Anoniem – Hoe overleef ik de eerste kerst zonder mijn moeder.

moeder missen FamilieNieuws Suriname anoniem
Niet stoppen met huilen

Hallo FamilieNieuws. Dit is Leila, ik ben 29 jaar, ik reageer op jullie website. Ik het regelmatig. De berichten gaan vaak over de dood.  Soms kan ik niet stoppen met huilen. Ik zit nu thuis van het werk en ben zo intens verdrietig elke dag. Vooral hoe de kerst eraan komt.
[quads id=1]
Na de kerst is het de bedoeling dat ik weer naar het werk ga. Ik heb bijna 5 maanden thuisgezeten. Na het plotselinge overlijden van mijn moeder in september kon ik het niet meer aan. Ik kon het leven niet meer aan. Mijn moeder is in augustus van de 1 op de andere dag ziek geworden en drie weken later is ze overleden. Ze was een flexibele jonge vrouw van in de 50. Veel vriendinnen en ze had eindelijk na zoveel tegenslagen een lieve man ontmoet.

Verdriet kan ik niet kwijt

Mijn moeder was mijn alles. Samen kwamen we 20 jaar geleden naar Nederland. Mijn vader achtergelaten. We wonen in een boerendorp. Onze vrienden zijn merendeel Nederlandse vrienden. Ik dacht dat ik mij hier prettig voelde maar mijn verdriet kan ik niet kwijt onder onze vrienden en mijn collega’s. ‘Ach, iedereen gaat dood.’ ‘Ben je nu nog steeds aan het rouwen om je moeder?’ Dit soort opmerkingen moet ik dagelijks aanhoren.

Bang mag ik niet zijn

Ik kan mijn verdriet niet kwijt. Daarom schrijf ik jullie. Ik zit nog steeds in de rouw. In mijn hart dan. Ik huil de hele dag en ik durf niet te slapen. Ik ben bang. Dan zie ik mijn moeder lopen voor het raam en dan ruik ik haar. Ik heb het gevoel dat ze ook niet echt weg is. Gelukkig is ze wel op de Surinaamse manier begraven met baden enz. Mijn oma was met spoed naar Nederland gekomen en heeft dat allemaal kunnen regelen. Dus bang mag ik eigenlijk niet zijn. Dat zegt mijn oma ook als ik haar spreek.
[quads id=1]
Toch voel ik dat mijn moeder mij trekt. Ze trekt me mee de dood in. Mijn zin om te leven neemt af. Ik heb geen plezier in het leven. Ik zie ook niet in waarom ik plezier zou moeten hebben. Dit gemis geeft me geen zin in het leven. Het is ook niet zo dat ik zelfmoord wil plegen. Maar als ik nu dood zou gaan, dan zou het wel prima zijn. Niemand die mij zou missen ook. Gelukkig maar. Ik heb geen kinderen en geen partner. Ik ben gewoon zo intens verdrietig.

Er overheen stappen

[quads id=1]

Hoe moet ik met dit verdriet omgaan? Naar de kerk ging ik al. Maar zoals ik zei dat zijn Nederlandse gemeentes. Daar kennen ze mijn soort verdriet niet. Ik kom er ook niet graag meer. Ook dat deed ik allemaal samen met mijn moeder. Alles deed ik met haar. Slapen, eten, tv kijken. Dit nu schrijven is zwaar. Zo moeilijk. Ik ben bang dat jullie ook gaan vinden dat ik eroverheen moet stappen. Ik wil er ook overheen stappen. Maar hoe doe ik dat?

Gaat het wel over?

[quads id=1]

En nu komt de kerst eraan. Gelukkig ga ik wel een bootreis maken, met vreemde mensen. ik heb me daarvoor opgegeven. Ik wil niet thuis zijn met kerst. Dit verdriet. 4 maanden zonder mijn moeder. Mijn alle beste vriendin. Mijn alles. Hoe moet ik verder leven? Weten jullie het misschien? Hebben meer mensen hun moeder verloren. Of iemand waarvan ze veel houden?

moeder missen FamilieNieuws Suriname anoniem

Hoelang duurde dit verdriet? Gaat het wel over? Ik denk niet dat het ooit nog overgaat. Die eenzaamheid. Gaat het ooit nog goed komen met mij? Aan de andere kant wil ik niet dat het verdriet weggaat. Dan voel ik me weer schuldig tegenover mijn moeder. Ik word hier gek van.
[quads id=1]

Samen met haar vriend

Ik ben trouwens nooit meer teruggegaan naar Suriname. Zal dat een optie zijn om over het verdriet heen te komen, of gaat dat het juist erger maken? Mijn oma is wel daar om me op te vangen. Ik weet het niet. Zij heeft mijn moeders as meegenomen en me moeten het samen uitstrooien. Samen met haar vriend. Hij is klaar om te gaan. Hij wil dat graag samen met mij doen. Maar dat durf ik niet. Het enige dat ik weet is dat ik dit gevoel van pijn in mijn maag niet langer meer kan verdragen. Ik wil mijn moeder gewoon terug!!!!!! Snappen jullie dat?

Gerelateerde verhalen:
–Anoniem: Ik heb zelfmoord gepleegd

–Anoniem: Ik ben zo ongelukkig

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.