Home Anoniem

Redactie: Ik loop uit voor mijn vrouw

...Diep in mijn hart wil ik met Jannie zijn en met Jannie blijven. Want ik verdien toch ook liefde in mijn leven? Mijn vrouw heeft geen liefde meer voor mij, dat is duidelijk. En wat ik voor haar voel is niet genoeg om man en vrouw te zijn. …

Ik ben Josef en ik ben 48 jaar. Ik ben al bijna 30 jaar met mijn vrouw. En iets van 20 jaar getrouwd. We hebben maar 1 zoon. Een grote zoon van 28 die al apart woont met zijn vrouw en tweelingzoons. We zijn altijd goed geweest. Mijn vrouw Ursula en ik werken allebei en we hebben altijd een stabiel leven gehad.




Ik was iemand die nooit op straat ging. Het was altijd werken, thuis. Ik heb oude vrienden die hun wilde haren niet verloren zijn. Ook mijn mannelijke collega’s vertellen mij vaker hoe ze vriendinnetjes hadden en dat ze uitliepen voor hun vrouw. Ik was altijd trots om te zeggen dat mijn vrouw me alles gaf wat ik nodig had. Ik heb nooit behoefte gehad om uit te lopen. Ik was 18 toen ik Ursula ontmoette. Ze was niet mijn eerste vriendinnetje, maar vanaf dat ik Ursula kende had ik nooit oog voor een andere vrouw.

En toen werd Ursula ziek. 3 jaar geleden werd er borstkanker bij haar ontdekt. Een vreselijke periode in ons leven. Maar omdat we zo een hecht gezin zijn, zijn we er samen uitgekomen en mag mijn vrouw zeggen dat ze genezen is. Prijs de Heer. Mijn vrouw besloot een borstamputatie te ondergaan om te voorkomen dat ze weer ziek zou worden want het risico was groot. We hebben het samen overlegd en ze heeft beiden borsten weggehaald. Vanaf dat moment is er iets veranderd tussen ons.

Ik wil absoluut de ziekte van mijn vrouw niet de schuld geven of mijn vrouw zelf. Maar na die borst amputatie voel ik absoluut geen genegenheid meer voor haar. Ik vind het zelf vreselijk. Mijn vrouw is ook erg veranderd. Door die hormonen die ze nu dagelijks moet slikken is ze ook qua uiterlijk veranderd. Ze is ook vaak depressief en het leven thuis is vol spanning. Anders dan dat we gewend waren. Maar dat allemaal praat niet goed dat ik de grootste fout in mijn leven heb gemaakt.

Jannie, mijn vriendin. Ik noem haar mijn schatje. Ze kwam in mijn leven op het moment dat we het het moeilijkst hadden. Ongeveer 1.5 jaar geleden. Net na de amputatie. Ze is eigenaresse van een thuiszorg organisatie en hielp ons thuis met de verzorging van Ursula. Er was iets tussen ons. Een klik. Ik weet niet maar ik voelde me direct vrij met haar en ze nam ook de tijd en moeite om met mij te praten over mijn gevoelens. Door de ziekte van Ursula leek het bijna of ik niet meer bestond. Ook voor Ursula niet. En eigenlijk was dat logisch want zij was doodziek. Maar die aandacht die ik kreeg van Jannie zorgde ervoor dat ik iets voor haar ben gaan voelen.

Na 28 jaar kreeg ik gevoelens voor een andere vrouw. Ik wist niet wat ik ermee aanmoest. Toen Jannie bij ons in huis bleef, heb ik nooit wat met haar gedaan. Het was pas de periode erna dat ik haar ben gaan benaderen. Ik miste haar gesprekken en de aandacht die ik van haar kreeg. En ik heb haar gevraagd om af te spreken. Ze stemde erin toe. Nu hebben we al anderhalf jaar een relatie.

De relatie met mijn vrouw is gelijk gebleven. We hebben sinds haar ziekte zelden intiem contact. Ze is minder depressief maar het voelt aan alsof ik met mijn zus in huis woon. We lachen niet samen en we praten bijna nooit meer. Ursula lijkt een ongelukkige vrouw geworden. En ik kan daar moeilijk mee omgaan. Ze betrekt mij totaal niet in haar leven. Hetzelfde doet ze ook met onze zoon. Hij heeft er veel verdriet van. Het voelt alsof hij zijn moeder is verloren. Ik heb vrede met de situatie thuis. Dat komt ook door Jannie, bij haar krijg ik de liefde die ik nodig heb. Jannie is een jonge vrouw. Ze heeft geen kinderen. Maar ze wilde niet op deze manier leven. Ze voelt zich schuldig naar Ursula toe. En ze wil niet meer stiekem door het leven gaan. Ze heeft mij gevraagd om een keuze te maken. Ze wil graag kinderen en een gezin. Maar ik kan haar dat niet geven.  Niet omdat ik niet van haar hou maar omdat ik dat Ursula niet kan aandoen. Ook al stelt ons huwelijk niet veel meer voor maar ik heb ervoor gekozen. Ik schaam me diep dat ik ook een man ben geworden die uitloopt.




Ik ga Jannie moeten laten gaan, wat zij van mij wil, kan ik haar gewoon niet geven. Diep in mijn hart wil ik met Jannie zijn en met Jannie blijven. Want ik verdien toch ook liefde in mijn leven? Mijn vrouw heeft geen liefde meer voor mij, dat is duidelijk. En wat ik voor haar voel is niet genoeg om man en vrouw te zijn. Misschien moet ik toch voor Jannie kiezen? Ik weet het gewoon niet. Maar ik moet heel snel een besluit nemen want anders raak ik Jannie voor goed kwijt.

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Maar u kunt op onze Facebook pagina uw mening, advies of power delen. Het kan zijn dat u de schrijver en of andere personen in dezelfde positie kunt helpen. Heeft u zelf een verhaal dat u met ons wilt delen. Laat het ons weten. Wij plaatsen het, uiteraard anoniem, op onze website.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.