Anoniem – Vrijgezel, zwanger en besmet

0

Facebook vroeg mij zojuist wat mijn status is. Mijn status is: Vrijgezel, zwanger en besmet. Ik ben Els, ik woon in Nederland, maar ben van Surinaamse afkomt. Ik ben meestal vrijgezel geweest en had zo hier en daar wat losse flodders. Ik studeerde en had geen zin in een vaste relatie.

Ook Surinaams

Er was 1 vriendje waar ik het regelmatig mee deed maar dat stopte toen ik twee jaar geleden Bas tegenkwam. Bas is ook Surinaams maar dat is zeg maar heel ver in zijn bloed. Hoe hij is opgegroeid is heel anders dan hoe ik ben opgegroeid. Maar dat is verder niet relevant.

Onze relatie ging als een speer. Ik ontmoette hem en na 3 weken gingen we 8 weken op zomervakantie. We hadden allebei heel veel dagen over. In die tijd leerden we elkaar heel goed kennen en het was duidelijk. Ik had de liefde van mijn leven gevonden. De dingen die ik nooit leuk vond bij een jongen vond ik bij hem wel leuk. Ik wilde juist dat hij 24 uur aan mijn lip hing, ik wilde juist hand in hand door de stad lopen en ik vond het zo gezellig om hem mee te nmen als ik met mijn vrienden op stap was. Dat deed ik nooit.

Perfecte vrouw voor hem

Ik weet zeker dat hij mij ook de perfecte vrouw voor hem vond. Hij had zich in het verleden wel eens laten testen. Ons voorstel om eerst veilig te vrijen en daarna samen te testen was in de eerste week van de vakantie al van tafel geveegd. We deden het ergens op een stil strand ja en wie denkt er op dat moment aan condooms. Stom ben ik heel stom en hij ook want dit is ook de reden dat ik mijn verhaal schrijf. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat wil ik iedereen laten weten. We hebben ook echt nooit meer condooms gebruikt. Ik was ook niet aan de pil dus eigenlijk duurde het nog best wel lang voordat ik zwanger werd. Dat dacht ik nog want we deden het al wel een jaar zonder. Ik was bij hem ingetrokken en toen bleef mijn menstruatie uit.

Op een beetje minder

Natuurlijk schrik je want het is dan toch ook weer heel snel. Maar we hadden echt het gevoel dat we elkaar goed genoeg kende om samen een leven op te bouwen. Ik leefde op een roze wolk. En helemaal toen hij me de dag na de test ten huwelijk vroeg. Al snel ging ik bij een dokter langs want ik wist helmaal niets van babies en ik voelde me helmaal niet zwanger ofzo. Ik maakt me meteen al zorgen om de baby. Mijn zusje had wel een aantal problemen gehad tijdens haar zwangerschap dus na het eerste onderzoek van de verloskundige mocht ik extra bloedonderzoeken doen. Oa een HIV test. Bas ging mee en beiden hebben we er niets achter gezocht. Ik kon in de praktijk prikken want het is in een ziekenhuis. Een paar dagen later belde de verloskundige mij. Ik moest langskomen.

Geen HIV

Bas moest werken de volgende dag dus ik ging alleen. En toen pas dacht ik aan de gevolgen van een negatieve uitslag. Als eerste dacht ik dat ik misschien helemaal niet zwanger was, want ook dat gingen ze testen. Ik dacht al meteen dat dat de reden was waarom ik me niet zwanger voelde. En ik dacht aan kanker. Alles. Ook HIV daar dacht ik aan, maar niet heel lang. Ik wuifde op de een of andere manier het idee weg. Misschien omdat ik wist dat ik in het verleden wel onveilige omgang heb gehad. Maar weet je, ik voelde me kiplekker en ik zat in de gelukkigste periode van mijn leven. Natuurlijk had ik geen HIV.

Anoniem FamilieNieuws suriname

Dus wel. Ik ga dood. Het eerste wat ik dacht. Ik heb hele goede begeleiding gehad van mijn verloskundige trouwens anders was ik die dag echt doodgegaan. Het ergste van die dag was naar huis gaan en Bas vertellen dat ik ziek was. Ik was 13 weken zwanger en ik had HIV. Hoe vertel je dat aan je vriendje. Je verloofde. Hij wist natuurlijk dat er iets was want hij wist dat ik terug moest naar de verloskundige. Ik heb heel de dag niets van mij laten weten. Ik heb mijn telefoon uitgezet en ben in de bibliotheek gaan zitten. Lezen, Googlen en bellen met een vertrouwenspersoon. Het nummer kreeg ik van mijn verloskundige. Liesbeth, is zelfs bij me langsgekomen in bibliotheek. Ik draaide echt door.

Zij is ook samen met mij naar huis gegaan. Het was 10 uur. Bas was boos. Vreselijk boos. Het eerst dat hij mij vroeg was: Heb je HIV? Ik zei niets maar mijn houding zei al genoeg. Hij sloeg alles kapot. Wilde mij slaan maar mijn kleine buik die ik al had hield hem tegen. Hij zei het ook: Als je niet zwanger was had ik je doodgeslagen. Het was heel erg.

Per direct het huis uit

Liesbeth heeft me geholpen met mijn spullen want ik moest per direct het huis uit. Naar mijn zus. En ik kon hem begrijpen. Hij was boos op mij. Ik had hem waarschijnlijk ziek gemaakt. Ik geloof nog steeds dat hij niet degene is die mij ziek heeft gemaakt. Hoe ik ziek ben geworden weet ik niet. Die jongen waar ik het vroeger vaker mee deed is van de aardbodem verdwenen. Er waren een paar anderen maar niet veel. Hij moet het mij gegeven hebben. Maar ik durf hem niet te zoeken. Ik ga dat wel doen. Als de baby geboren is en ik zelf mijn ziekte heb geaccepteerd. Dat is moeilijk maar het gaat steeds beter.

Ik voel me heel goed en mijn zus is er. Door alle informatie die ik nu heb weet ik dat ik niet dood hoef te gaan en dat ik moeder kan worden en er heel lang voor mijn kind kan zijn. Zij is nummer 1 in mijn leven. Maar mijn nummer 1 liefde ben ik voorgoed kwijt. Dat is wel hard hoor.

Niet ziek werd

Ik ben nu 30 weken zwanger. Inmiddels begonnen aan medicijnen die ervoor zorgen dat ik niet ziek word en dat de baby niet ziek word. Met de baby gaat het goed. Een meisje. Ik ben heel gelukkig. Maar ook heel erg verdrietig. Van Bas heb ik nooit meer iets gehoord. Ik weet dus ook niet of hij ook ziek is. Ik heb zijn ouders een keertje gebeld en het is duidelijk dat ze van niets weten. Ze missen me en zeggen dat Bart mij ook mist. Ze maken zich zorgen om de baby.

Ook zijn vrienden weten het niet want ze begrijpen niet waarom we niet meer samen zijn. Ik kwam toevallig een vriend van hem tegen. Bas wil duidelijk dat niemand het weet. Ik wil dat ook niet. Alleen mijn zus en mijn moeder heb ik het verteld. Mijn vader mag het echt niet weten. Hij is zo ouderwets en heeft me vaker geschreeuwd dat ik met een bere of siekie thuis ga komen. Mijn baby heeft hij geaccepteerd. Trots is hij. Maar die ziekte zal hij nooit accepteren.

Ga testen

Dus om een lang verhaal kort te maken. Dit is mijn status. Ik hoop dat iemand er iets aan heeft gehad. Ik zelf wel, het lucht enorm op om mijn verhaal op te schrijven. Nu nog opsturen want ik heb Denise al een tijdje terug gevraagd of ik mijn verhaal mocht delen met jullie.

Groetjes en wees voorzichtig. Maak niet de fout die ik heb gemaakt en ga testen!

Gerelateerde verhalen:
–Redactie: “Ik heb mijn stiefdochters besmet omdat hun moeder mij heeft besmet”
–Video – Zou jij Janice Telgt een brasa geven terwijl ze HIV heeft?

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.

Comments are closed.