Ik ga nooit meer naar mijn oma in Suriname. Vakantie Paramaribo (spookverhaal)

0

Suriname ~ Hallo lieve mensen. Ik schrijf mijn verhaal naar FamilieNieuws want ik wil graag advies over een hele enge en gevaarlijke vakantie in Suriname. In feite zou ik nu dood zijn en het nooit terug kunnen vertellen.

Vakantie Suriname

Ik ben Chelle. Ik ben geboren in Suriname maar woon al sinds mijn 3de jaar  in Nederland. Toen ik 6 jaar was , was ik voor het laatst in Suriname met mijn moeder. Mijn moeder heeft me nu pas een paar jaar geleden verteld dat ik na die vakantie heel erg ziek ben geworden. Een vrouw. Loekoe vrouw heeft toen gezegd dat ik nooit meer daar moest gaan. Dus ik ben ook inderdaad 20 jaar lang niet meer naar Suriname gegaan. Mijn moeder ook niet.

Nooit meer op vakantie naar Suriname

Ik wist nooit waarom. Tot een jaar geleden dan. Ik ben nu 26 jaar en vanaf mijn 20ste wil ik al naar Suriname. Iedereen om mij heen ging. Mijn nichtjes. Van vaders kant dan. En vrienden. Ze kwamen allemaal terug met leuke vakantie verhalen. Dus vorig jaar heeft mijn moeder me eindelijk verteld waarom ze niet wil dat ik naar Suriname ga. Ze kwam met een heel verhaal over dromen, bakru’s en dingen die mensen hebben gezegd. loekoes etc. Haar familie wilde ons dood hebben. Ik wilde er niets van horen. Wie gelooft daar nou in? En ik ben oud genoeg en heb toch een ticket geboekt.

Ticket geboekt

Dus ik ben vorig jaar voor het eerst naar Suriname gegaan. Voordat ik ging kreeg ik al vreemde dromen. Vaak dromen over zwangerschap, bloed en slangen. Daar snapte ik helemaal niets van. Maar ik heb er ook nooit aandacht aan besteed. Ik vertelde het wel aan mijn vriend maar die gelooft helemaal niet erin. Hij ging zou ook niet meegaan. Kon geen vrij krijgen van het werk maar mijn nichten van vaders kant die zouden daar wel zijn. Ik ging dezelfde periode.

Mijn moeder was doodsbang. Ze wilde ook mee maar ze kon het niet opbrengen. Ze was ervan overtuigd dat er iets vreselijks zou gebeuren. Ik moest er alleen maar om lachen. Ik vond het wel grappig. Hoe kan een grote vrouw als mijn moeder zo sterk geloven in onheil. Het mooie van de grap was. Mijn moeder gaat naar de kerk. Dan weet je toch dat God ons wel bijstaat?

Ze gelooft in God

De dag van vertrek werd ik wel zwetend wakker. Ik denk dat het gepraat van mijn moeder me van binnen toch een beetje zenuwachtig maakte. Ik had heel de ochtend diarree. Toen ik het vliegtuig instapte kreeg ik het echt benauwd. Ik had mijn moeder huilend op Schiphol achtergelaten en dat zat me dwars. Ik belde ook met mijn moeder dat ze moest stoppen met die onzin en dat ik niet wilde dat ze mijn vakantie ging verpesten. Ze maakte me ook zenuwachtig.

Vliegtuig had vertraging

De deuren van het vliegtuig gingen dicht en we hebben wel drie uur in het vliegtuig gezeten totdat we konden opstijgen. Vertraging. Ik heb opzettelijk mijn moeder niet gebeld. Ik was bang dat ze me nog zenuwachtiger zou maken.

De eerste week in Suriname ging prima. Fantastisch zelfs, Ik baalde dat ik nooit eerder was gekomen. Het voelde gewoon als thuiskomen. Thuis bij oma was het ook fijn. Mijn vader heb ik nooit gekend. Die is overleden toen ik 10 was. Maar de familie van mijn vader heeft mij direct goed opgevangen. Doordat ik wel contact heb met een paar nichten. ken ik deze kant beter dan de kant van mijn moeder. Maar toch wilde ik ze niet passeren.

vakantie Suriname

Voorbeeldfoto van Ghetto forgotten daughters by Huffington Post

De week erna zou ik naar de familie van mijn moeder gaan. Die wonen niet in Paramaribo. Mijn moeder vond het maar niets.

Dat was precies waar ze bang voor was. Maar ook mijn vriend vond het meer dan logisch dat ik ze zou opzoeken.

Familie van mijn moeder

De ochtend van vertrek raakte mijn oma in trance. Winti? Ik weet het niet ze sprak vreemd tegen mij en de anderen deden van alles om haar rustig te krijgen. Ze keek vreemd, deed vreemd en zei tegen mij dat ik naar bakra kondre moest gaan. Ik moest terug. Ook een nichtje van mij raakte in trans. Een heel jong meisje van 19 pakte mijn koffer en zei me dat ik weg moest uit Suriname. Toen begon ik wel bang te worden. Want zij was juist zo blij dat ik er was. We trokken veel met elkaar op.

Ik moest weg uit Suriname

Mijn taxi kwam dus ik heb ze zo achtergelaten. Ik ging naar de familie van mijn moeder. In de taxi belde mijn andere nichtje en zei me dat ik me geen zorgen moest maken. Oma die was gewoon af en toe raar. Ik moest me er niets van aantrekken. Maar dat deed ik wel. Ik heb de hele taxirit een vreemd gevoel gehad.

Uiteindelijk aangekomen in het dorp hebben we zeker 2 uur moeten zoeken voordat ik het ouderlijk huis van mijn moeder kon vinden. Het leek wel een dode stad. Uiteindelijk ergens diep achter in een onbewoonde straat stond het huis. Ik herkende het van de foto’s. Het was precies zo oud. Helemaal niet opgeknapt en verwaarloosd. Eigenlijk onbewoonbaar. Het huis waar ik ben geboren. Het voelde eng aan.

Ik baalde dat ik een paar dagen zou blijven slapen. Ik bleef nog even in de taxi zitten. Het liefst ging ik meteen mee terug.

Ik bleef in de taxi

Ik was gewoon bang. En toen opeens kwamen allemaal vrolijke mensen naar buiten rennen. Mijn familie. Ze waren zo blij. Ze hielpen me uit de auto en het voelde even goed. Ik keek nog even om naar de taxi chauffeur maar hij reed snel weg. Vreemd. Hij was niet eens uitgestapt terwijl we zo lang samen in de auto hebben gezeten.

Ik liet me meeslepen door mijn enthousiaste familie. Hoewel ze allemaal heel aardig waren was ik toch een beetje terughoudend. Mijn oma had ik nog niet gezien. Ik sliep bij 3 nichten van mij in 1 kamer met hun kinderen.. Ze hadden een matras voor mij op de grond. Niet erg. Pas in de avonduren zei mijn tante. Oma wil je zien. Oma? Waar is ze dan? Oma bleek gewoon thuis te zijn. Het was half 12 in de avond en ze brachten me naar haar kamer.

Ik moest naar haar kamer

Ik was doodsbang. Ineens hoorde ik al die verhalen die mijn moeder me vertelde afspelen in mijn hoofd. Dat ik nooit naar Suriname moest gaan en dat ik bijna dood was enzo. En dat ik niet levend terug zou komen. Ik kreeg het benauwd.

Daar zat mijn oma. De heks. Zo noemde mijn moeder haar. Mijn moeder was doodsbang voor haar en ik ook. Ze keek me aan. Geen enkele emotie in haar gezicht. Ik schrok van haar. Zo een koude en kille vrouw. Emotieloos. Ze leek bijna dood. een vreemde geur hing er in de kamer. Ze zei niets en toen stak ze haar hand uit. Ik moest haar aanraken. Ik keek achterom maar mijn tante was weg. Ik stond alleen met mijn oma in de kamer.

Ik viel weg

Ik raakte haar aan en alles begon te tollen. Volgens mij ben ik flauwgevallen. Een paar uur waker werd ik wakker op het matras dat ze voor mij in de kamer hadden gezet. Ik voelde dat ik vloeide. Veel vloeide. Dat kon helemaal niet ik was net ongesteld geweest. Ik ging er heen op een vrijdag en de hele zaterdag vloeide ik ook nog. Ik kreeg dromen. Ik had koorts en kon me moeilijk verroeren.

Mijn tante heeft me wel verzorgd. Ze bleef bij me in de kamer. Alsof ze me beschermde. Tot opeens zondag ochtend de taxi chauffeur mij kwam halen samen met mijn 2 nichten uit de stad. Er was een enorme ruzie ontstaan. Ze vonden dat ik te zwak was om te reizen maar ik moest weg. Ik wilde weg. Ik pakte mijn tas en ben in de taxi gaan zitten.

Ik mocht niet weg.

De hele rit terug naar de stad ben ik niet bij geweest. Het vreemde was dat ik direct gestopt was met vloeien. Ik vloeide verschrikkelijk veel. Mijn oma bleef bij me uit de buurt. Ze is nooit naar de kamer gekomen. Ik mocht niet overal in huis komen en moest me ergens anders wassen. Ik kwam bijna die kamer niet uit. Ik was verdoofd.

Naar de eerste hulp in Paramaribo

In de stad aangekomen. Raakte ik in een soort van shock. Samen met mijn nichten heb ik urenlang op de eerste hulp gezeten. Mijn hart deed raar. Elke keer als ik wegzakte voelde ik mijn moeder en hoorde ik haar stem. Mijn moeder stond over me heen gebukt. Zo voelde ik dat. Ook toen ik daar op het matras in het huis bij haar moeder lag. Terwijl mijn moeder gewoon in Nederland was. Ik snapte nergens iets van.

Ik sliep een nacht op een kamer in het ziekenhuis toen mijn oma. De moeder van mijn vader naar me toekwam. Samen met een broertje van mijn vader. Ik was helemaal slap. Er kwam nog een man bij en toen een vrouw. Ook de zuster kwam af en toe binnen. Ik was niet bij, maar toch ook wel. Ik kan me alles herinneren. Ik voelde me elke keer wegvallen. Ik dacht steeds. Ik ga dood. Ik ga dood. Mijn moeder haar woorden.

Bellen met mijn moeder

Mijn moeder belde de hele tijd. Ze lieten haar met me praten. Ze hielden de telefoon vast. Als ik bij was kon ik alleen maar huilen. Ik zei de hele tijd dat ik dood zou gaan. Ik was in een soort shock. De mensen bleven maar bezig met me. Drankjes, zalfjes. gebeden. En toen opeens voelde ik me in 1 keer normaal worden. Alsof iets bezit van me had genomen en dat het weer weg weg. Ineens. Ik weet dat dit allemaal heel vreemd klinkt in andere mensen hun oren maar ik vertel jullie precies wat ik heb ervaren.

Gek geworden

Op dat moment dacht ik dat ik gek was geworden. Ik voelde me ineens gewoon weer Chelle. Die mensen vertrokken uit mijn kamer. De zuster hielp me met aankleden en ik mocht mee naar ‘huis’. Ik heb 2 dagen later 100 euro betaald om mijn terugvlucht te vervroegen. Ik ben diezelfde avond vertrokken uit Paramaribo. Terug naar Amsterdam. Ik ben nu 6 maanden terug. Ik besef nog steeds niet wat er allemaal is gebeurd.

Ik voel me goed

Ik voel me goed dat wel. Dat vreemde gevoel is nooit meer teruggekomen. Mijn vriend weet er niets van en praten erover wil ik niet. Hij weet wel dat ik een nachtje in het ziekenhuis heb gelegen wegen teveel bloedverlies. En dat ik me de hele vakantie niet lekker voelde. Verder weet hij niets. Ik heb nooit meer contact genomen met mijn familie in Suriname niet van mijn moeders kant maar ook niet van mijn vader.

Geen contact opgenomen

Mijn moeder heeft alles afgehandeld. Met de verzekering enzo. En mijn spullen die ik achter had gelaten hebben mijn nichten mee teruggenomen.

Elke keer vraagt mijn moeder me of ik erover wil praten. Ik weiger. Ik ben bang. Ik durf er niet met haar over te praten. Mijn moeder heeft geen contact met haar familie. Ik denk zelf dat het hele slechte mensen zijn en dat ze me kwaad wilden doen. Niet allemaal. Maar mijn oma. Ik denk dat die bloedingen mij hebben gered. Ik denk dat mijn oma mij zou doodmaken. Dat gevoel heb ik. En ik denk dat mijn moeder dit ook jaren heeft geweten.

Ze wilde me doodmaken

Nogmaals, ik voel me nu goed. Ik droom geen gekke dingen en mijn leven gaat gewoon door. Het enige dat ik nog wil doen is mijn vaders familie bedanken. Dat heb ik via de nichten wel gedaan. 2 van ze die erbij waren wonen ook hier. Maar verder wil ik nooit meer iets te maken hebben met Suriname of de familie van mijn moeder. En op vakantie naar Paramaribo zal ik nooit meer gaan. Zolang ik besta. Mocht ik gaan dan kom ik 100 procent als een lijk terug.

Jullie ervaring hiermee

Ik wil hier niet met mijn familie over praten maar ik ben benieuwd wat jullie visie is op mijn ervaring en of jullie dit ook wel eens hebben meegemaakt? Ik was echt doodsbang en ik weet nu zeker dat er dingen zijn op aarde waar we helemaal niets vanaf weten. Ben ik nu wel echt er vanaf? Of moet ik me zorgen blijven maken?

Ik ben ook hardhorend geweest. Had ik maar naar mijn moeder geluisterd. Dan had ik deze nachtmerrie nooit meegemaakt.

Gerelateerde verhalen:

Iemand heeft zelfmoord gepleegd in mijn huis (spookverhaal)

Mijn vader is in Paramaribo overleden maar hij komt bij mij (spookverhaal)

Dit verhaal is afkomstig van Facebook page:
paranormale & vreemde gebeurtenissen (spuku torie)

Nieuw bij FamilieNieuws: Spookverhalen
Wilt u ook uw bijzondere gebeurtenis met ons delen?

Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com
U kunt ook een bericht sturen via Facebook

Reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd, plaats ze in de comments hieronder
en/of  op onze Facebook pagina

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd.

Delen:

Comments

comments

Comments are closed.