Anoniem – Waarom krijgt mijn man ineens vaak winti?

Paramaribo vakantie

Ik ben Juliette, ik ben van Javaanse afkomst maar wel opgevoed door een creoolse moeder omdat mijn vader na de dood van mijn moeder is hertrouwd. Ik was toen pas 4 jaar oud. Maar ze is wel echt mijn moeder.
[quads id=1]

Winti cultuur

Je zou dus denken dat ik wel veel weet over de creoolse winti cultuur, maar dat is weer niet zo. Mijn moeder is iemand die zich helemaal niet bezighield met dat soort dingen. Misschien eerder mijn vader zijn familie maar dat was niet echt winti. Ik weet wel dat zijn moeder en tantes zich soms bezighielden met dat soort zaken maar we bemoeiden ons nooit ermee.

Ik heb vaker een creoolse vriend gehad want ondanks dat ik er 100% Javaans uitzie voel ik me toch echt een creoolse. Het was meer dan logisch dat ik ook zou trouwen met een creoolse man. Henri en ik zijn nu 4 jaar getrouwd en we hebben twee jongens. Sinds een jaar of twee gaat het niet zo best met mijn man. Hij voelt zich gewoon niet lekker. Hij is vaker naar zijn moeder gegaan die in het binnenland woont. Voor genezing. De dokters weten niet wat hij heeft maar hij voelt zich echt al een tijdje niet goed.

Eigen hoekje

Het is natuurlijk fijn dat hij gaat naar zijn moeder. Dat vind ik wel goed. Maar al die baden die hij neemt en veel dingen in huis die hij verandert. Ik snap er niets van. Hij neemt spullen mee, haalt spullen weg. Heeft in huis een eigen hoekje gemaakt. Eet heel veel dingen die ik klaarmaak niet meer. Dat is niet zo erg want hij zoekt genezing maar hij krijgt nu regelmatig een aanval van winti. Dus dat hij in trans raakt in huis. Ik weet dan niet wat ik moet doen.
[quads id=1]
Het stopt uiteindelijk wel gewoon vanzelf maar ik ben wel bang. Hij doet mij niets, maar het lijkt dan alsof hij een epelepsie aanval krijgt of een beroerte. Zijn zus woont niet ver van ons dus dan bel ik haar om te komen helpen met haar broer. Ik denk dat het te maken heeft met die dingen die zijn moeder voor hem doet in het binnenland. Hij vertelt me daar niet veel over. Hij wil mij er niet mee vermoeien zegt hij maar ik vind het eng. Hij was helemaal niet zo. Bemoeide zich ook niet echt zo diep met zijn cultuur. Maar nu wel. Regelmatig drinkt hij een ‘drankje’ of smeert hij zichzelf in met iets.

Ik kijk niet negatief naar zijn familie of de cultuur. Ik sta open voor alles maar ik vind het nu wel een beetje eng. Ik vraag hem soms om mij mee te nemen naar zijn moeder, dat we die jongens thuislaten en dat ik dan meega om te helpen. Maar dat wil hij niet. Het is iets van zijn familie zegt hij. Dan voel ik me buitengesloten. Maar aan de ene kant snap ik het ook wel want ik geloof niet echt in die dingen die er gebeuren. Hij zegt dat hij het ook had toen hij 19 jaar was. Toen was het na een paar maanden over. Naar het duurt nu al langer dan een jaar. Bijna 2 jaar.
[quads id=1]

Met demonen loopt

Mijn moeder vind het helemaal niet leuk en komt regelmatig in ons huis bidden. Als Henri er niet is. Om het kwade buiten te laten. Ze zegt dat hij met demonen loopt. Ik vind het zo eng. Ik hou echt van Henri maar gaat de rest van ons leven zo zijn? We gaan bijna nooit meer samen weg. Niet met zijn tweetjes en ook niet meer als gezin zoals we vroeger vaak deden. Het kan ook niet want hij krijgt zomaar winti. Zijn werk lijdt er ook onder. Hij loopt nu al een tijdje thuis in verband met zijn ziekte.

Het gaat gewoon niet goed met hem. De artsen weten het ook niet. Daar kan ik hem niet vragen om te stoppen met die dingen die hij doet. Hij zoekt beterschap. Ik kan hem niet helpen. Bidden doe ik wel, alleen of met mijn moeder want Henri ziet daar het nut niet van. Ik wil zo graag dat mijn man weer beter wordt. Kunnen jullie mij aub zeggen dat ik geduld moet hebben en dat het wel goedkomt? Ik merk dat we heel langzaam een verschillende kant opgaan in het leven. Ik samen met de jongens en hij alleen met zijn familie in het binnenland. Ik word daar erg verdrietig van.  Ik hoop op serieuze reacties van jullie.

Gerelateerde berichten:
–Redactie: De getuigenis van Xiomara: Kulturu versus Jezus
–Anoniem: Is dit Kroi?

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.