Anoniem: Anton zijn man wil een kind

0

Ik ben Anton, ik woon in Blaricum samen met mijn man Chris. We zijn getrouwd en we kennen elkaar al 5 jaar. Het leven gaat goed. Mijn familie heeft geaccepteerd dat ik homo ben en gelukkig ben met Chris.


Ik ben 43 jaar en ik heb een dochter van 19. Helaas heb ik met haar geen contact. Ze woont in Suriname met haar moeder maar die wil niet dat ze contact met mij heeft. Ik hoop dat het ooit nog goed gaat komen. En dat ze me kan komen opzoeken. Of ik haar.

Chris heeft geen kinderen. Hij heeft me laatst gebracht naar een bijeenkomst over homo-stellen en kinderen. Ik wilde daar nooit iets van weten, maar om hem tevreden te houden ben ik toch mee gegaan. Mijn beeld is wel positief veranderd. Ik heb gezien dat het helemaal niet zo een probleem hoeft te zijn. Chris heeft mij wel eens verweten dat ik egoïstisch ben en dat ik hem geen kind gun terwijl ik zelf wel een kind heb. Ik heb hem beloofd dat ik erover na ga denken.

Omdat Chris gesteriliseerd is zal mijn sperma dan geïnsemineerd worden bij een goede vriendin van ons. Chris heeft het allemaal al helemaal geregeld. Alleen ben ik nog niet klaar ervoor. Ik weet dat we goede vaders gaan zijn voor het kind, maar ik maak me toch een beetje zorgen om de omgeving. Ik denk dat Nederlandse mensen iets toleranter zijn, ik kan het mis hebben hoor. Maar ik zeg dat uit eigen ervaring. Mijn Nederlandse kennissen hebben sneller geaccepteerd dat ik homo ben dan mijn Surinaamse mensen. Hier in Blaricum kijkt bijna niemand naar ons, maar als ik in Paramaribo loop met Chris lijkt het wel alsof ik een bekend iemand ben, mensen kunnen hun ogen niet van ons afhouden. Niet dat ik er problemen mee heb hoor, ik zie het niet als iets negatiefs.


Maar nu ben ik toch benieuwd hoe mensen, Surinamers vooral, denken over twee mannen die samen een kind opvoeden? Is het egoïstisch? Zouden we aan de gevoelens van ons kind moeten denken? Of horen twee mannen gewoon geen kind samen te krijgen? Zo heeft God ons niet geschapen toch? Dit zijn dingen waar ikzelf ook aan denk en waar ik mee zit. Maar aan de andere kant, als ik zie hoeveel liefde Chris te geven heeft dan is het toch fantastisch dat het kan? Chris is 34 jaar, vader worden is echt zijn grootste droom. Misschien kunnen jullie hem de voor en nadelen laten weten. Hij weet dat ik jullie heb geschreven en we gaan samen de reacties lezen.

We zijn trouwens christelijk en gaan minstens 1 keer per maand naar de kerk, en God houdt van ons net zoveel als van jullie. Dus uw opmerkingen over de hel waar we naartoe zouden gaan kunt u wel achterwege laten. Vriendelijk bedankt daarvoor!
Anton



**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis

Comments are closed.