De herinnering aan onze lieve, ondernemende, sportieve mattie Patrick Promes

0

Die lach…

Vanaf de eerste dag dat de Facebookheld hem ontmoette was er die immer stralende uiting van onbevangenheid.

Het was in de zomer van 1989 dat de held Patrick W. Promes ontmoette bij de Amsterdamse voetbalvereniging FC De Sloterplas. Geldschieter Willem de Jager had een geweldige selectie, met tal van oude en aanstormende (voornamelijk Amsterdamse en Noord-Hollandse) topspelers bij elkaar gebracht. Ook Promes, opgepikt bij buurman DWS, behoorde tot dit élite-gezelschap.

Ondanks dat in die bewuste augustusmaand iedereen bij de voetbalclub (de van origine Surinaamse jongens zoals Promes uiteraard in het bijzonder) de ramp van het SLM-toestel, met al de bekende voetballers en kennissen aan boord, een plaatsje trachtte te geven, herinnert de Facebookheld zich die jonge, strak afgetrainde verdediger/verdedigende middenvelder als een consequent vrolijke verschijning.

Omdat de selectie van FC De Sloterplas na de ‘inkopen’ van De Jager werkelijk uitpuilde, was het voor de Surinaamse trainer Lesley Hellings een helse, bijkans onmogelijke opdracht om al die karakters en ego’s tevreden te houden. Er konden er immers maar elf spelen.

Patrick Promes wist zich, ondanks dit gedrang van diverse haantjes, telkens in de basis te spelen. Juist omdat hij wist wat hij wel en vooral niet kon. Als ideale verbindingsspeler maakte hij zijn techniek ondergeschikt aan het rendement.

Toen na de eerste, met wisselend succes afgewerkte, competitiewedstrijden de onvermijdelijke muiterij ontstond, werd er een speciale bijeenkomst tussen spelers en trainer belegd. In de piepkleine bestuurskamer op Sportpark Spieringhorn mocht iedere speler zijn zegje doen over de precaire situatie bij de club en het functioneren van trainer Hellings in het bijzonder. Met al die extraverte, mondige mannen leidde dit daar tot een heuse karaktermoord. Het kwam er kort samengevat, doch in ondubbelzinnige bewoordingen op neer dat Hellings er niets van kon. Maar ook: dat ze de trainer ervan verdachten de gekleurde spelers (bij FC De Sloterplas voetbalden in die periode Keizerweert, Small, Te Vrede en Promes) voor te trekken.

Patrick Promes stond ver boven dergelijke stemmingen. Hij liet weten wat hij vond, bleef stug achter zijn trainer staan en maakte duidelijk dat hij alleen kwam om te voetballen, Maar hij behield hierbij immer zijn charisma/waardigheid. Zijn handelsmerk. En ook toen: die lach.

Na FC De Sloterplas raakte de held Promes een beetje uit het oog. Hij zag hem af en toe nog op het voetbaltoernooi van het Kwakoe-festival schitteren (op dit klassieke hobbelveld speelde hij doorgaans wél vrijuit en wist hij ook op bijzondere wijze zijn aanvallende talenten te etaleren. Verder speelde hij in enkele willekeurige, voornamelijk Surinaams getinte elftallen, nog enkele vriendschappelijke wedstrijden en toernooien met Patrick. Maar verder was er geen sprake meer van enig contact.

Pas via Facebook werd dit gemis een paar jaar geleden weer hersteld en herkende de held onmiddellijk weer die zo op het eerste oog amper ouder wordende man met die eeuwige smile. Patrick was inmiddels in Suriname gaan wonen en daar, als de held het goed volgde, mede druk met het organiseren van trendy feesten.

In de communicatie (reacties, verhaaltjes, meldingen en inbox-berichten) bleek die vooral lieve jongen van weleer nog niets veranderd. Patrick was nooit een blitser of praatjesmaker. Immer gentleman en een man van etiquette en fatsoen.

Gisterenavond werden het sporadische doch immer warme (lange-afstands)contact en de herinnering wreed verstoord. Via hetzelfde Facebook las de held het onwerkelijke bericht dat Patrick was overleden. Deze shockerende tekst overweldigde ook de held. En naarmate er meer details over dit drama volgden, werd de impact alsmaar groter.

Het nieuws sloeg in als een bom. De Surinaamse gemeenschap huilde, maar bijvoorbeeld ook het Amsterdamse voetbalwereldje was onmiddellijk in rouw gedompeld. Juíst omdat Patrick, de geliefde man met die mooie kop en dat hagelwitte gebit, geen man met vijanden was.

Voetbalvrienden als Stanley Mac Donald en Ronnie Abinta meldden zich bij de held in een vertwijfelde/wanhopige, doch bij voorbaat kansloze poging het ongeloof, de onmacht en zeker ook de woede een plaats te geven.

‘Het is echt echt een tyfuswereld geworden,’ foeterde de held.

Stanley uitte slechts enkele steekwoorden, maar ze gaven exact aan waarin de kern van deze heftige pijn schuilt:

Stanley:

‘Ik zat hier net met tranen in mijn ogen, man.’
‘Onze leeftijd.’
‘Vermoord.’
‘Kleedkamer.’
‘Lachen.’
‘Humor.’

Abinta schreef vanmorgen:

‘Goedenmorgen, vriend. Kun jij wat voor mij doen? Schrijf een mooi kort stukje over onze vriend… Zoals alleen jij dat kan. Patrick Promes… Mijn hart huilt… Thanx, Ronnie Abinta.

De Facebookheld zag de afgelopen uren vele warme/herkenbare reacties, foto’s van de fatale steekpartij, opgenomen geluidsfragmenten van getuigen in Suriname die de gearresteerde dader (naar het schijnt: een structurele kruimeldief die in Suriname bij het bedrijf Staatsolie werkt, maar bij vele mensen een paar duizend euro in de schuld stond/staat) wilden villen en ontelbare steunbetuigingen. Maar de held beperkte zich liever tot het (weliswaar wezenloos) staren naar de vele foto’s van de nog levende Patrick. Die mooie, lieve, bedrijvige/ondernemende, sportieve en immer opgewekte man met…

die lach…

~André Gieling~
Bekijk hier de bijbehorende foto’s:

U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit artikel. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs. U mag dit bericht delen met uw vrienden en familie! Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar info@familienieuws.com en wij publiceren het gratis.

Comments are closed.