Home Anoniem

Anoniem – Ik ben mijn moeder niet gaan begraven in Paramaribo. Ik haatte haar.

Hallo mensen, ik schijf jullie omdat ik mijn hart wil luchten. Ik ben Chantal en ik woon sinds kort in Den Haag. Ik heb altijd in Paramaribo gewoond.

In Paramaribo achtergebleven

Ik ben 3 jaar geleden met ruzie vertrokken uit Suriname. Zonder man, zonder kinderen. Mijn moeder is ook in Paramaribo achtergebleven en ik heb haar nooit meer gesproken of gezien. Koppigheid van mij. Mijn moeder heeft mij heel iets ergs aangedaan En zelfs nu ik erover nadenk word ik boos op haar. Maar ik moet het vergeten. Vergeven lukt me niet.

Ik kan niet precies zeggen wat er is gebeurd. Maar door mijn moeder zijn mijn man en ik uit elkaar en wonen mijn kinderen nu hem. Omdat mijn moeder mijn hem dingen is gaan vertellen over mij. Leugens, maar ook waarheden waar hij nooit achter mocht komen. Ik was fout ja, maar mijn moeder had het recht niet. Maar ik probeer dat hele ding te vergeten en verder te gaan. Al is het heel moeilijk. Mijn kinderen wonen in Paramaribo die spreek ik sinds de dood van mijn moeder bijna niet meer. Ze zijn boos op mij.

Ik haatte haar

Ik ben nooit meer teruggegaan omdat ik die vervelende tijd in mijn leven wilde vergeten. Paramaribo doet mij aan mijn moeder denken. En ik haatte haar. Ik weet dat ik dat niet mag zeggen maar ik haatte mijn moeder echt. Ze is nooit een goede moeder voor mij geweest. Ook niet voor mijn broers en zussen. We waren altijd bij mijn oma zodat zij de hort op kon. Later had ik een goed leven met kinderen en ik heb het idee dat ze altijd jaloers op mij is geweest. Met mijn ex praat ik overigens ook niet want hij en mijn moeder waren samen aan het huichelen. Daarom was ik boos. Ik ben door hun mijn gezin kwijt. Mijn kinderen kwijt. En nu hebben ze een andere moeder.

Plotseling overleden

Ik ben duidelijk nog steeds boos. Maar toch heb ik een probleem. Mijn moeder is 5 maanden geleden overleden in Paramaribo. Plotseling. Ik heb niets met haar kunnen uitpraten. Ik was vreselijk boos op haar. En had toen besloten om niet naar Suriname te gaan om haar te begraven. Mijn kinderen vonden het heel erg. Ze hebben me gesmeekt om te komen. Ze zijn 12 en 15 jaar. Maar ik was te eigenwijs. Ik heb niet in hun belang gedacht. Dat weet ik nu. Zij waren trouwens dol op mijn moeder.

Het contact met mijn kinderen is hierdoor heel slecht geworden. Maar niet alleen het contact met mijn kinderen. Sinds de dood van mijn moeder praten mijn broers en zussen ook niet meer met mij. Ze vinden dat ik mama heb vermoord. Door die haat die ik tegen haar had en die wrok is ze dood gegaan. Dat zeggen zij. Ze had verdriet.

Nooit liefde gehad

Er was 1 zus hier waar ik zo goed mee kon opschieten. Een oudere zus. Zij wil nu niets van mij weten. Dat vind ik zo erg. Ze snapt niet dat ik zo een gemene vrouw kan zijn. Ik snap haar weer niet. Ze heeft alles meegemaakt, de manier waarop onze moeder met ons omging. We hebben nooit liefde gehad.

moeder Paramaribo
Foto van blackgirlnerds

Waarom krijg ik dan nu van iedereen de schuld? Mijn kinderen houden niet van mij, mijn ex vindt mij een del en mijn broers en zussen bemoeien niet met me. Wat heb ik nu dan nog. Een vriendje heb ik wel, maar die snapt er helemaal niets van. Die zegt dat ik gewoon een nieuw leven moet beginnen en dat mijn kinderen mij wel vanzelf gaan opzoeken. Als ze groot zijn.

Het heeft geen zin

Ik wilde graag daarover wat advies. Het liefst vertrek ik nu naar Paramaribo, maar mijn kinderen zeggen dat ik niet moet komen en mijn vriend zegt dat het geen zin heeft om dingen te doen tegen de wil van mijn kinderen. Ook omdat mijn moeder is al dood.

Ik voel me aan de ene kant zo schuldig maar ook zo boos. Mijn moeder heeft me de afgelopen jaren zoveel ellende bezorgd. Hoe kan ik uit dit dal stappen? Ik heb het gevoel dat ik niet verder kan. Moet ik mijn kinderen loslaten? Of moet ik toch naar Paramaribo gaan ook al willen ze dat niet? Mijn kinderen naar Nederland halen willen ze niet en dat zal die vader nooit accepteren.

Mijn moeder is dood. Ik kan niet meer met haar praten. Ze heeft me zo vaak gebeld en geschreven. Ik heb haar 3 jaar lang genegeerd. Ik voel me verschrikkelijk. Hoe kan ik over het schuldgevoel van mijn moeder heenkomen?

Onbegrepen

Mijn broers en zussen. Eigenlijk wil ik dat niet oplossen want ze hebben mij juist in de steek gelaten toen ik ze nodig had. Of moet ik het ook goedmaken met hen? Ik voel me zo onbegrepen. Weten jullie het misschien?

Ik snap gewoon niet dat mijn leven van perfect binnen een paar jaar is veranderd naar absoluut niet perfect. Ik heb fouten gemaakt ja. Maar dit verdien ik echt niet. Waarom had ik zo een moeder? Het ergste is dat mijn kinderen nu net zo slecht over mij denken. Maar wat mijn moeder mij heeft aangedaan zal ik ze nooit aandoen.

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal, ik kijk uit naar jullie reacties.

Gerelateerde verhalen. Klik op de foto om ze te lezen:

Anoniem: Voor mij is mijn moeder dood!
moeder Suriname

Anoniem: Mijn ex zorgt ervoor dat onze dochter mij haat
ex Paramaribo

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.