalaten. Het kan toch?

Gerelateerde verhalen:

Anoniem: Hij wil niet met me trouwen. Moet ik hem laten?

Anoniem: Zijn ex is zwanger van hem maar hij wil met mij trouwen?

 

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments are closed.