Home Anoniem

Anoniem – Ik verlang naar mijn eigen vader

Hallo Familienieuws. Ik ben Siera en ik woon samen met mijn moeder, stiefvader en mijn 3 broertjes. Ik ben de oudste. Ik ben veel ouder. Ik ben 28 jaar en mijn broertjes zijn allemaal jonger dan 10. Ook al is er een man in huis. Maar ik verlang naar mijn eigen vader.

Niet meer hosselen

Ik ben merendeel alleen geweest met mijn moeder. Pas toen ik 16 was kwam mijn stiefvader George in ons leven. We gingen bij hem wonen. Natuurlijk ging alles financieel meteen een stuk beter. We woonden in een groot huis en mijn moeder hoefde niet meer te hosselen om me te verzorgen. George regelde alles. Ik kon naar een particuliere school en kon dankzij de hulp van George genieten van een goede opleiding.

Alleen voelde ik me wel steeds vaker alleen. Helemaal toen mijn broertjes werden geboren. Ik was geen grote zus maar oppas. Mijn moeder en George genieten van het leven, ze zijn heel vaak weg en ik bleef dan thuis met de jongens. Veel mensen denken dat mijn jongste broertje van mij is want hij is altijd met mij. Mijn studie heeft er gelukkig niet onder geleden.

Jonger dan mijn moeder

George is jonger dan mijn moeder. Hij is een goede vader voor de jongens, dat wel. Hij doet de jongens dingen met ze. Voetballen en dat soort dingen. Als ik dat zie dan mis ik wel een vader figuur in mijn leven. George is erg afstandelijk naar mij toe. Hij is niet mijn vader en hij heeft me ook nooit gezien als zijn kind. Ik was altijd het kind van zijn vrouw. Ergens vond ik dat wel jammer want er was duidelijk een verschil tussen mij en mijn broertjes. Terwijl ik mijn broertjes niet zie als half broertjes. Maar gewoon helemaal mijn bloed.

Mijn broertje die nu negen is praat wel eens over papa en mama maar dan maakt George het direct aan hem duidelijk dat hij niet mijn papa is. Dat steekt mij echt. Vooral omdat mijn broertje er eigenlijk niets van snapt. Ik heb het aan mijn moeder vertelt en zij zegt dat ik niet moet zeuren want George is een goede man. Als ik het niet leuk vind dan moet ik maar verhuizen.

Mijn vader zoeken

Is het gemeen van mijn moeder om dat te zeggen of heeft ze gelijk? Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer verlang naar mijn eigen vader.

Mijn moeder heeft mij nooit gezegd wie het is. Ik ken helemaal niemand van mijn vader zijn kant. Ik heb wel een naam, maar ik denk dat die naam niet klopt want ik kan er helemaal niets over vinden. Het is niet eens een typische Surinaamse naam. Mijn moeder zegt dat ik weg moet als ik mijn vader wil gaan zoeken. Ze vindt het niet eerlijk tegenover George aangezien ik onder zijn dak leef.

Depressief

Ik ben niet zo lang geleden begonnen met werken, maar ik ben nog niet klaar om op mezelf te wonen. Ik heb ook geen vriend meer. Dit alles maakt me depressief. Ik heb het gevoel dat ik teveel ben hier in het huis. Heeft mijn moeder gelijk. Moet ik niet zoeken naar mijn vader? Of moet ik proberen uit huis te gaan en mijn eigen leven leiden? Hoe dan met mijn broertjes? Mijn moeder gaat mij niet missen maar mijn broertjes wel. Het maakt me echt verdrietig. Soms denk ik dat niemand van mij houdt. Misschien als mijn vader mij zou kennen zou hij echt van mij houden.

Had ik maar een gewoon gezin net als iedereen. Gewoon een eigen moeder en eigen vader die van me houden. Ik weet dat ik al 28 ben, maar ik mis die liefde in mijn leven. Weten jullie misschien wat ik moet doen? Of vinden jullie net als mijn moeder dat ik ondankbaar ben?

Gerelateerde verhalen:

Anoniem: Mijn zus en ik waren slaven van mijn vader. Ik wilde ook dood.

 

https://www.familienieuws.com/2016/07/26/anoniem-biologische-vader-wil-mij-zien/

 

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.