Home Anoniem

Anoniem – Het spookt op de markt! Verzinsel of is het echt zo? (spook-verhaal)

Hallo mensen van FamilieNieuws, ik heb een serieuze vraag. Ik ben Anneloes en ik ben op dit moment hoog-zwanger. Ik heb al 3 keer een miskraam gehad.

Op de Markt in Paramaribo

En ik verloor steeds mijn kind nadat ik op de markt in Paramaribo ben geweest. Mijn oma heeft me toen verboden om daar te gaan met mijn zwangerschap. Ik geloof er niet echt in, maar ik ben dit keer niet geweest en ben inmiddels al bijna 8 maanden. Bang voor een miskraam ben ik niet meer.

Centrale markt gevaarlijk voor kleintjes?

Ik was het ook zo een beetje vergeten maar toen las ik opeens gisteren dit verhaal op het net. En nu ben ik wel echt benieuwd of het waar is. Mijn vraag: Kan een bezoek aan de Centrale markt gevaarlijk zijn voor kindjes? En kun je er een miskraam door krijgen? Hebben meer mensen hier last van gehad? Of is het gewoon een verzinsel?

Dit is het verhaal:

Ik was pas moeder geworden van een gezonde zoon. Na de geboorte van mijn zoon, is zijn vader vertrokken met de Noorderzon. Ach, zodra de verantwoordelijkheid realiteit begint te worden, gaan ze meestal weg. Maar goed, genoeg over mijn relatie. Ik was een trotse moeder die haar zoon bijna overal meenam. Als het niet anders kan dan breng ik hem naar zijn oma. En als kleinkinderen pasgeboren zijn, zijn ze oma en opa’s lievelingen. En mijn zoon was de gelukkige bij deze.

Ik was zo geschrokken

Een keer, na werktijd, vertrok ik van de Letitia Vriesdelaan naar mijn moeder op Kwatta om mijn zoontje op te halen. Ik zou en moest naar de Markt voordat de poorten op slot gaan. Het was intussen half 4 toen ik de PKS-bus uitstapte, bij de eindhalte. Ik had mijn zoon niet eens goed in mijn schouder doek gelegd of een oude mevrouw greep me bij de arm vast en keek me strak in de ogen aan, terwijl ze luid in mijn gezicht schreeuwde: “Pe y’e g’anga p’kin…vrouw pe y’e g’anga ptieng?” Ik was zo geschrokken dat ik mezelf probeerde los te rukken van die mevrouw haar ferme greep. Maar ze hield me steviger vast en zei weer zo luid in mijn gezicht: “A no wojo y’e tjar eng go dame…a no wojo toch?”

centrale markt Suriname FamilieNieuws spookverhaalilie

Ik liep toen weg

Ik rukte me los van haar greep en schreeuwde brutaal terug: “Boi, mevrouw I no sa fas’ wan sma so gewoon. Y’e mek’ a boi’f mi skrekie jongoe”. Ik liep toen weg, richting de markt. Toen ik voor de zijpoort van de Markt stond, keek ik nog even terug naar de plek waar ik vandaan kwam, hopende dat die mevrouw me niet achtervolgde. Hoe wist die mevrouw dat ik naar de Markt ging? Die vraag zat me toen direct dwars. Maar ik zette het al gauw naast me neer. Er was niet genoeg tijd om alles te kunnen kopen wat ik nodig heb voor de komende paar dagen.

Ik ging de poort van de Centrale Markt binnen en begon mijn wandeling langs de stents. Mijn zoon lag rustig te slapen in mijn schouderdoekje. Ik had een breed en lang schouderdoek gekocht die je als een soort hangmat om je hals en schouder kon dragen zodat mijn zoon erin kon slapen. Ik had dan mijn handen vrij om andere dingen te doen. De hindoestaanse mevrouw bij de stent waar ze verse tomaten verkochten, was heel ingenomen met mijn zoontje. Toen ze me de tomaten gaf, zei ze nog met een lach op haar gezicht: “a druk tumsie gi a baby jere vrouw, betre yo no go doro na insey”.

Ik vond het nu echt vreemd.

“Vrouw, yu na a tweede sma sa teigi mi a san’ dis’ tide”: zei ik tegen haar. Een iets oudere mevrouw, die achter haar stond, zei dat het gevaarlijk is onder de markt. “Yu bigi sma no teigi fu disi?” vroeg ze. Ik heb haar toen uitgelegd dat ik dit voor het eerst hoor en niemand die mij iets hierover heeft verteld, niet eens mijn moeder. Het kan zijn dat ze het ook niet weet, legde ik die mevrouw uit. “M’e adviseer yu, go na osso” zei ze een beetje streng.

Ik begon al een beetje bang te worden van deze waarschuwingen. ‘If yu skin e pikie yu, no go’. Maar ik gaf geen gehoor aan de waarschuwingen noch aan mijn eigen “skinfiri”. Ik stopte de tomaten in mijn tas en liep verder. Ik hoorde de vrouwen achter me praten in het Hindi, maar ik kon het niet verstaan. Ze klonken teleurgesteld en boos. Ik ben toch maar snel doorgelopen zodat ik ze niet meer hoefde te horen. Na een poos te hebben gelopen kwam ik bij het gedeelte dicht bij de rivier. Ik voelde opeens een druk op mijn schouder van de knoop die ik had gemaakt in de schouderdoek.

Ik keek even naar mijn zoon en fixeerde hem weer goed erin. Enig vreemd gevoel dat ik kreeg, is dat het leek alsof hij zwaarder is geworden binnen die paar minuten. Ik merkte dit op nadat ik hem gefixeerd had in mijn schouderdoek. Mijn schouders en rug voelden moe en pijnlijk aan. Ach, ik ben gewoon moe. Ik had nog een paar dingen te kopen bij de vis en vleesafdeling, dus liep ik door. Ik liep de vis en vleesafdeling naar binnen toen ik een ruk aan de onderkant van mijn schouderdoek voelde. Ik stopte maar kon niet zien wie onder mijn schouderdoek aan het trekken was.

Ik kon het me niet indenken

Ik stond stil en probeerde mijn zoon dichter naar me te drukken zodat ik kon zien wie daar stond. En ja hoor, zoals ik zelf al had gedacht, een kleine jongen. Hij leek mix te zijn. “Mama”: zei hij. Hij leek een jaar of 3 – 4 te zijn. “Hey kleine man, waar zijn je mamma en pappa”: vroeg ik hem. Hij bleef me gewoon aankijken en op een gegeven moment lachte hij en rende toen weg tussen de mensen door. In mezelf dacht ik dat hij zeker de plek zal kennen omdat zijn vader of moeder hier een stent hebben. Ik kon het me niet indenken dat ze zo een jong kind hier vrij laten rondlopen. Ineens hoorde ik diezelfde stem, maar van ver boven mij schreeuwen: “Mama”.

Ik keek op en aan de rand van de doorzichtige ruiten van het koepeldak van de markt, zag ik hem zitten in een open raampje in het dak. Toen voelde ik weer een ruk aan mijn schouder doek. Ik keek weer maar er was niemand. Mijn zoontje werd een beetje onrustig en begon een beetje ongemakkelijk te bewegen. Ik ben doorgelopen naar een eettentje binnen de markt, waar ik nog even rustig kon zitten. Mijn zoontje begon toen immens te huilen. Gelukkig was hij nog aan de borst en kon ik hem direct op dat moment even voeden. Toen ik mijn borst uit mijn bh haalde voelde mijn bh kletsnat aan van de moedermelk. Ik was net begonnen met het voeden, toen ik twee kinderen achter een mannequin verscholen zag staan.

Deze leken veel jonger dan de eerste

Deze leken nog veel jonger te zijn dan de eerste die ik had ontmoet, 2 jaartjes geschatte leeftijd. Ze keken naar me vanachter de mannequin. “Hey, gaan jullie naar mama en papa”: riep ik naar ze. De Javaanse vrouw van de etenstent, mevrouw Popke (ik zal die naam nooit meer vergeten), kwam hollend naar me toe rennen met een bakje water. Heel aardig en voorzichtig zei ze me om te stoppen met voeden en mijn borsten te wassen. Ik keek naar mijn zoontje en ik zag zwart stof op zijn lippen, alsof het zwart vuil is.

Mijn borst zat vol vlekken en zat onder de zwarte vinger afdrukken. “Was a bobi, dan gaan ze weg” toch. Toen ze dat zei keek ik haar geschrokken aan: “Wat bedoel je precies vrouw Popke”. “Dede dringi na yu bobi, vrouw. Dede nanga libi no mus dringi same, vrouw.”. “Yu bobi ben nati keba, tru?”: vroeg ze me. “Luku yu tra bobi tu, a nati?”: vroeg ze. Ik haalde mijn andere borst uit mijn bh (dit alles gebeurde met mijn rug gekeerd naar de menigte), toen ik zag dat het onder de zwarte vuile stoffige vlekken zat en vol kleine zwarte vingerafdrukken. Ik keek om naar de mannequin…daar stonden 8 kinderen…”No luku, vrouw. Go na baka sey da yu wasi yu bobie en dan ga je direct weg van hier.”: zei ze op een rustige toon. Ik waste mijn borsten en vouwde zakdoeken erin.

Ik nam mijn zoon

“Gwe snel fos a latie”, zei mevrouw Popke ongeduldig. Ik nam mijn zoon, veegde zijn mondje en rende richting de midden poort. Ik was nog nooit zo bang geweest…maar ik kwam niet tot de midden poort…ik voelde dat er iets niet goed was met mijn zoontje, omdat zijn lichaam heel slap aanvoelde. Ik stopte even en keek naar hem…ik zakte toen neer op mijn knieën, want mijn baby ademde niet meer. Ik voelde ze staren vanachter mij, de “Kinderen van de Markt”. (Bronvermelding van het verhaal is nog niet achterhaald. Stuur ons een melding als het verhaal van u is)

Ik ben benieuwd of meer mensen last hebben gehad van vreemde gebeurtenissen op de markt. Misschien moet er iets gebeuren dan. Groetjes Anneloes

Gerelateerde verhalen. Klik op onderstaande link om de verhalen te lezen:
Redactie: De getuigenis van Xiomara: Kulturu versus Jezus
Video – Mevrouw heeft intieme omgang met geesten (buitenland)

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.