Home Anoniem

Anoniem: Mijn moeder liet me in de steek voor een man

Ik schrijf jullie omdat ik het verhaal had gelezen over het meisje Joan die haar vader niet wilde zien. Ik ben eigenlijk een beetje jaloers want ik hoopte dat mijn moeder zoveel moeite zou doen om mij te zien. Dus, Joan. Ga a.u.b. je vader opzoeken voordat het te laat is!


Ik ben Janella, ik ben 23 jaar en ik ben zwanger van mijn 1e kind. Een dochter. Ik heb een lieve vriend van 29 jaar. We werken allebei en we wonen in bij mijn oude vader. Hij is 69 jaar en ik zorg al jaren voor hem. Alleen. Mijn moeder is er namelijk nooit voor ons geweest.

Ik dacht nooit na over mijn moeder. Ik heb haar niet echt gemist vroeger. Ik was 12 jaar toen ze wegging. Ik herinner me heel vaag dat ze altijd aan het schoonmaken was en nooit tot ons sprak. Mijn vader heeft altijd goed voor mij gezorgd totdat hij ziek werd. Toen begon ik voor hem te zorgen. Dus het was altijd mijn papa en ik. Totdat ik 2 jaar geleden Enver tegenkwam. Mijn vriend. De vader van mijn kindje. Hij kwam al snel bij ons in huis wonen en helpt mij ook met de zorg van mijn vader. Mijn vader is gek op hem. Enver is de zoon die hij altijd wilde hebben. Dat is er nooit van gekomen omdat mijn moeder geen kinderen meer wilde. En mijn vader heeft na mijn moeder nooit meer een vriendin gehad. Best zielig. Hij is eigenlijk nooit over het verdriet heen gekomen dat mijn moeder hem gegeven heeft. Ik denk ook dat hij daarom ziek is geworden. Door het piekeren heeft hij een beroerte gehad.

Nu ik zwanger ben denk ik veel na over mijn moeder. Ik moet bijna bevallen maar opeens zie ik er tegenop. Ik twijfel aan mezelf, ik ben bang dat ik ook een slechte moeder word voor mijn meisje. Straks voelt ze, net als ik toen, die liefde niet. Ik heb geen idee hoe ik mijn kind liefde moet geven. Ik merk nu pas dat ik helemaal geen goed voorbeeld heb gehad. Het is nu al een paar weken dat ik droom over mijn moeder. Ik droom dan dat we samen huilen en dat ze me omhelst en zegt dat ze van me houdt. Ik word dan huilend wakker. Ik mis mijn moeder. Ik durf het nu pas uit te spreken. Ik mis mijn moeder! Het lijkt alsof ik nu pas het verdriet verwerk. Het verdriet dat ze ons in de steek liet.

Ik kwam op een dag van school en weg was ze. Met een andere man. Mijn vader was gebroken. Zijn zus heeft eventjes bij ons in huis gewoond met haar kinderen maar die moest ook weer haar eigen leven oppakken na een paar maanden. Ik kon bij haar wonen maar ik wilde bij mijn vader blijven. Al is de band met mijn tante heel goed en is ze voor mij als een tweede moeder. Toch is zij mijn moeder niet. Ook heb ik een fantastische schoonmoeder die altijd voor mij klaarstaat. Maar dat is anders.


Ik wil mijn moeder zien. Ik heb begrepen dat zij met een man in Amerika woont. Ze heeft al het contact verbroken met haar familie hier in Suriname. Ik ben 4 weken geleden bij ze langs geweest en ze hebben mij geholpen om haar te achterhalen. Ik heb ook contact gemaakt met wat andere instanties. Ik heb haar nu gevonden. Ik weet nu waar ze woont. Ik wacht tot na de bevalling en dan ga ik naar haar toe. Misschien zal het een teleurstelling zijn. Maar ik ga. Ze weet het niet. Ik ga haar verassen.

Ik wil haar zien, ik wil haar vasthouden. Ik wil haar zeggen dat ik haar mis en dat ik niet boos ben. Ik hoop dat ze blij gaat zijn. Ik moet dit doen. Ik heb het nodig om verder te gaan met mijn leven. Ik wil een goede moeder zijn voor mijn dochter en ik wil dat ze haar oma kent. Mijn vriend vindt het stom, maar hij steunt mij wel. Mijn vader weet niet dat ik naar haar toe ga. Daarom doe ik dit nu nog anoniem. Ik wil hem niet ongerust maken en hem laten piekeren. Als alles goed afloopt zal ik het hem vertellen. Hij zal blij zijn.


Dus, mensen. Waar een wil is is een weg. Ik heb mijn moeder gevonden. Hopelijk zal ik rust hebben als ik haar heb gezien. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik het heb geprobeerd. Ik voel zoveel verlichting door dit te schrijven naar jullie. Bedankt voor het lezen. En mochten jullie nog tips hebben voor mij, dan lees ik ze graag terug. Groetjes van Janella

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar [email protected]

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of 
 op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.