Mijn herinnering aan Frank Lieuw Hie alias Popeye

0

Adiosi Popeye

Frank Lieuw Hie


Soms worden we opgeschrikt door iets wat we nooit hadden verwacht maar dat, als we er even over nadenken, eigenlijk best te verklaren en zelfs onafwendbaar is.

De dood

De dood komt immers zelden aangekondigd. Gisteren is Popeye er tussen uitgepiept, geheel in de stijl zoals we hem kenden bij Bar Zuid, dan was ‘ie er wel en hups zo was ‘ie ook weer weg. Deze keer voorgoed.

Voor mensen die BZ een eerste keer bezochten was het altijd even wennen, een zwerver, overduidelijk een junkie, die volkomen naturel mee hielp om de glazen te spoelen, de asbakken te legen en een enkele keer aanschoof om een spelletje domino te spelen. Wie er vaker kwam die wist gewoon niet beter. Popeye hoorde bij Bar Zuid en BZ hoorde bij Popeye. Popeye was er immers al voor BZ, de Van Sommelsdijckstraat was van hem en toen de zaak zijn deuren opende was het niet meer dan logisch dat Popeye de bezoekers hielp om hun auto te parkeren in ruil voor een lekkers.

Popeye

Zoals het ook niet meer dan logisch was dat Popeye hielp om het terras uit te zetten en de stoep aan te vegen, en later op de avond of beter gezegd vaak midden in de nacht weer hielp om het terras op te ruimen en de troep naar de containers te brengen. Parkeerwachter spelen liet hij daarna voor de andere mindere Goden op straat. Popeye werd zelf benoemd medewerker van BZ en hield en passant alles perfect in de gaten. Frank A Loi zoals Popeye’s officiele naam was wist altijd namelijk net even wat beter dan wij wat er zich precies op straat afspeelde, hoe de verhoudingen lagen en wie we wel en niet in de gaten moesten houden. Voor zo ver hij dat tenminste niet al deed. Popeye was er altijd en dus ook bij alle memorabele momenten die zich afspelen rond een drukbezochte horecazaak. Ooit hadden Eduard en ik een streetparty volkomen verkeerd ingeschat waar door we met 6000 sateetjes bleven zitten, gegrilled en al in de saus.

Junk

Terwijl wij ons nog stonden af te vragen hoe we daar in vredesnaam van af konden komen had Popeye de straat tamtam al aangezet en kwamen al zijn collega’s van de straat van heinde en ver op de saté af. Ik heb nog nooit zo veel satees zo snel zien verdwijnen. Uiteraard nadat Popeye eerst zelf zijn buik rond had gegeten. Nu was dat ook weer niet zo heel veel want eten stond niet erg hoog op zijn prioriteitenlijst. Popeye was een junk en daar kwam hij zelf ook eerlijk en recht door zee voor uit. Het mooie was dat Popeye dat op een eerlijke manier deed, hij verdiende zijn geld, haalde zijn spul en was dan een paar uur niet aanspreekbaar. Of hij kwam lichtelijk in de war maar altijd vrolijk het terras op en dan wisten we ook hoe laat het was. Toch kon je zelfs op die momenten, die overigens niet zo bijster vaak voorkwamen, hem altijd vertrouwen.

Hoe stoned Popeye ook was, als hij even sigaretten voor je ging halen dan kreeg je altijd keurig je wisselgeld terug. De ene keer duurde het alleen wat langer dan de andere keer. Popeye gaf Bar Zuid en haar gasten veel en kreeg er ook iets voor terug. Respect, waardering en een fiets van de zaak. Nu is BZ niet het soort van bedrijf dat employees van de maand benoemd maar als dat wel het geval was geweest dan was Popeye het met afstand de meeste keren geworden. Hij deed namelijk altijd exact wat je van hem kon verwachten en meestal op een rustige en correcte manier. Popeye was nooit te beroerd om te helpen en had voor iedereen een vriendelijk, hoewel niet altijd verstaanbaar, woord.

Foto’s

NOS correspondent Harmen Boerboom (die samen met cameraman Idi Lemmers ook voor de foto’s heeft gezorgd, tnx guys!) maakte vorig jaar een kleine reportage over Popeye die hem exact liet zien hoe hij was. Popeye op de fiets, Popeye aan het werk, Popeye aan de crackpipe. De reportage werd in Nederland uitgezonden en hoewel half Nederland zich in de koffie zal hebben verslikt toen Eduard in de uitzending vertelde dat Popeye een sleutel van de zaak had –voor de volledigheid, het was de sleutel van het achterste deel waar buiten de pizza oven erg weinig kan verdwijnen- betekende deze reportage veel voor Popeye. Zijn dochter en zuster waar hij al jaren geen contact mee had gehad zagen het en belden met BZ. Of ze Popeye konden spreken en natuurlijk kon dat. Hij vertelde me hoe geweldig hij het vond dat hij drie kwartier met zijn dochter had gesproken, nu was ik niet de enige want Popeye sprak een week lang over niks anders, en kreeg elke keer weer de tranen van blijdschap in zijn ogen. Dat zijn dochter en zus hadden gezien dat hij weliswaar gebruikte maar niet op straat zwierf en op een eerlijke manier zijn geld verdiende betekende veel voor hem en ongetwijfeld ook voor hun.

Herinneren

Ik denk dat we ons Popeye ook zo moeten herinneren. Een mooi mens met al zijn fratsen en streken, eerlijk en vooral heel erg puur. Zo zie je ze niet veel meer. Bar Zuid heeft een icoon verloren en ik zal niet de enige zijn die hem gigantisch gaat missen. Die foto van beste werknemer ooit zou nu eigenlijk aan de Wall of Fame moeten komen. Adiosi Frank A Loi, waka bun!.-.

PS. Ook na zijn dood blijft Popeye me verbazen..hoewel hij me ooit vertelde dat zijn naam Frank A Loi was meldt een nichtje me in een pm dat het Frank Lieuw Hie is. Waar van acte, Popeye blijft onnavolgbaar!

-Alan Tijseling-
Binnengekomen via Facebook

Gerelateerde berichten:

In Memoriam: Mijn herinnering aan meneer Pake

 

Video: Mijn herinnering aan Raween Mahangoe

**
U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit artikel. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs. Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar info@familienieuws.com en wij publiceren het gratis.

Comments are closed.