Home Redactie

Anoniem: Ik ben bang om mensen te zeggen dat ik HIV heb

Lieve mensen, ik heb lang getwijfeld om dit verhaal op te schrijven. Maar ik ben op een punt in mijn leven gekomen om te bekennen wat mij scheelt. Ik ben Ilse ik ben 26 jaar ik heb geen kinderen en geen vriend. Ik woon in Nederland. Mijn moeder is al gestorven en mijn papa woont in Suriname. Ik heb een uitstekende band met mijn vader en mijn zussen. Mijn twee zussen, en natuurlijk mijn arts, zijn de enige die weten wat mij echt scheelt.




Op mijn 13de kwam ik met mijn ouders en zusje naar Nederland. Mijn oudste zus bleef in Suriname want ze had al een eigen gezin. Mijn moeder was de spil van ons gezin. Zij bepaalde alles ondanks dat ze lichamelijk niet sterk was. Ze ging vaak naar het ziekenhuis maar we wisten nooit waarom. Zelfs mijn vader wist niet dat ze kanker had. Mijn moeder heeft chemo ondergaan in Nederland. In haar 1tje. Nooit hebben we iets gemerkt. Ze had ook niet echt haaruitval. Ze was altijd ziek en zwakjes maar we kende haar niet anders. Ze heeft 9 jaar kanker gehad en pas de laatste 6 maanden waren wij op de hoogte ervan. Nu dat ik weet dat ze ziek was, snap ik inderdaad nooit dat ik niet heb kunnen zien hoe ernstig het was. Dat zegt mijn vader ook.  Ik heb het mijn moeder altijd kwalijk genomen. Maar nu snap ik precies wat ze bedoelde en waarom ze het heeft gedaan.

Mijn ex heeft mij HIV gegeven. Ik kwam hem 3 jaar geleden tegen. Eigenlijk weet ik het niet zeker want hij ziet er heel goed uit. Maar hij is de enige met wie ik geen condoom gebruikte. We hebben nu geen contact. Ik wist pas na onze relatie dat ik besmet was. Maar ik zie hem wel op Facebook en heel soms zien mensen hem hier in Amsterdam. Ik ga bijna niet over straat. Ik zit al een half jaar in de ziektewet wegens depressie en ik ga duidelijk achteruit. Mijn waarden zien er slecht uit. Ik ben bang. Vreselijk bang. Maar het ziet ernaar uit dat ik doodga. Mijn hart klopt in mijn maag bij het opschrijven van de woorden. Ik ga dood.

Ik heb het vorige maand aan mijn zussen verteld. Die oudste woont inmiddels ook hier in Amsterdam met haar kids. Ze zijn er kapot van. Papa weet het niet. Ik wil hem besparen. Ik voel nu wat onze moeder voelde. Je wilt je geliefden het verdriet besparen en tegelijkertijd is er die taboe. Je bent bang dat mensen je veroordelen. Bij mijn moeder zeiden ze. Ze heeft K. Bij mij gaan ze zeggen, ze heeft AIDS. Ze gaan zeggen dat ik een hoer ben en wakka wakka was. Terwijl dat niet zo was. Ik heb gewoon pech gehad. Mijn oudste zus kan er niet mee omgaan. Ik weet dat ze me veroordeelt. Ze is echt nog ouderwets. Ze geeft me bijvorbeeld ook geen hand, en haar kinderen heb ik al zolang niet gezien. Ze zegt dat ik het aan niemand moet zeggen. Ik denk dat ze zich schaamt. Ze denkt dat mensen gaan denken dat we het allemaal hebben. Dat zegt mijn zusje. Eeuwig is ze boos op me en stelt ze een hoop vervelende vragen. Natuurlijk weet ik dat ze verdrietig is. En denkt dat ze heeft gefaald naar onze moeder toe.  Als oudste zus die op ons had moeten letten. Maar ik ben niet boos op haar.

Haar reactie geeft me een goed beeld van hoe mensen, vooral Surinamers, denken over deze ziekte. Naar ik wil het toch vertellen aan mensen. Ik ga beginnen om het te vertellen aan mijn ex. Ik wil zeker weten of hij het al wist. Maar ik wil ook dat hij niet meer mensen ziek maakt. Om een beter beeld te krijgen van de reacties van mensen wil ik jullie vragen: Wat zal jullie eerste reactie zijn als jullie horen dat iemand besmet is met HIV en waarschijnlijk dood zal gaan. Zou je die persoon vermijden? Zou je die persoon afkeuren? Ik heb veel familie, vrienden en collega’s. Merendeel van Surinaamse afkomst.  Nu zie je nog niets aan mij, ja ik ben wel wat afgevallen maar verder zie ik er niet uit als een ziek iemand. Mijn nichten en tantes komen regelmatig bij me langs en proberen me op te beuren. Zouden ze dat nog doen? Ik ben zo bang om mensen kwijt te raken als ze weten dat ik HIV heb. Of zal ik gewoon zeggen dat ik kanker heb. Iets wat vele mensen zeggen die besmet zijn. Om dezelfde reden. Als je tegenwoordig kanker hebt vindt iedereen je zielig en als je Aids hebt vinden mensen je een slet. Lieve mensen, ik zou graag wat tips van jullie willen krijgen hoe ik dit aan moet pakken. Soms wil ik gewoon niets zeggen en verdwijnen maar dat is ook zo oneerlijk. En mijn lieve vader. Hij weet helemaal van niets. Wat moet ik tegen hem zeggen?




Ik ben pas 26 jaar. Ik had zoveel plannen. Die waarschijnlijk niet door zullen gaan. Ik zal nooit meer verliefd worden of kinderen krijgen. Dat wil ik ook niet meer. Tenzij er ineens een doorbraak komt. Daarom wil ik jullie ook zeggen om te gaan testen voordat jullie zonder condoom omgang hebben. Ik zou helemaal nooit sex hebben zonder condoom als ik nog gezond was. Het risico en de gevaren zijn te groot. Bedanklt alvast voor jullie eerlijke reacties.

p.s. Ik heb een hele goede anonieme online praatgroep waar ik bij ingeschreven ben. Klik op de link als je interesse daarin hebt of als je anoniem vragen wilt stellen. Het is wel in het Engels maar het doet mij heel goed. Maar wat betreft de Surinaamse cultuur kan ik daar niet terecht. Daarom probeer ik het hier.

**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit verhaal. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs