Anoniem: Schoonouders , bemoei niet teveel in ons leven. Laat los!!

0

…Mijn schoonmoeder werkte ook en is gestopt met werken nadat ze trouwde. Ik wil bijna zeggen: Net als bij alle Hindoestaanse gezinnen…

Mijn naam is Aruna, en in het dagelijks leven werk ik als specialist, ik verdien goed en ik ben in mijn ogen een zelfstandige vrouw die getrouwd is en moeder is van een hele lieve dochter van 2.5 jaartjes. Ik heb een broer en mijn man heeft 4 zussen.

Ik schrijf niet om te beoordelen wie goed is of wie slecht, ik ben niemand om dat te doen. Ik ben ervan bewust dat een ieder mens zowel positieve als negatieve kanten heeft. Ik ben zeker dat velen eens zullen zijn met mijn ervaringen en observaties.

Ik ben al 5 jaartjes getrouwd met mijn man die goed geschoold is en ik woon sinds mijn huwelijk in bij mijn schoonouders, zij zijn ook zeer hoog geschoolde mensen. Mijn schoonmoeder werkte ook en is gestopt met werken nadat ze trouwde.

Ik wil bijna zeggen: Net als bij alle Hindoestaanse gezinnen, maar dat is niet zo, want ik zie al veranderingen. Jammer dat het niet zo is bij de mijne. Wij wilden verhuizen, ons eigen wereldje opzetten, maar zij vinden dat het absurd is. De hele familie kwam op ons af dat als we onze ouders willen laten, we dan hele slechte kinderen zijn.

Ik vraag jullie, is het inderdaad zo slecht als je een stap wilt nemen om je eigen huis te bouwen? Je schoonouders zijn nog fit, moeten ze niet genieten van elkaar i.p.v. zitten luisteren wat schoondochter en zoon aan het praten zijn? Heb je ooit gedacht dat het om een jonge koppel gaat, zij willen ook eens samen douchen, of samen naar een romantische film zitten kijken in de voorzaal. Hoeveel ruimte hebben ze? Een kamer? Waarin ze niet eens een eigen tv mogen zetten en niet eens een eigen bad toilet mogen bouwen, mogen ze wel een dagje uitslapen? Nee hè, want schoonmoeder komt helemaal in de kamer kijken wat ze aan het doen zijn. Zogenaamd komen spelen met kleindochtertje. Is dat nou gezond? Ze hebben dus niet eens hun kamer voor privacy.

Alles moeten ze komen vertellen waar ze zijn geweest, zijn het peuters of zo? Kan je niet zeggen dat jullie nu je eigen weg moeten kiezen, en niet afhankelijk moeten zijn van je ouders? Omgekeerd doe je alles als ouders, zodat je dochters in hun eigen huis kunnen zijn, voor eentje zelfs een perceel gekocht. Waarom geldt dat niet voor je zoon en schoondochter? Is zij niemands dochter? Hebben zij niet dezelfde wensen als je dochters? Het is en blijft je zoon, maar ga nu niet bepalen wat je zoon gaat dragen, hoe hij zijn haar moet kammen, want je moet alles afkeuren wat schoondochter doet of uitkiest.

Ze zeggen dit is nu jouw huis, je bent mijn dochter, maar regelt ze het huis naar haar inzichten dan wordt het gelijk duidelijk gemaakt dat het niet goed is en dat alles terug moet naar de oude situatie, is dat wel eerlijk? Was ze niet jouw dochter, waarom wacht je dan op je 2 andere dochters om te gaan roddelen over je schoondochter, kan je het niet zelf bespreken met haar? Ergste van alles wat velen vrouwen meemaken. Kindje is geboren: oh mijn gunst dit is echt mijn zoon hè, ze lijkt zo op mijn zoon, kijk naar d’r ogen, echt mijn zoon hè?

Dus dat was even grappig, want omgekeerd vonden mijn ouders dat mijn meisje op mij lijkt. Komt het op naam, dan vragen ze je niet maar ze zeggen je dat je d’r zus en zo moet noemen, ik heb mijn dochter wel een naam kunnen geven, maar dat is haar 2e naam. Zijn zij geen ouders geweest? Hebben zij hun kinderen niet naar hun zin genoemd? Nee? Want hun schoonouders hebben datzelfde ook uitgehaald met hun, is het niet verstandig om een punt daar te zetten en anders te leven met jouw kinderen.

Waarom willen we verder gaan met de slechte trend? Waarom kunnen we geen stappen nemen om vredig te leven. Moet dat kind slapen of baden, dan wordt er gezocht naar schoonmoeder, want zij bepaalt waar dat kind gaat slapen en wat dat kind gaat dragen. Het is een kindje van een werkende vrouw! Ow dus ze gaat straks werken, luister noh mevrouwtje, ga dat kind niet te veel knuffelen en borstvoeding met mate, want straks heb ik een probleem, als jij aan het werk bent, en als kleintje huilt, wat ga ik doen? Je bent weer aan het voeden? Had ze niet net gedronken? Laat dat kind een beetje huilen, ze moet zonder jou kunnen, maar om de halve klap namen anderen mijn kind wel, want ik heb het voor mijn schoonouders gebaard.

Laat me der houden voor je, dan kan je verder gaan bezemen, ik geef haar pap, terwijl schoondochter wel in staat is borstvoeding te geven, wat gebeurt er met deze vrouwen? Is dit normaal? Kunnen zij niet juist bijstaan bij huishouden i.p.v. dat kind afpakken? Doe dit zo, doe dat zo, je baadt haar niet goed, je voedt haar niet goed, d’r haar zit niet goed, wat heeft ze vandaag aan, het staat d’r niet, heb je niks anders? Wiens kind is ze?

Niemand anders dan jij als vrouw moet een moeder beter begrijpen, hoeveel ze geeft om d’r kind, hoeveel verlangens ze had om eindelijk een kindje te hebben. Ben jij een perfecte moeder sinds geboorte? Nee toch, je hebt toch ergens een begin gemaakt, wel laat die jonge dame haar pad bewandelen, maak haar leven niet zo zuur, dat ze geen ander kind meer wilt hebben, omdat ze niet in zo een stressende situatie wilt belanden. Wie gaat dat kind nu uiteindelijk opvoeden? Mama papa of oma’s en opa’s. Ik praat niet alleen over schoonouders maar over grootouders, ze hebben geen slechte bedoelingen, maar kunnen ze hun emoties hun gevoelens niet op neutraal zetten en eens realistisch denken dat ze heel verkeerd bezig zijn? Waarom niet? Omdat ze datzelfde hebben meegemaakt?

Het moet juist een verandering zijn, omdat ze het ook hebben meegemaakt. Wat zeggen ze, toen jullie klein waren hebben jullie van alles en nog wat gegeten en toch werden jullie nooit ziek? Nu kom je me zeggen dat mijn kleindochter zoutarm gaat eten, dat is toch abnormaal? Geschoolde mensen praten zo, ik maak me echt zorgen om ouders die te maken hebben met ongeschoolde grootouders, hoe gaan ze hiermee om. Jouw kinderen waren toen nooit ziek geworden, maar kijk wat voor ziekte ze nu hebben, zo jong, pas rond de 30 en we hebben al suikerziekte en hoge bloeddruk.

Kijk naar jezelf grootouders, zijn jullie gezond? Nee hè? Waarom speel je dan met het gezondheid van dat arm kindje? Jij gaat straks dood, de ouders gaan daar moeten zijn voor hun kinderen, laat ze hun kinderen zelf opvoeden, het is nooit teveel om ze te wijzen op fouten, maar het is ook altijd welkom om ze en complimentje te geven wat ze goed doen als ouders, wat jij nooit hebt gedurfd om te doen. Precies dat moet jij als jonge ouder ook instaat zijn te doen, maak je mond open als iets verkeerd gaat, en zeg je ouders ook eens ja inderdaad ma/ pa u hebt gelijk!

Willen je kinderen zelfstandig worden? Ga niet zeggen dat het een gemene vrouw is die je zoontje lief wilt afpakken, ga je zoon niet vertellen dat ze haar moet laten, want er zijn vele andere vrouwen, ze wilt alleen maar in vrede leven, laat ze gaan. Wordt niet een beest, dat mensen spijt zullen hebben om mensen zijn, want zelfs de vogels laten hun kids een dagje gaan, zodat ze verder kunnen in het leven. Het is natuurlijk niet altijd mogelijk dat je als jonge stel apart gaat wonen, maar als er begrip en respect is voor elkaars gevoelens dan kan alles goed aflopen.

Bedankt voor het luisteren naar mijn verhaal. Mijn probleem gaat misschien nooit opgelost worden, maar ik hoop ten minste dat iemand anders er wel wijs van wordt en vandaag nog een verandering brengt in zijn of haar gezinsleven. Groeten van Aruna

Gerelateerde verhalen:

Anoniem: Mijn schoonfamilie maakt mijn leven zuur, ik ben het zat!

Anoniem: Zijn alle Surinaamse schoonmoeders zo?

 

 

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.

Comments are closed.