Home Anoniem

Anoniem – Ik had kanker. Liever was ik nooit beter geworden.

…Ik ben wel genezen maar mijn borsten zijn weg. Ik weet dat hij me  lelijk vond daarom mocht hij mij niet meer zien. Daarom is hij naar een andere vrouw gegaan. Het mocht van mij…

Lieve mensen, ik wil alvast iedereen bedanken voor het lezen van mijn brief. Op dit moment ben ik veel met de dood bezig. Ik heb altijd geleefd voor mijn kinderen en ze zijn mijn leven maar nu heb ik ze niet meer. Ik ben Rania. Ik was getrouwd met Soer.

Mijn kinderen meegenomen

Mijn man is van mij gescheiden en hij heeft mijn kinderen meegenomen. Hij heeft mij achtergelaten met niets. Helemaal niets. Het enige dat hij doet is mij 200 srd per maand geven om brood en thee te kopen. Meer kan ik niet kopen. Mijn ouder helpen mij. Ik woon op het erf in een achterkamer. Al praat mijn vader niet meer met mij.


Iedereen geeft mij de schuld dat ik ben gescheiden, maar ik ben niet de schuldige. Mijn man houdt van iemand anders. Hij gaat met haar trouwen. Ik wilde niet scheiden. Ik wilde bij hem blijven. Hij mocht met die ander zijn. Zolang ik maar bij mijn kinderen kan zijn.

Naar een andere vrouw gegaan

4 jaar geleden werd ik ziek. kanker. Ik ben wel genezen maar mijn borsten zijn weg. Ik weet dat hij me  lelijk vond daarom mocht hij mij niet meer zien. Daarom is hij naar een andere vrouw gegaan. Het mocht van mij, zolang hij me niet zou scheiden. Dat heb ik ook gezegd. Maar toch is hij de scheiding begonnen. Hij heeft mij gedwongen om te tekenen. En gedwongen om te tekenen voor de kinderen. Omdat ik niets heb, ik kan ze niet verzorgen.

Mijn man sloeg me

Mijn schoonzus heeft al mijn spullen genomen. Was maar 1 kleine zak dat ze mij heeft gegeven. Ik was bij mijn moeder om te herstellen. Maar ik mocht niet terugkomen. Mijn man sloeg me. Terwijl ik nog ziek was.


Nu denk ik veel aan de dood. Maar ik ben bang. Ik ben bang dat er niets is na de dood. Ik wil dat dit leven stopt en dat ik opnieuw kan beginnen. Ik maak iedereen verdrietig en boos. Ook mijn kinderen. Mijn zoon slaat me als hij me ziet. 4 maanden geleden heb ik ze voor het laatst gezien. Ze willen net meer bij mij komen. Ik kan het niet verwerken.

Ik ben zo lelijk

Een andere man kan ik niet vinden. Ik ben 31 jaar. Ik ben zo lelijk geworden. Ik was een hele mooie vrouw niemand wil mij nu meer. Hoe kan ik verder leven? Ik ben niet meer ziek. Maar ik was beter toen ik ziek was. Ik was niet alleen. Mensen zorgden voor mij. Nu ben ik elke dag alleen. Ik weet het niet hoor maar het was beter als die kanker me had genomen uit dit leven. Want zo leven als nu is niets hoor. Ik ben verminkt en lelijk. Ik ga nooit noraal kunnen leven. Praten met de dokter durf ik ook niet. Ik wil dat niemand meer naar me kijkt.

Ik maak wel contact

Alleen op Facebook heb ik vrienden. Maar ze kennen mij niet in het echt. Daarom schrijf ik ook hier, is een manier om met mensen te praten en mijn problemen te vertellen. Zo lees ik ook problemen van andere mensen.

Alleen op Facebook lees ik dat er meer mensen zijn als mij. Ook in Nederland. Ik maak wel contact met ze. Dan ben ik een klein beetje blij geworden. Zo probeer ik verder te leven. Bedankt dat jullie er zijn. Daag


Gerelateerde verhalen:

 

Anoniem: Mijn zoon en ik zijn beter af als we dood zijn

Anoniem: Mijn zus en ik waren slaven van mijn vader. Ik wilde ook dood.

 

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder.
Dat kan zowel op Youtube als op onze Facebook pagina

Abonneer op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.