Anoniem – Mijn vader is overleden in het ziekenhuis van Paramaribo tijdens onze vakantie in Suriname.

0

Suriname ~ Hallo iedereen. Ik ben Cindy. Ik ben geboren in Suriname. Maar we wonen in Nederland. Ik wil even mijn ei kwijt. Ik heb begrepen dat je op FamilieNieuws je vakantie verhalen kunt vertellen.

Vakantie Suriname

Ik heb ook een vakantie verhaal. Niet positief maar een hele verschrikkelijke. Het is 3 jaar geleden gebeurd. Mijn moeder, mijn vader, mijn broertje en ik waren op vakantie in Suriname. We logeerden in een hotel in de stad Paramaribo. We zouden maar 10 dagen blijven. En we waren er net 1 dag toen mijn vader zich niet goed voelde. De eerste dag bleef hij gewoon in het hotel. We hadden gelukkig airco en hij en mijn moeder hadden een eigen kamer. Wij gingen die dag gewoon chillen en op bezoek bij mijn moeders familie.

Hij bleef in het hotel

Die avond kreeg mijn vader hoge koorts. Om 3 uur ’s nachts kreeg hij het benauwd en kon hij niet meer ademen. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Hij keek me aan en in zijn ogen zag je die angst. We belden eerst naar de receptie en tegelijkertijd probeerden we een arts te bellen. Het was vreselijk om er 1 te pakken te krijgen. Daar wilde we niet op wachten en besloten een ambulance te bellen. Ook dat duurde veel te lang. Misschien niet al te lang maar we waren doodsbang en probeerde mijn vader in een taxi te krijgen.

Met een taxi naar het ziekenhuis

In de taxi gaf hij over en op het moment dat we voor de eerste hulp waren zakte hij in elkaar. Het personeel hielp ons meteen. Mijn moeder en mijn broertje waren in het hotel gebleven. Ze namen mijn vader mee. Ik mocht niet mee naar binnen. Ik wilde wel mee maar het mocht niet. Ik heb uren zitten wachten. Uiteindelijk heb ik zijn broer gebeld. Die kwam direct naar het ziekenhuis. Hij mocht wel meteen naar binnen.

Hij mocht naar binnen

Ook hij bleef heel lang weg. Ik zeg over alles heel lang. Maar jullie moeten begrijpen dat 1 minuut wel een uur leek. Na een hele poos kwam mijn oom naar buiten. Zijn gezicht stond heel strak. Hij vroeg naar mijn moeder. Ik moest haar bellen. Ze moest meteen komen. Ik ben nu 24 jaar. Dus ik was ongeveer 21 jaar. Ik vroeg mijn oom wat er was, en waar mijn vader was. Hij zei: Maak je niet druk’. Ik werd boos want ze behandelden mij als een klein meisje. Ook de mensen in het ziekenhuis. Mijn oom zei alleen het komt goed, het komt goed. Ik werd wel een beetje gerustgesteld. Maar ik vertrouwde het niet. Helemaal niet. Ik liep weer naar de balie. Niemand die mij wilde helpen. Mijn oom zat maar daar op het bankje. Hij staarde voor zich uit.

Ze schreeuwde het uit

Toen kwam mijn moeder binnen. Mijn oom liep direct naar haar toe. Ze schreeuwde alleen maar. Ik ook al had ik helemaal niets gehoord. Mijn moeder kon direct mee naar binnen. Ik wist nog steeds niet echt wat er aan de hand was. Mijn oom zei weer. No spang het komt goed.
Weer moest ik heel lang wachten. Toen riepen ze mij naar binnen. Daar lag mijn vader. Dood. Op een heel klein bankje. Gewikkeld in een doek. Ik wist niet eens dat het mijn vader was totdat ze het kleed van hem afhaalde.

Hij was dood

Mijn vader. Mijn wereld stortte in. Niemand die zich ook maar om mij bekommerde. Mijn moeder en oom waren alleen maar aan het bellen. En ik stond daar maar. Te staren naar mijn vader. In een doek. Hij zag er raar uit. eng. we waren in een soort ruimte. Iedereen kon ons gewoon horen. Overal hoorde je mensen rennen, huilen en schreeuwen. De hele tijd hoorde je een man roepen. Zuster, zuster ik ga dood. Die stem vergeet ik nooit meer.

vakantie Suriname

Voorbeeldfoto van Shuri D.

Ik ga dood

Ondertussen dacht ik aan mijn broertje. Hij was nog in het hotel. Helemaal alleen en wist van niets. Ik moest naar hem toe. Ik pakte een taxi terug naar het hotel. Ze hadden niet eens door dat ik er niet was. Ik ging gewoon naast mijn broertje liggen. Ik heb hem niets gezegd. dat deed mijn moeder toen ze thuis kwam.

Alles ging zo snel

De dagen daarna gingen in een snelvaart. We waren op vakantie. Mijn vader kon wel mee naar Nederland. Maar ze hadden diezelfde ochtend besloten dat hij in Suriname begraven zou worden. Ik weet zeker dat mijn moeder dit nooit heeft besloten. Dat heeft mijn vader zijn moeder gedaan. Mijn moeder en vader zijn namelijk niet getrouwd.

Niet getrouwd

Mijn moeder is een vrouw die heel zachtaardig is. Mijn oma is een hele dominante vrouw. Ze hebben alles uit handen van mijn moeder genomen. Mijn oma en de broers en zussen van mijn vader. Mij vroegen ze niets. Ze hebben alles bekostigd want mijn moeder kon niets doen. Ik heb wel voor een aantal dingen moeten tekenen. Waarschijnlijk omdat ik zijn oudste kind ben. Mijn moeder heeft me gezegd dat ik dat moet doen.

In Suriname begraven

Mijn vader is binnen een week begraven in Suriname. Onze vakantie, daar was niets van over. Alles werd voor ons geregeld. En bepaald. Waar hij begraven werd, wat we aan moesten doen. Welke liedjes we moesten zingen. Alles. We hadden helemaal niets te zeggen. En mijn moeder al helemaal niet. Bij bepaalde ‘rituele’ dingen werd ze niet eens uitgenodigd. Ik mocht van haar geen ruzie maken.

Tijdens de dienst zaten mijn broer en ik voorin en de plaats achter was voor mijn moeder. Ik besloot om naast mijn moeder achterin te zitten. En andere tante nam al snel mijn plaats in. Ook al waren mijn ouders niet getrouwd. Mijn moeder was wel zijn vrouw. Hoe konden ze haar dit aandoen. Ik was zo teleurgesteld in die mensen van Suriname.

Dienst in Nederland

Ter plekke besloten mijn moeder en ik om in Nederland ook een dienst te houden voor onze eigen naaste mensen. En daarom hebben we het ook losgelaten. We zijn ook niet meegelopen naar het graf. Het was veel te pijnlijk. Mijn broertje wel. Hij werd wel betrokken bij een aantal dingen. dat was voor hem wel fijn. Hij heeft zijn vader naar het graf gedragen.

We gingen na ongeveer drie weken weer terug naar Nederland. Zonder mijn vader. Het was vreselijk om hem achter te moeten laten in Suriname. Dat is het moeilijkste dat ik in mijn leven heb moeten doen. We zijn wel goed opgevangen door onze mensen in Nederland.

Ik ben boos en verdrietig

Nu drie jaar later ben ik boos. Ik ben verschrikkelijk boos. Mijn moeder is na zijn dood nooit meer hetzelfde. Ons gezin is nooit meer hetzelfde. Mijn broertje heeft last van angst aanvallen. Hij is bang om alleen te zijn. Ik huil om elk klein dingetje. Maar het ergste gevoel is. Ik haat de familie van mijn vader.

Ik haat zijn familie

De eerste maand hebben ze wel contact gehad. Over de verdeling van een aantal spullen. Mijn vader had een klein beetje geld. Ik weet dat zijn familie daar wel recht op had. Zij hebben het verdeeld. Mijn moeder kreeg alleen zijn sieraden. Die had zij ook merendeel aan hem gegeven. Mijn broertje en ik hebben wat geld gehad. We hoefden niets hoor. Maar we moesten het aannemen.

Niets meer van ze gehoord

Nadat al het zakelijke geregeld was hebben we nooit meer iets van de familie gehoord. Geen telefoontje. Ik ben zelf ook nooit meer naar Suriname geweest. Ik heb een jaar geleden wel iemand gevraagd om een foto te maken van het graf van mijn vader. Het was helemaal overwoekerd met gras en onkruid. Heel erg. Nu laten we het regelmatig schoonmaken. Dan sturen ze ons foto’s. Mijn vader heeft geeneens een grafsteen. Dat was allemaal wel beloofd door de familie. Het geld was er ook voor.

Geen grafsteen

Ze wilden hem perse in Suriname begraven maar nu kijken ze zelf helemaal niet om naar hem. Ik heb spijt. Had ik maar mijn best gedaan om mijn vader hiernaartoe te halen. Er was genoeg geld daarvoor. Had ik maar meer mijn best gedaan voor mijn moeder. Ze heeft niet op een waardige manier afscheid kunnen nemen van mijn vader, mijn vader hield vreselijk veel van haar.

Hij hield van haar

Ik heb ook spijt ervan dat ik zijn broer toen heb gebeld toen we in het ziekenhuis waren. Ik had mijn best moeten doen om mee naar binnen te gaan. Er zijn zoveel dingen die ik anders had moeten doen. We hadden mijn vader nooit alleen moeten laten in het hotel.

Nooit op vakantie

Waren we maar nooit op vakantie gegaan naar Suriname. Dan was mijn vader gewoon hier begraven. Bij ons en dan hadden we hem gewoon regelmatig kunnen opzoeken. Misschien was hij nu ook nog in leven.

Nu drie jaar later. Zit ik met pijn en verdriet. Ik heb nooit met mijn vader over de dood kunnen praten. Hij had niets geregeld voor ons en voor mijn moeder. Zijn familie heeft alles bepaald voor ons.

Niets geregeld

Mijn moeder is haar man kwijt wij zijn onze vader kwijt. Ik voel me zo vervelend. Ik weet niet of ik goed heb gehandeld. Ik droom veel over mijn vader. Dan word ik huilend wakker. Ik weet dat ik mezelf moet vergeven. Ik ga dat ook doen. Maar ik zal altijd spijt hebben van heel veel dingen. Ik had het anders moeten aanpakken en dat ga ik mijn leven lang niet vergeten.

Mijn vader is dood. Ik kan hem niet om vergiffenis vragen. Maar ik praat vaak hard op. Ik hoop dat hij weet dat ik echt wel het beste met hem voor had. Ik mis hem verschrikkelijk. Echt. Waarom is hij daar en wij hier in Nederland? Het had echt niet zo moeten zijn. Bedankt voor het luisteren iedereen.

Bedankt

Ik ben benieuwd wat jullie van mijn verhaal vinden. Denken jullie ook dat ik het anders moest aanpakken. Of is alles normaal gegaan. Gaat het altijd zo in Suriname? Hebben vrouwen/vriendinnen van de man niets te zeggen. bepaalt de moeder alles? Ik weet het niet. Ik kan het gewoon niet afsluiten. Ik wil het wel maar weet niet hoe. Ik wil mijn moeder ook niet lastigvallen want ze heeft het al zwaar genoeg. Vr gr. Cindy

Gerelateerde verhalen:

Anoniem – Ik ben mijn moeder niet gaan begraven in Paramaribo. Ik haatte haar.

Anoniem – Mijn oma is doodgegaan in Paramaribo. Door nalatigheid van de arts

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Delen:

Comments

comments

Comments are closed.