Anoniem: Voor mij is mijn moeder dood!

0

Ik ben Alissa, en ik heb Familienieuws gevraagd om het onderwerp van mijn brief te maken: ‘Voor mij is mijn moeder dood’. Het klinkt misschien hard omdat mijn moeder nog leeft, maar voor mij is ze al dood.

Verdriet

Ik heb geen verdriet meer ervan, alleen wanneer moederdag eraan komt, of haar verjaardag, dan zeuren mensen dat ik haar moet bellen of dat ik het goed moet maken. Met mensen bedoel ik mijn zusje en mijn twee broers. Zij hebben namelijk wel contact met hun moeder. Maar zij hebben geen idee wat hun moeder mij aan heeft gedaan.

Ik heb soms wel verdriet. Niet omdat ik mijn moeder mis maar ik zie hoeveel verdriet mijn broertjes en zusje hebben hiervan. En als ik naar mijn zoontje kijk dan vind ik het jammer dat hij geen oma heeft vanuit mijn kant. Maar hij heeft een oma en mijn tante die ik zie als mijn moeder die is er ook nog en daar heb ik heel veel contact mee.

Ik haat haar

De reden dat ik niet met mijn moeder praat is omdat ik boos ben op haar. Ik haat haar. Ze heeft mij gekregen toen ze pas 13 jaar was. Ze ging toen wonen bij de moeder van mijn biologische vader want haar oma heeft haar het huis uit gezet. Mijn tante, de zus van mijn vader, heeft de zorg voor mij op zich genomen. Mijn moeder woonde al die tijd bij hun in huis. Totdat ze ineens een nieuwe man kreeg toen ik 4 jaar was, zij was pas 17 en vertrok naar die man, maar liet mij achter bij mijn oma en tante. Ik zeg bewust niet bij mijn vader want hij was er wel, maar ik zag hem meer als oom dan echt als mijn vader.

Toen mijn opa overleed, voelde het alsof mijn vader overleed. Maar het contact met mijn vader was wel goed hoor, we deden leuke dingen, hij was er altijd voor mij. Meer dan mijn moeder maar het was meer alsof ik zijn nichtje of zusje was. En dat was prima. Mijn vader is helaas vroeg overleden en omdat mijn tante naar Nederland verhuisde ging ik terug naar mijn moeder. Ik moest terug van haar. Ik was 12 jaar en mijn moeder was een vrouw van 25 jaar en ze was zwanger van haar derde kind.

Waarom ik mijn moeder haat: Ze heeft haar vriend mij laten misbruiken waar ze bij stond. Hij verkrachte mij, hij sloeg mij en ze was gewoon erbij. En ze deed helemaal niets. Ja, ze sloeg mij ook. Ik was al groot, maar ik kon nergens heen. Ik had goed contact met mijn tante, maar ik durfde het haar niet te vertellen. Ik schaamde me. Ze heeft altijd gezegd dat ze me zou laten halen.

Ik was 15 toen ze een ticket voor me stuurde. Ik ben toen gegaan. Ik wilde niet terug, maar mijn moeder stond erop dat ik terugkwam. Ze miste mij gewoon omdat ik haar hielp met haar inmiddels drie kleine kinderen.

Vriendje

Ik kreeg een vriendje toen ik 16 jaar was. Mijn moeder haar vriend, probeerde me toen weer te misbruiken. Hij had het niet meer gedaan sinds ik terugkwam uit Nederland. Ik was veel mondiger geworden en rebels. We hebben gevochten en ik ben toen samen met mijn vriend naar de politie gegaan. Ik heb hem toen laten opsluiten. Mijn moeder heeft mij dat kwalijk genomen. Ik ben toen tijdelijk uit huis geplaatst. Inmiddels woon ik al heel wat jaartjes samen met dezelfde jongen. En hebben we een zoontje. Mijn stiefvader heeft nooit lang in de gevangenis gezeten. Mijn moeder ging hem elke week opzoeken en heeft ervoor gezorgd dat hij snel weer op vrije voeten kwam.

Ook hij is op een gegeven moment verhuisd naar Nederland. Volgens mij met een andere vrouw. Net goed voor mijn moeder. Maar ze vertelt mensen dat ik een slecht kind ben en dat ik met haar man naar bed ben gegaan. Het doet mij nu niets meer maar ik heb hier verschrikkelijk veel last van gehad. Ook veel problemen met mijn vriend gehnad hierover. Een tijdje wilde ik alleen maar dood. Dit leven deed te pijn.

Zwanger

Mijn broertjes en zusje hebben mij verteld wat hun moeder allemaal voor slechts over mij vertelt. Ze hebben ook een houding naar mij toe. Ik heb ze nooit de echte reden verteld. Maar ik wil dat nu wel doen. Mijn zusje is zwanger, ik wil dat meemaken. Mijn zoontje wil ik ook bij hun betrekken. Nu pas merk ik dat ik mijn eigen familie ook mis. Niet mijn moeder. Zij mag echt van de aardbodem verdwijnen. Ik wil haar eigenlijk ook niet mijn moeder noemen.

Moet ik het vertellen?

Wat ik graag met jullie wil bespreken. Kan ik mijn broertje n zusje de echte reden vertellen van de breuk tussen hun moeder en mij? Ik wil graag goed contact met ze, en het lijkt alsof ze steeds verder van mij vandaan gaan staan. Laatst was ik jarig en geen van ze is bij mij gekomen. Dat heeft me zoveel pijn gedaan. Ze vinden het stom dat ik niet met hun moeder praat. Maar ik haat mijn moeder.

Mijn moeder heeft mijn veilige jeugd afgepakt, maar ze heeft ook mijn enige echte naaste familie afgepakt. Aan de ene kant ben ik bang dat ze me niet gaan geloven en dan ben ik ze helemaal kwijt. Kunnen jullie mij aub vertellen wat ik moet doen? Ik voel me zo alleen. Mijn vriend zegt dat ik het moet laten voor wat het is, en dat ik moet genieten van zijn familie. En van de familie van mijn echte vader. Maar ik mis mijn broertjes en zusje. Ik wil ze in mijn leven. Maar hun moeder, haar zal ik nooit vergeven. Never.

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.

Comments are closed.