Home Anoniem

Anoniem: Voor mijn moeder ben ik al dood

Met pijn en verdriet wil ik jullie mijn verhaal vertellen. Ik ben Angela, sinds een paar maanden woon ik in een opvanghuis.




In Nederland trouwens. Allemaal door mijn moeder. Die voelt geen liefde voor mij. Mijn Moeder, die destijds in een dilemma zat koos voor haar man Ray en niet voor mij, haar dochter.

image

Ongeveer een jaar of 12 geleden stuurde zij mijn broertje, zusje en ik naar Nederland. Bij haar man Ray. Zogenaamd voor een beter leven. Betere educatie. Achteraf bleek het allemaal een leugen te zijn, want ik werd door hem gebruikt als dienstmeid/huisvrouw. Op zich was het niet erg om voor mijn broertje en zusje te zorgen maar dat ik alle huishoudelijke taken moest verrichten in dat huis was heel erg moeilijk voor mij. Hij had ook geen wasmachine dus ik deed alles met de hand. Dit heeft gemaakt dat ik niet naar school heb kunnen gaan. Ondanks mijn harde werken heeft hij me na 6 maanden toch uit huis gezet. Volgens hem voldeed ik niet aan zijn eisen. Ik vond het heel erg, maar ik had geen andere keus dan bij mijn tante te gaan wonen.

Na een jaar of 2 kwam mijn moeder naar Nederland. Zij kregen toen een grotere woning aangeboden. De bedoeling was dat wij allemaal bij haar zouden gaan inwonen zodat zij alle gelden kon krijgen. Ik verhuisde toen dus terug naar mijn moeder. Zodat zij alles kon krijgen waar zij recht op had. Met Ray had ik het nog niet goed gemaakt.

Alles ging redelijk goed tot een paar maanden geleden toen Ray van haar eiste dat ik uit huis moest. Mijn moeder wilde niet. Ze gaf aan dat ik haar dochter was, en dat zij me nooit op straat zou zetten. Meneer werd boos en gaf aan dat zolang ik nog in dat huis woonde hij niet terug zou komen. Hij verdween! Mijn moeder was daar heel verdrietig over. Het leek alsof ze toch voor hem wilde kiezen en niet voor mij. En jawel hoor, toen zij en ik een kleine woordenwisseling hadden heeft zij mij toch nog het huis uitgezet. Ze heeft dus alsnog voor haar man gekozen. Sindsdien woon ik in een opvanghuis. Ik wacht op een eigen woning. Mijn broertje en zusje heb ik nooit meer gezien. En mijn moeder heeft mij nooit meer opgezocht. Voor haar ben ik dood. Ik heb zoveel pijn in mijn hart. Hoe heeft mijn moeder mij dit aangedaan? Ze heeft mij laten vallen als een baksteen. Alleen maar om een man.

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Maar u kunt op onze Facebook pagina uw mening, advies of power delen. Het kan zijn dat u de schrijver en of andere personen in dezelfde positie kunt helpen. Heeft u zelf een verhaal dat u met ons wilt delen. Laat het ons weten. Wij plaatsen het, uiteraard anoniem, op onze website




**
Wilt u een verhaal of familiebericht plaatsen? Stuur het naar [email protected] en wij publiceren het gratis