Anoniem: Ik denk niet dat de baby van mij is

0

Hi iedereen, ik ben Cedrick. Ik schrijf jullie omdat ik met een probleem zit. Aan de ene kant ben ik boos maar aan de andere kant schaam ik me ook. Maar ik denk namelijk dat mijn baby niet van mij is.

Mijn vriendin Diana is 27 jaar, we kennen elkaar 3 jaar ongeveer.  Ik ben 31 jaar en ik werk en studeer. We wonen nog niet samen want ik wilde eerst helemaal ready zijn. Ik woon nog met mijn moeder en zuster op Clevia. Diana werd een jaar geleden zwanger. Ze woont samen met haar ouders en is inmiddels bevallen.

Het was een beetje moeilijk, vooral mijn moeder was niet zo blij ermee dat Diana zwanger van mij was. Ik ook niet echt maar begon wel aan het idee te wennen. Diana is een leuke vrouw. Geen slet of heks zoals mijn moeder haar ziet. Maar nu mijn dochter 3 maanden is begin ik toch te twijfelen.

Diana is donkergekleurd, ik ben een soort van moksi patoe. Ze noemen me wel eens boeroe, ik ben erg witachtig van kleur. Maar onze dochter is donker. Heel donker en ze heeft echt kroes haar. Vanaf dag 1 hebben mijn moeder en zus gezegd dat ze niet van mij is. Maar ik twijfelde nooit daaraan. Ja ze was een beetje donker, maar dat is die moeder ook. En mijn opa is ook een zwarte man, dus ze kan best donker worden. Maar nu, 3 maanden later,  is ze zelfs donkerder dan haar moeder.

Iedereen zegt me dat ze absoluut niet op mij lijkt. Ik voel daardoor ook veel schaamte. Ik heb het gevoel dat ik ben bedonderd. Aan de ene kant vind ik mezelf ook gemeen want hoe jong de baby ook is, ik hou vreselijk veel van haar. Ze is zo lief. Maar toch zit dat ding mij dwars. Daarom heb ik gisteravond om een DNA test gevraagd. Diana zegt dat ze dat niet gaat doen. Ze zegt me dat ik de baby niet hoef te erkennen als ik niet denk dat ze van mij is, maar dan krijg ik haar ook nooit meer te zien. We hebben slaande ruzie gehad en ze is weggegaan en heeft het uitgemaakt.

Ik heb spijt, ik had haar nooit moeten vragen om een test en ik had haar niet moeten slaan. Ik heb haar nooit eerder geslagen. Maar omdat ze weg wilde lopen met de baby kon ik mijn boosheid niet meer beheersen.  Ik ben ook boos op mijn moeder en zus, want ze hebben mij beïnvloed. Mijn zus zegt dat ik een DNA test moet eisen, maar ik ben bang dat ik de baby dan nooit meer zie. Ik wil aan jullie vragen. Wat zijn mijn rechten? De baby draagt mijn naam niet. Kan ze de baby bij mij weghouden? En kan ik haar verplichten om een test te doen? Mijn moeder en zus zeggen dat ze de baby niet meer accepteren totdat ze zeker weten dat het mijn kind is. Ik voel me tussen twee vuren. Ik vind dat mijn familie gelijk heeft, maar ik wil ook de kleine niet in de steek laten. Ik wil niet gezien worden als een slechte vader. Maar ik ben bang dat ze niet van mij is. Wat moet ik doen? Bedankt alvast.



**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis

Comments are closed.