Home Anoniem

Anoniem: Mijn jaloezie verpest mijn relatie

Ik ben Sherida. Ik ben verschrikkelijk jaloers en ik heb geen enkele reden om jaloers te zijn. Ik ben gewoon bang om Marcel kwijt te raken. Marcel ken ik vanaf mijn 18de jaar. Hij is mijn eerste vriend. We zaten samen in de klas. Hij heeft meerdere vriendinnetjes gehad en omdat we samen op school zaten ken ik ze ook allemaal.




Inmiddels ben ik 28, en hebben we 2 kleintjes en gaat het leven goed. Hij werkt en ik ben aan het studeren. We wonen samen en hij gaat ongeveer 3 keer in de week trainen en weekends gaat hij uit met zijn matties.

Marcel en ik hebben niet dezelfde vrienden. Hij is blijven steken bij de vrienden en (ex) vriendinnen die wij vanaf school kennen maar ik heb andere vrienden leren kennen tijdens mijn studie. Mijn kennissenkring is veel rustiger en als we uitgaan gaan we naar de film of theater. Maar we gaan niet stappen en drinken tot de volgende ochtend zoals Marcel dat doet.

Ik heb het altijd geaccepteerd, maar sinds ons laatste kind ben ik  er optegen. Tijdens mijn laatste zwangerschap had ik het heel zwaar. Op moeilijke momenten vond ik dat Marcel er niet voor me was. Hij was regelmatig weg met zijn vrienden of hij had iets voor het werk. Ik raakte in een depressie. Het enige dat ik deed was eten. Ik ben bijna 30 kilo aangekomen. Mensen zeggen me hoe prachtig ik ben met dit extra gewicht. Maar ik vond mezelf vies en lelijk en ik wist 100% zeker dat Marcel dat ook vond. Ik begon me als een bitch te gedragen naar hem toe.

Ik werd vreselijk jaloers. Met een biggie bere en een huilend kind in de auto ging ik hem achtervolgen en controleren. Hij kon er in het begin nog om lachen want achteraf zei ik dat het kwam door de hormonen, maar nu ik alweer 6 maanden bevallen ben rij ik met twee huilende kinderen in de auto langs ‘t Vat om te zien of hij daar is en om te zien met wie. Als hij thuis is, ga ik door zijn telefoon en ook ik bel hem de hele dag om te zien wat hij doet. Ook als hij op het werk is.

Marcel wordt er gek van, hij heeft me gisteren gezegd dat hij me zat is. Ik huilde en zei hem dat hij maar naar de andere moest gaan. Hij zegt me dat ik gek ben. Maar familienieuws, en lezers. Ben ik echt gek? Misschien is het mijn gevoel dat me zegt dat mijn man voor me uitloopt. Ik weet soms honderd procent zeker dat hij bij een vrouw heeft geslapen als hij om 7 uur smorgens thuis komt. Maar ik heb geen bewijs. Dit gevoel maakt me ziek.

Mijn broer zegt me dat ik beter normaal kan doen want als ik zijn vrouw was zou hij ook uitlopen. Zo gemeen toch? Maar hij heeft gelijk. Ik ben zo lelijk geworden. Niemand wil mij. Maar ik weet niet wat ik moet doen. Ik kan niet stoppen met eten. Ik heb geen tijd om naar de gym te gaan. Mijn studie heb ik al on hold gezet. Hoe moet ik dit aanpakken?

Natuurlijk wil ik Marcel niet kwijt, maar na gisteren denk ik dat hij binnenkort zijn koffers gaat pakken. Ik ben niet mezelf. Ik ben oneerlijk naar hem toe. Hij doet alles voor mij, maar op deze manier ga ik hem kwijtraken. Ik wil niet meer gemeen zijn, maar zodra hij thuiskomt denk ik dat hij bij iemand is geweest. En ben ik boos en verdrietig door jaloezie. Hoe kan ik dit stoppen? AUB, kunnen jullie mij helpen, kunnen jullie mijn relatie redden?




**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit verhaal. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs