Anoniem: Ik ben een buitenkind. Ik voel me nergens thuis.

0

Hallo iedereen, ik wens jullie allemaal een gezegende dag en ik ben jullie alvast dankbaar dat jullie mijn verhaal willen lezen. Ik heb begrepen dat ik hier op Familienieuws mijn verhaal kwijt kan en mijn hart kan luchten dus dat doe ik dan hier.

Hier komt het. Ik ben dus Annisa, ik ben geboren uit een creoolse moeder en een Javaanse vader. Mijn vader en mijn moeder hebben nooit echt een relatie gehad. Ik heb ook andere broers en zussen maar die hebben allemaal een andere vader. Letterlijk, allemaal hebben ze een andere vader.

We zijn opgegroeid in een dorpje. Iedereen kent elkaar. Mijn moeder is daar nooit geliefd geweest. Niemand hield van haar en om de dag kwam er wel een buurvrouw of iemand anders aan de deur om mijn moeder te rammelen. Zo ben ik opgegroeid. Ook op school werden we altijd vreemd aangekeken.

Wij hoorden helemaal niet thuis daar. Ik weet nog dat ik altijd bij mijn oma wilde blijven in de stad sinds ik een klein meisje was al. Toen ik 12 was ging ik ineens bij mijn vader in de stad wonen. Ik woon nu nog steeds bij hem en zijn gezin. Ze hebben me altijd goed opgevangen. Maar toch merk je dat het niet mijn ‘thuis’ is. De vrouw van mijn vader was 1 van de dames met wie mijn moeder vroeger altijd ging vechten. Ze was een vriendin van mijn moeder, maar mijn vader ging dus vreemd met mijn moeder. Snappen jullie het een beetje, want het wordt mij af en toe ook te veel. Ik hoor steeds weer andere en ergere verhalen over mijn moeder. Terwijl mijn vader altijd positief over haar is. Mijn vader en mijn stiefmoeder hebben 2 zonen. Ze accepteren mij wel als hun volle zus. Al is het duidelijk dat ik anders ben. Dankzij hun en mijn vader voel ik me toch wel thuis.

Ik ben nu een dame van 19 jaar en in de afgelopen maanden ben ik erachter gekomen dat mijn moeder al haar 6 kinderen heeft gemaakt met andere vrouwen hun man. Ze kwamen bij haar thuis, gaven haar geld en ze hadden omgang met haar. En af en toe werd ze zwanger. Ik was ook heel erg boos op mijn vader. Hij was 1 van die mannen. Hij noemt haar stiekem wel de liefde van zijn leven. Maar tenminste heeft hij altijd voor me gezorgd en heeft me als zijn kind geaccepteerd. Mijn moeder heeft met geen van de vaders van mijn broertjes en zusjes een relatie gehad. Ze hadden namelijk allemaal al een gezin.

Een hele tijd wilde ik mijn moeder niet meer zien of spreken. Ik schaamde me. Maar nu voel ik eigenlijk medelijden voor mijn moeder. Iedereen had altijd een hekel aan haar. Ook mijn oma, ze sprak altijd slecht over haar. Maar uiteindelijk zijn we niets te kort gekomen. We ontbraken niets. Natuurlijk door het geld wat ze verdiende door met mannen te slapen.

Mijn moeder heeft heel veel gelogen tegen ons. Ook tegen mijn broertjes en zusjes. Nu ik ouder ben merk ik dat ik het niet verdraag. Het doet me vreselijk pijn, soms twijfel ik aan mezelf. Misschien ben ik net zo gevoelloos als mijn moeder? Mijn stiefmoeder heeft mijn vader vergeven maar ik weet dat ze mijn moeder haat. Ze gaat naar de kerk, maar ze heeft geen goed woord over mijn moeder. Soms hoor ik haar ruzie maken met mijn vader. Dan voel ik me echt schuldig. Ik ben geboren door zijn fouten.

Uit loyaliteit neem ik nu geen contact met mijn moeder. Is het loyaliteit of schaamte? Maar ondanks dit alles mis ik mijn moeder vreselijk. Ik wil haar wel weer in mijn leven. Hoe kan ik contact met mijn moeder onderhouden zonder dat ik mijn stiefmoeder beledig? Ik weet dat ze dat liever niet heeft. Ze weet ook dat mijn vader altijd een zwak voor mijn moeder gaat hebben. Ik denk dat dat het is. Mijn vader houdt van mij omdat hij mijn moeder ziet in mij. Maar nu lijdt ik eronder.

Ik vroeg me af hoe andere kinderen hiermee omgaan. Ik ben een buitenkind. Soms schaam ik me daarvoor. Mijn leven is een leugen. Altijd maar die vragen. Is dat je echte moeder, is dat je echte vader? Ik word er doodziek van. Hoe gaan anderen hiermee om? Want ik zit er echt mee. Altijd maar die vooroordelen van mensen. En het is ook waar. Maar moeder deugt ook niet. Ik weet dat ik geluk moet hebben dat mijn stiefmoeder mij accepteert, maar toch denk ik dat ze ook boos op mij is. En dat maakt me soms depressief. Ik weet dat ik dankbaar moet zijn, maar ik voel me nergens echt thuis. Mijn andere broertjes en zusjes zijn zo klein. Ik heb ook het gevoel dat ik mijn moeder in de steek heb gelaten. Soms is mijn hoofd zo vol. Dan haat ik mezelf omdat ik het gevoel heb dat ik niet goed handel.

Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Stabiel om op mezelf te gaan wonen ben ik niet, en bij mijn moeder kan ik niet gaan. Ik heb het niet slecht hier bij mijn vader, alleen ik wil ook bij mijn moeder zijn. Zij kan mij die echte liefde geven die mijn vader mij ook geeft. Ik voel me echt zo alleen soms.

Gerelateerde verhalen:

Redactie: Vrouw slaat buitenvrouw van haar vriend neer met steen

Anoniem: Mijn man krijgt zijn 10e kind bij een buitenvrouw

 

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.

Comments are closed.