Redactie: Ik kan niet bij hem weggaan

0

Ik ben Manon, ik ben een Nederlandse meid en mijn vriend Jurgen is Surinaams.  Ik ken hem al  jaar. We wonen in Vlissingen. We hebben in het begin van onze relatie heel veel problemen gehad. Ik ben nu 28 jaar en hij ook. Hij ging toen wel eens vreemd en was altijd al agressief maar hij sloeg me nooit. Dat was het eerste jaar. Mijn familie was het nooit eens met de relatie want ook tegenover mijn ouders was hij heel onbeschoft. Toch bleef ik.




Een jaartje later trok hij bij mij in en het ging eigenlijk een tijdje best goed. Hij was rustig, had een leuke baan en we deden veel leuke dingen samen. De laatste maanden is het weer helemaal mis. Hij werd ontslagen en loopt sindsdien thuis. Ineens is hij veranderd in een hele jaloerse man. Hij wil precies weten waar ik uithang en als ik thuiskom van het werk dan loopt hij een vragenlijstje af (echt waar) en daar moet ik antwoord opgeven. Als mijn antwoorden hem niet aanslaan dan krijg ik een mep. Ook controleert hij mijn lichaam regelmatig. Hij denkt te kunnen zien of ik vreemdgegaan ben. Een keer heeft hij mij flink in elkaar geslagen omdat hij zijn zuigzoenen aanzag als die van iemand anders. Hij heeft wel zijn excuses aangeboden achteraf.

Ik verdenk hem van drugsgebruik. Geen harddrugs maar jointjes. Hij is gewoon helemaal veranderd. Zijn gedrag is heel anders dan in het begin van onze relatie. Hij kijkt soms naar me alsof hij me wil vermoorden. Ik weet echt niet wat ik fout heb gedaan? Soms denk ik, ik loop weg en begin ik een nieuw leven zonder hem. Maar we wonen in mijn huis en door hem is mijn sociale leven ook een puinhoop. Ik heb alleen de mensen op het werk bij wie ik mij terug kan trekken. Ze kennen mijn situatie want regelmatig kom ik huilend op het werk met blauwe plekken.

Naar de politie wil ik niet omdat ik bang ben dat hij me daarna helemaal kapot maakt. En ik wil helemaal niet dat hij de gevangenis ingaat. Ik wil gewoon dat hij verandert. Ik ben financieel niet van hem afhankelijk, al zorgt hij wel voor alles in huis. (ik vraag maar niet hoe hij aan het geld komt). Emotioneel ben ik wel van hem afhankelijk. Zijn woorden doen me pijn, hij kleineert me en beledigt me waar anderen bijzijn. Maar ik verlang echt naar die complimenten van hem. Ik voel me al zo onzeker omdat ik een maatje meer heb. Maar zodra hij zegt dat hij van me houdt vergeef ik hem alles. Een collega van mij zegt me dat ik dit zelf wil. Ergens denk ik dat ze gelijk heeft want waarom ben ik nog steeds met hem? Jurgen is niet goed voor mij, en toch hou ik van hem. Ik kan me een leven zonder hem niet voorstellen. Dat agressieve gedrag van hem mag wat mij betreft stoppen, maar verder is hij best een leuke jongen. Heel raar maar ik voel me veilig bij hem. De enige die mij wat kan aandoen is hijzelf. En dat moet echt veranderen.

Hoe komt het dat ik zo afhankelijk ben van hem? Waarom is zijn liefde voor mij zo belangrijk. Ik weet dat we een waardeloze relatie hebben, maar hoe kom ik dan van zo iemand af. Hoe kan ik uit deze relatie stappen? Ik hoop echt dat ik advies kan krijgen van jullie. Het liefs hoor ik dat iemand zegt dat hij nog kan veranderen en dat hij echt van me houdt. Is dat zo?



**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar familienieuws.com@gmail.com en wij publiceren het gratis

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. U kunt op onze Facebook pagina reageren op dit verhaal. Uw mening, advies en/of power stellen wij zeer op prijs

Comments are closed.