Home Redactie

Redactie: Orlanda en Arthur Grant vertellen over hun overleden zoon

ACHTERGROND – Furgel Grant (31), een van de drie rovers die vorige week zaterdagavond is doodgeschoten door de politie, was een vrome kerkjongen. Waar ging het mis en hoe ontspoorde hij, met de meest fatale afloop? “Hij vertoonde echt, echt, echt de wil om te veranderen.”

picture1

De familie vertelt aan DWT:
“MIJN ZOON HEEFT verkeerde dingen gedaan en verkeerde besluiten genomen, maar er moet ook worden gezegd dat iedere ‘slechte’ persoon ook goede kanten heeft”, vertelt Orlanda Grant (59) met tranen in de ogen. Haar zoon Furgel was een van de drie rovers die zaterdagavond is doodgeschoten door de politie na een mislukte gewapende overval op een supermarkt in Paramaribo-Noord.

Het doet moeder Grant heel veel pijn dat de samenleving hen onder andere op sociale media heeft beledigd en vervloekt, terwijl het niet aan de opvoeding heeft gelegen. “Furgel ging met mij mee naar de kerk en heeft zelfs gevraagd om gedoopt te worden.” Hij had nog twee oudere broers, van wie één enkele jaren geleden overleed, en een zusje die allen een christelijke opvoeding hebben meegekregen.

Furgel was een goede tekenaar, goed in koken en erg behulpzaam. Vanaf het moment dat hij op de Lagere Technische School zat, ging het echter mis, door ‘verkeerde vrienden’. “Er was ook een heer van de universiteit met wie hij optrok, maar ik kreeg een heel vervelend gevoel telkens als hij Furgel kwam opzoeken. Dit zei ik ook tegen mijn zoon, maar hij zei altijd tegen me: ‘Ma ik ga niets vervelends doen, maak je niet druk.'” Maar Furgel raakte toch totaal ontspoord, met de meest fatale afloop.

Begeleiding
OMDAT FURGEL OP een gegeven moment niet langer meer naar school wilde, werd contact gemaakt met Stichting Rumas, een organisatie die drop-outs en jongemannen met gedragsproblemen begeleidt. Directeur Emmy Hart herinnert zich Furgel als een jongeman die bewust is binnengestapt voor hulp. “Hij vertoonde echt, echt, echt de wil om te veranderen,

maar bleef helaas maar drie weken.” Hart betreurt het zeer, dat op deze manier een einde aan Furgels leven is gekomen, omdat hij in het begin echt de wil toonde om te veranderen. “Maar wakker worden en openstaan voor verandering is een proces en Furgel was nog niet wakker”, aldus Hart. “Als iedereen in Suriname de vraag zou stellen ‘hoe komt het dat het zover is gekomen?’, dan zouden mensen minder snel oordelen. Er moet iets anders aan vooraf zijn gegaan voordat hij op dit punt kwam.” Na de weken bij Rumas ging Furgel wederom de fout in en belandde hij opnieuw in de gevangenis, voor de zoveelste keer.

Draaideurcrimineel
Hij werd telkens voor diefstal ingesloten voor ‘gekke’ dingen die je ouders je ook kunnen geven
Hoeveel keer Furgel vast heeft gezeten, weet de familie zelf ook niet meer exact, maar het was “in en uit”. Ook de familie bevestigt dat hij, elke keer als hij uit de gevangenis kwam, een sterke wil had om zijn levensstijl te veranderen en zelfs huilde, wanneer hij zich realiseerde wat voor persoon hij was.

“Hij bleef nooit lang op vrije voeten, meestal drie weken, waarna hij weer opgehaald werd door vrienden en zo ging het telkens mis”, vertelt moeder Grant. “Hij werd een draaideurcrimineel, maar het ergste van alles was het feit dat hij telkens voor diefstal van ‘gekke’ dingen werd ingesloten. Dingen die je ouders je ook kunnen geven. Kijk maar wat hij zaterdagavond bij zich had als buit: een paar sloffen sigaretten.”

Loyaal
DE FAMILIE ZEGT dat Furgel telkens als hij veroordeeld werd, de ergste schuld op zich nam en zijn medeverdachten beschermde. Hij was altijd heel loyaal aan de jongens met wie hij de roofovervallen pleegde. Waarom hij dat deed, weet zij niet. Toen Furgel in 2011 de langste veroordeling kreeg van vier jaar, zei hij tegen zijn moeder dat hij

niet wist hoe hij die straf zou uitzitten. Nadat een medegevangene en een penitentiair ambtenaar hem zodanig hadden verwond dat hij in het ziekenhuis behandeld moest worden, werd hij overgeplaatst naar Hazard in Nickerie. Op de vraag of de familie na zijn ontvluchting contact met hem had, antwoordde ze ontkennend. “Hij was waarschijnlijk bang dat de politie erachter zou komen waar hij zich schuilhield maar uit mediaberichten hadden we vernomen dat hij naar Guyana was gevlucht.”

De Guyanese vrouw die de politie in de woning aantrof waarin de rovers woonden aan de Kleinestraat, blijkt, volgens de familie, vier jaar getrouwd te zijn met Furgel en in verwachting te zijn van zijn eerste kind.

Teleurgesteld in de minister
DE FAMILIE VINDT het vreemd dat het stoffelijk overschot van Furgel naakt in het mortuarium is en dat de politie de kleding die hij zaterdag aanhad niet wil afstaan. “Waarschijnlijk om bewijsmateriaal te verdoezelen, want aan de kleding kan men zien hoeveel schoten hij heeft gehad. Wij eisen dat de kleding die hij aanhad aan ons wordt gegeven”, zegt vader Arthur Grant (67). Hij is ervan overtuigd dat er sprake was van een ‘standrechtelijke executie’ (lees hier: ‘Het was een standrechtelijke executie’).

De familie is ook diep teleurgesteld in de minister van Justitie en Politie, Jennifer van Dijk-Silos, omdat zij de handelingen van de agenten in een eerste reactie heeft toegejuicht, ondanks dat er nog geen onderzoek is geweest naar de ware toedracht. Vader Grant: “Laat de minister op de bewuste plek gaan kijken naar de afstanden van het huis en het bosschage waarin de rovers waren. Dat is zo hoog dat niemand goed zou kunnen zien wie daar waren. De politie heeft ons nimmer op de hoogte gesteld van zijn overlijden; wij hebben de foto’s op Facebook gezien en zo wisten wij het.”

Ook over zijn ontvluchting is de familie nooit op de hoogte gesteld door de politie en alle informatie die ze hierover heeft, is uit de media. De verspreiding van de foto’s van de neergeschoten rovers, waar de familie ervan uitgaat dat die door de agenten zelf zijn gemaakt, vindt ze eveneens niet gepast. Vader Grant is emotioneel maar vastberaden: “Ook al moet ik mijn huis verkopen om een internationaal onderzoek te laten komen, ik zal dat doen.”




Bron: DWT
**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis