Mijn man gaat dood in Nederland maar ik ga hem niet begraven in Paramaribo- anoniem Suriname

0
Landa uit Nederland is altijd duidelijk geweest tegen Gerard. Ze accepteert geen vreemdgaan en uitloperij. En toch heeft hij haar dat aangedaan. Ze heeft hem toch kunnen vergeven omdat hij ziek was en nu hij doodgaat is ze er achtergekomen dat hij die andere dame nooit heeft gelaten. Hij wordt in Paramaribo begraven maar ze vertikt het om hem te gaan begraven. Ze gaat hem zelfs niet meer opzoeken. Zo boos is ze. Is Landa een wrede gevoelloze vrouw? Of begrijpen jullie het wel? Zou jij dit ook zo aanpakken?
Begraven in Paramaribo

Dag allemaal. Ik wil alleen maar iets vertellen aan jullie. Ik ben Landa en ik ben met Gerard. We zijn beiden geboren in Paramaribo maar we wonen nu in Amsterdam.

Gerard is erg ziek. Prostaat. Hij kan niet meer geholpen worden en is inmiddels opgegeven. Hij heeft op meerdere plaatsen kanker. Het is wel heel erg om hem te zien lijden. Niet voor mij, maar voor zijn kinderen want zodra ik naar hem kijk dan denk ik alleen maar: Karma Karma Karma

Hij gaat dood

Ja, mijn vriend gaat dood en ik denk alleen maar: Is goed voor je Gerard. Misschien gaan zijn kinderen mijn verhaal herkennen. Ik hoop het niet voor ze. Aan de andere kant wel want ze nemen mij van alles kwalijk, maar misschien gaan ze dan begrijpen waarom ik een hekel heb aan hun vader.

Gerard was al 40 toen we elkaar leerden kennen. Hij was niet al te lang in Nederland. Zijn vrouw en kinderen had hij in Paramaribo achtergelaten. Voor een vrouw hoor. Daar begon het al mee. Dus om even duidelijk te zijn. Ik heb hun relatie niet verbroken dat heeft een andere dame gedaan.

10 jaar geleden

Ze hebben allemaal een Nederlands paspoort. Zijn vrouw en kinderen ook maar ze besloten in Paramaribo te blijven. Toen kwam ik Gerard tegen. Misschien een jaartje later dat is nu ongeveer 10 jaar geleden. Ik heb hem in huis genomen. Hij bleef bij een broer van hem. We zijn niet getrouwd maar we leefden wel samen Ik noemde hem ook mijn man want zo voelde het ook. Ik hoefde niet perse zijn vrouw zijn op papier. Ik was gewoon zijn vrouw.

Ik heb hem altijd gezegd. Je gaat me niet in de steek laten voor een ander zoals je bij je vrouw hebt gedaan. (ze zijn nooit gescheiden maar ze zijn echt niet meer samen). Want ik pik dat niet. Ik heb een slechte relatie hiervoor gehad. Ik ben niet weer met een man om belazerd te worden. Dat zei ik hem altijd. Ik mag niet jokken ik had nooit het gevoel dat hij me belazerde hoor.

Er was een ander

Hij werd ziek, ik heb hem verzorgd enzo. Hij werd beter en toen werd hij weer ziek. Gerard heeft altijd gewerkt maar sinds twee jaar werkt hij niet meer om zijn ziekte. Dus hij was altijd thuis. Toen pas ben ik erachter gekomen dat er een ander was. Toen pas werd het duidelijk. Hij kreeg opvallende telefoontjes en telkens moest hij even ergens gaan.

Hij heeft het opgebiecht. Hij had geen andere keus. Hij was op dat moment heel erg ziek. Sari attie van mij heeft hem gezegd dat hij die dame moet laten. Hij geeft gehuild enzo. Ik was boos. Maar ik heb hem toch vergeven. Hoe kon ik hem in deze toestand laten. Het was zwaar voor mij. Maar zo een zieke man. Ik kon hem niet laten. En ik hield verschrikkelijk veel van hem. Ik heb zoveel voor hem gedaan. Hij is weer helemaal opgeknapt.

In het ziekenhuis

Mooi opgeknapt om dus weer aan te pappen met die dame. Die motjo. Ik wist het niet hoor. Pas de laatste weken is het me weer opgevallen. Hij ligt nu weer in het ziekenhuis. Het blijkt dat die dame gewoon bij Gerard gaat. Hem verzorgt enz. Spullen voor hem brengt. Dus ik vond het al vreemd en ik begreep sommige dingen niet. Maar omdat die man zo ziek is ga je niet verder onderzoeken toch?

Paramaribo Nederland

Tot ik haar op een dagje daar bij zijn bed tegenkwam. Die man was inmiddels ziek ziek ziek. En zij daar huilend aan zijn bed. Ik heb der opgewacht en het was een mooi toneelstukje daar buiten bij het AMC. Vooral toen ik begreep dat het diezelfde dame was van al die jaren geleden. Nee, dat kon toch niet? Ze had hem nooit gelaten.

Nooit gelaten

Ik was zo boos. Ik heb alles van mij gelaten om deze man te verzorgen. Ik heb zoveel met hem gesproken na die eerste keer dat ik erachter kwam en nu, nu hij doodziek is ziet hij zelfs die dame nog? Dan wie ben ik dan?

Ik ben klaar met hem. Ik vertel het niet aan veel mensen Maar wel mijn naaste mensen en familie. Veel mensen kunnen me niet begrijpen. Maar echt waar ik ben klaar met hem. Een andere dochter van hem met een andere vrouw woont hier in Nederland. Bij haar moeder. We hebben een goede band hoor. Maar ik heb al zijn spullen bij haar gebracht. Ze neemt het mij ontzettend kwalijk. Ik heb der gezegd dat ze ermee mag doen wat ze wil. Maar ik wil ze niet meer in mijn huis. Ik zeg jullie ik kan niet meer. Ik ben helemaal op. Ik voel me zo belazerd.

Sterven in Paramaribo

Mijn leven heeft hij echt verpest. Want ik moet mezelf ook vergeven. Als hij straks niet meer hier is ga ik het ook moeten verwerken. De kinderen wachten nu tot hun vader opknapt om hem naar Paramaribo te brengen om te sterven. Ik zou ook meegaan maar ik heb ze gezegd dat ik al afscheid genomen heb van hun vader. Hij wil in Suriname sterven en begraven worden in Paramaribo. Stel je voor dat hij toch hier overlijdt dan zal zijn lijk naar Paramaribo gevlogen worden voor de beri.

Ik ga niet naar Paramaribo

Ik ga niet!!! Ik ga echt niet!! Die kinderen weten het. Ze zeggen nu dat ik nooit van die vader heb gehouden enz enz. Ik wil hun niet zeggen wat ik allemaal heb meegemaakt met hun vader. Ik heb zoveel van die man gehouden En ik heb zoveel voor die man gedaan. Ik had nooit verwacht dat hij een ander zou hebben maar ik had vooral nooit gedacht dat hij weer met die dame zou gaan. Ze zijn nooit gestopt!!

Trots

Ik hoor dat hij nu elke dag naar me vraagt. Maar ik ben zo boos. Ik kan het niet opbrengen. Hij heeft me diep geraakt. Vooral hoe ik zoveel voor hem heb gezorgd. Boi. Ik kan het gewoon niet. Nee, ik ga verder moeten gaan. Veel mensen nemen me kwalijk. Ze zeggen dat ik geen gevoel heb. En nu ik jullie schrijf huil ik verschrikkelijk. Ze zeggen allemaal dat ik gevoelloos ben. Ik ben dat niet. Ik ben een vrouw van 42. Ik heb geen kinderen. Ik was zo blij met Gerard in mijn leven. Ik voelde me ook trots om naast hem te lopen. Ik kan het niet verkroppen.

Zeggen jullie nou? Kan ik hem trots naar zijn laatste rustplaats brengen? En die andere vrouw dan? Zij gaat hem ook willen brengen. Want als ik het zo bereken hebben ze sowieso 3 tot 4 jaar een relatie met elkaar. Ze zegt dat hij ook haar man is. Plus die getrouwde vrouw is in Suriname. Ze ziet Gerard niet als man, maar zij gaat alles van hem moeten regelen. Samen met die kinderen van hem, Ik sta sowieso aan de zijlijn.

Getrouwde vrouw in Suriname

Het is echt een puinhoop en ik kies ervoor om niet meer te bemoeien. Wie ben ik? Ik ben maar zijn vriendinnetje. Zijn waardeloze domme vriendinnetje. Ik hoef geen medelijden, ik vraag me alleen maar af of er mensen zijn die mij ook een beetje begrijpen. Ik heb wel al besloten om niet te gaan begraven dat staat vast. Misschien, heel misschien ga ik hem nog groeten. Hij vraagt naar me. Ik hoor dat het niet goed gaat. Dus waarschijnlijk gaat hij hier overlijden. Ik moet voor die tijd gaan. Misschien helpt dat om het te verwerken. Maar dat mens moet ik niet daar zien. Maar ik ben toch benieuwd naar jullie reacties. Ben ik zo slecht?

Andere dame

Ik ben niet zo een slechte vrouw hoor. Maar voordat ik Gerard heb ontmoet was ik al in een hele slechte relatie. Ik heb het met hem besproken. Hij weet hoe ik ben. Ik heb hem gezegd dat ik zo een man nooit meer accepteer in mijn leven. Dan kan je me dit toch niet aandoen? En toch heeft hij ervoor gekozen om met een andere dame te gaan naast mij.

Ik wil hem nu niet meer. Ik heb toch goed gehandeld? En..hij is niet alleen die andere vrouw zorgt voor hem. Dat weet ik toevallig. Dus ik heb hem niet in de goot gelaten. Maar hij mij wel. Daar denkt niemand aan. Iedereen heeft medelijden met hem. Omdat hij toevallig doodgaat

Gerelateerde verhalen:

Anoniem: Ik ga binnenkort dood – Suriname Nederland

Anoniem – Ik ben dood ziek en nu wil mijn man bij me weg ~ Suriname

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. Let op: Soms worden de verhalen door ons herschreven om het lezen voor onze bezoekers makkelijker te maken. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments

comments

Comments are closed.