Laura werd net als Anne van haar fiets vertrokken en misbruikt

0

...Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te vertellen, omdat ik bang ben veroordeeld te worden, dat mensen vinden dat je het hebt uitgelokt…

‘De dood van Anne Faber was mijn zwartste scenario’
Op haar 16de werd Laura (30) van haar fiets getrokken en misbruikt. De dood van Anne Faber maakt zo veel in haar los, dat ze jaren van stilzwijgen doorbreekt. ,,Zóvéél jaren later gaat het nog precies zo!”

,,Ik ben intiem misbruikt en gewurgd toen ik 16 was. Ik mag van geluk spreken dat ik het wel heb overleefd. Ik fietste in de lente na hockeytraining naar huis, terwijl het nog licht was. Dat moet toch kunnen. Het laatste stukje fietste ik alleen en daar sloeg de dader toe.”

Vanaf het centrum van Utrecht fietst hij achter haar aan. Op een afgelegen weggetje met een slootje erlangs slingert hij de 16-jarige vwo- scholiere van haar fiets. ,,Ik heb eerst heel hard gevochten, hem geslagen met mijn hockeystick. Hij gooide mijn fiets in de sloot, waardoor ik niet meer weg kon. ‘Ik ga je doden! Ik vermoord je!’ riep hij, terwijl hij mij wurgde. Hij misbruikte me. Ineens liet hij me daarna toch gaan.”

Geen telefoon
Zo hard als ze kan, rent Laura weg. ,,In mijn eentje langs het spoor.” Vanuit de dichtstbijzijnde boerderij belt ze de politie. ,,Ik had geen telefoon of portemonnee bij me. Dat was in die tijd. Aan de telefoon zei ik nog: ga er nú heen. Die man moest nog twee bruggen over richting de stad. De politie ging niet achter hem aan, maar kwam naar mij.”

Laura ging mee naar het politiebureau voor de aangifte. ,,Toen pas merkte ik dat er hele plukken hoofdhaar loszaten. Mijn lichaam zat zo in overlevingsstand dat ik die pijn pas veel later voelde.”

In de vijf weken daarop viel haar dader drie keer in herhaling. ,,Eén vrouw heeft hij met tiewraps vastgebonden, gestoken met een mes en opgesloten in haar kelderbox. Horror.”

Mokerslag
Het nieuws over de 25-jarige Anne Faber uit Utrecht komt bij Laura aan als een mokerslag. Ook de onthullingen van vrouwen die volgen op de intieme intimidatie en misbruik door filmproducent Harvey Weinstein en de hashtag #MeToo raken haar. Een gemeenschappelijke vriend post op Facebook foto’s van een feestende Anne. ,,Vreselijk, dat het leven dit vrolijke meisje is ontnomen. Ik leef erg met haar familie en vrienden mee.” De dag nadat Anne dood is gevonden, wordt Laura op weg naar werk overvallen door emoties. ,,Ineens was ik in tranen. De dood van Anne Faber was mijn zwartste scenario.”

In Laura’s zaak tonen dna-sporen onomstotelijk aan dat de 42-jarige Juan M. uit Utrecht de dader was. Zijn sperma zat op kleding van de meisjes en op een jas van een gewond geraakte jonge vrouw werd zijn bloed gevonden. ,,Wat een zegen dat dna-onderzoek bestaat.”

Ook bij Annes zaak leidt dna tot een doorbraak. Het dna wordt aangetroffen op haar jas die een week na haar vermissing in het bos wordt gevonden. Het komt overeen met dat van de 27-jarige Michael P. uit Zeewolde, die het in 2010 moest afstaan na zijn veroordeling voor meervoudigemisbruik en een reeks berovingen. Op Koninginnedag van dat jaar misbruikte hij twee meisjes van 16 en 17 jaar uit Nijkerk.

Ineens was ik in tranen. De dood van Anne Faber was mijn zwartste scenario

De daders van Anne en Laura hebben opvallend veel gemeen.
-Beiden gebruikten cocaïne.
-Beiden verkrachtten meerdere meisjes.
-Beiden gebruikten daarbij geweld.
-Beiden dreigden met moord, Michael P. ging daar bij Anne zelfs toe over.
-Beiden pleegden herhaaldelijk gewelddadige berovingen.
-Beiden toonden geen berouw.
-Beiden wilden absoluut geen tbs.
-Beiden weigerden daarom mee te werken aan onderzoek in het Pieter Baan Centrum.
-Beiden kregen in hoger beroep een lagere straf.
-Beiden kwamen vervroegd vrij.

Precies zo
,,Meer dan dertien jaar geleden heb ik mij er al heel boos om gemaakt dat er vaak geen tbs volgt als een verdachte niet meewerkt aan gedragsdeskundig onderzoek. Zóvéél jaren later gaat het nog precies zo!”

Laura’s dader kwam op de zitting met een zeer warrige en onsamenhangende verklaring. ,,Hij had het over ‘een grote vis’ en hij was ‘de kleine vis’. Doordat de grote vis de oorzaak zou zijn, kon hij niet beloven dat hij niet in herhaling zou vallen. Als je jezelf niet in de hand denkt te hebben en je zoiets ergs jezelf niet aanrekent, zeg je duidelijk verknipte dingen.”

Annes dader kreeg in 2010 zestien jaar celstraf. In hoger beroep werd dat verlaagd naar elf. Een veroordeelde zit in Nederland slechts twee derde van zijn straf uit. Achttien maanden voor vrijlating kunnen daders zich voorbereiden op terugkeer in de maatschappij. Waarschijnlijk is dat de reden dat Michael P. in een psychiatrische kliniek zat. Aventurijn in Den Dolder gaf hem zo veel vrijheden dat hij – amper zeven jaar later – opnieuw kon toeslaan.

Ongelofelijk
Iemand die herhaaldelijk op pad gaat om meisjes van de fiets te trekken, heeft gewoon hulp nodig. Klaar
,,Als Annes dader niet op de radar verscheen, kon je misschien spreken van botte pech. Gekken zullen altijd bestaan. Maar deze man was een eerder gepakte, gestoorde veelpleger die trots was op zijn daden. Ik vind het ongelofelijk hoe klinieken en de rechtsstaat werken. Als je deze gast al niet in de gaten houdt, hoe bont moet je het dan maken? Dat uitgerekend hij Anne om het leven kon brengen, maakt deze zaak nog pijnlijker. Hoe gekker je bent, hoe sterker advocaten zullen afraden om mee te werken aan persoonlijkheidsonderzoek.

Dat is een fout in ons systeem. Dat maakt mij boos. Iemand die herhaaldelijk op pad gaat om meisjes van de fiets te trekken, heeft gewoon hulp nodig. Klaar. Mensen die het minst graag tbs willen, zijn waarschijnlijk degenen die dit het hardst nodig hebben.”

Jarenlang sprak Laura nauwelijks over wat haar was overkomen. ,,Op de middelbare school wilde ik het er niet over hebben. Maar ik was natuurlijk wel verdrietig. Dat vervreemdde mij van anderen. Ik ben daarna ook nooit meer op de fiets naar school gegaan. Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te vertellen, omdat ik bang ben veroordeeld te worden, dat mensen vinden dat je het hebt uitgelokt. Wat ik ook ernstig vind, is dat ik zou moeten melden dat ik géén hockeyrokje droeg, maar een trainingsbroek en een ruimvallend sportvest. Ik vrees dat mensen anders opmerkingen maken over ‘wulpse meisjes’ in hockeyrokjes. Waar ik ook bang voor ben, is dat mensen denken dat hierdoor mijn intimiteit met anderen is beschadigd. Dat is bij mij niet het geval. Ik zie het daar los van. Wat ik nu wel weet, is dat je – als iemand van kwade wil is – heel erg machteloos bent.”

Eigen schuld
Het zwijgen kwetst Laura. ,,Op tv kwam iets voorbij over een vrouw die twee keer intiem misbruikt was. Toen zei een vriendin: als het twee keer was, moet het wel haar eigen schuld zijn. Zo’n opmerking vergeet ik nooit.”

Maar het vertellen doet ook pijn. ,,Als ik erover praat, voel ik aan mijn lichaam dat het me raakt. Ik zweet, krijg trillerige handen en word onrustig. Zo’n trauma sluipt je zenuwstelsel in. Het heeft wat weg van het gevoel dat ik krijg als ik bijna iets breekbaars laat vallen. Op de vlucht voor mijn dader rende ik onder een spoorbruggetje door. De trein denderde daar toen precies overheen. Dat geluid blijft voor mij extreem onbehaaglijk.”

Het aanhoudende nieuws over Anne maakt veel los in Laura. ,,Door haar vermissing bleef Anne niet anoniem. Zij heeft het falen van dit systeem een gezicht gegeven. Bijna iedereen heeft het erover. Het voelt raar als mensen mijn verhaal dan niet kennen. Ik weet zeker dat er veel meer vrouwen zijn die zoiets hebben meegemaakt, maar hiermee niet naar buiten treden. Als de dader een bekende is, komt het waarschijnlijk vaak niet eens tot een zaak. Schaamte en angst leiden ertoe dat je in de anonimiteit wil blijven. Het is schrijnend dat iets wat mij zo veel doet, geheim moet zijn.”

Tussen 6 maart en 12 april 2003 sloeg Juan M. vier keer toe. Wegens poging tot doodslag, verkrachtingen en berovingen, eiste de officier van justitie tbs-dwangverpleging en acht jaar celstraf, of veertien jaar cel. M. weigerde mee te werken aan onderzoek. Hij werd veroordeeld tot tien jaar celstraf. In hoger beroep bekort tot 8 jaar. Hij kreeg geen tbs.

Bron: AD

**
U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit artikel. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs. Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar info@familienieuws.com en wij publiceren het gratis.

Comments are closed.