Home Anoniem

Anoniem: Moet ik blijven of moet ik gaan?

Lieve Familienieuws, allereerst wens ik jullie allemaal een gezegende maand december. Voorzichtig iedereen.
2016 was voor mij een jaar waarbij ik veel na moest denken. De precaire situatie heeft mij bijna de das om gedaan, maar ik ben er nog dankzij de hulp van onze schepper.




Ik ben Sherida, een alleenstaande 40-jarige moeder van 2 kinderen. 1 van 3 jaar en een oudere van 21 jaar. Zij studeert. Net op het moment dat ik dacht van dit overleef ik niet meer kreeg ik een mooie baan aangeboden. Sinds juli ben ik dus werkzaam bij een internationaal bedrijf. Een bedrijf waarbij ik mooi geld verdien. Door het bedrijf ben ik in aanraking gekomen met andere mensen. Buitenlandse mensen. Leuke mensen. Ook mijn vriend Peter. We begonnen vrijwel direct een relatie te krijgen. Hij is niet mijn baas maar hij kwam vanuit de Caribs om het bedrijf hier op te zetten. We werkten heel nauw samen en van het 1 kwam het ander.

Peter is verliefd. En ik ook. Tenminste ik hou van de aandacht die ik van hem krijg. Maar ik ben bang om te zeggen dat ik verliefd ben. Bang waarschijnlijk om belazerd te worden. De laatste man van wie ik hield liet me in de steek terwijl ik zwanger was 3 jaar geleden. Ik moest mezelf helemaal opbouwen, studeren en zorgen voor 2 kids terwijl ik werkte. Maar God stond mij bij.

Hier komt mijn dilemma. Peter is vorige week terug gegaan naar zijn woonplaats. Ik noem het even Trinidad omdat ik het nog even geheim wil houden. Hij belde mij gisteren om bij hem te komen wonen. Hij gaat alles regelen, maar ik moet hem direct antwoord geven. Hij heeft mij een huwelijksaanzoek gedaan. Want hij wil niet langer zonder mij zijn. Hij wil het nieuwe jaar met mij vieren in zijn land. Ik ben overrompeld. Ik weet echt niet wat ik moet doen. En ik heb jullie hulp nodig om mij te adviseren.

Ja, als ik ga dan leef ik ‘the good life’. Maar is dat het belangrijkste? What about mijn oudste dochter die absoluut niet mee wil. Is 21 jaar niet te jong om haar achter te laten? Haar vader is wel hier. Maar die heeft haar nooit verzorgd. Op hem kan ik niet rekenen. Ik heb ook een moeder waar ik regelmatig langsga en vriendinnen en collega’s. De job die ik nu heb vind ik nooit meer. Ik heb echt een goed salaris.




En liefde, hou ik genoeg van Peter om alles achter me te laten? Aan de ene kant denk ik dat het een kans is die ik niet moet laten gaan. Ik heb een mooi diploma, dat wordt mij niet ontnomen, maar misschien is Peter wel een man die agressief is of misschien heeft hij een dubbele agenda? Allemaal gekke dingen gaan door mijn hoofd.

Ik ken niemand in zijn land, de taal is niet mijn eigen taal. Ik twijfel. Peter wil niet wachten. Hij is 38 jaar. Hij wil een nieuw leven opbouwen, met mij. Hij wil mij bij zich hebben. En hij snapt niet waarom ik niet hetzelfde gevoel heb. Ik wil hem ook niet kwijtraken. Mijn vraag aan de dames. Wat zouden jullie doen? Want ik weet echt even niet wat ik moet doen. Bedankt alvast.
**
U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit artikel. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs. Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis.

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd