Anoniem: Ik werd als kind vreselijk verwaarloosd ~ Suriname

0

Suriname ~ Dit verhaal heeft Maria nog nooit verteld: ‘Ik werd als kind verwaarloosd’. Maria bracht haar jeugd door in Suriname, waar haar vader een school oprichtte voor inheemse kinderen. Maar zijzelf, haar broer en zusjes werden ernstig verwaarloosd.

School in Suriname

“Sinds vijf jaar heb ik de liefste vriend van de wereld. Bij hem voel ik me veilig. Daarvoor was ik voortdurend op de vlucht. Ik droeg veel verdriet en woede met me mee, maar durfde daar niet naar te kijken. Het was mijn vriend die suggereerde dat ik in therapie moest gaan. Hij voelde aan dat er iets bij mij in de knoop zat. Dat heeft me veel goeds gebracht. Voor het eerst heb ik over mijn jeugd durven praten.

Mijn jeugd

Mijn jeugd, die zo donker en somber was dat ik hem wilde verdringen. Dat gaat niet, weet ik nu. Alleen als je je verleden onder ogen durft te zien, kun je echt gelukkig worden. Toen mijn ouders elkaar ontmoetten, in 1969, waren ze ervan overtuigd dat ze soulmates waren. Beiden waren erg knap en droomden van een groots en meeslepend leven.

Depressief

Al snel kwam er een kink in de kabel: mijn moeder beviel van een kind met een klompvoetje. Dat vernietigde het ideale plaatje. Mijn moeder werd depressief, mijn vader raakte aan de drank, Ondanks dat mijn vader aangaf geen kinderen meer te willen, werd mijn moeder opnieuw zwanger. Van mij. Een geboortekaartje werd niet verstuurd, er ging alleen een kopie uit het trouwboekje in het rond, met een pijl naar het vakje waarin stond dat er een tweede kind was geboren.

Slordige ouders

Dit zegt alles over hoe slordig mijn ouders met hun kinderen omsprongen. Na mij volgden er nog twee meisjes. Mijn moeder sliep de hele dag, mijn vader was veel weg. Wij liepen naakt rond, zonder eten. Ze lieten ons alleen thuis. Ik herinner mij een keer dat ik ze als kleuter ging zoeken in een kroeg met enkel een onderbroek aan.”

Leerachterstand

“Ze zaten er en werden razend toen ze me ontdekten. Natuurlijk hadden mensen om ons heen wel door dat het niet goed liep in ons gezin. Elke keer als het mijn ouders te heet onder de voeten werd, verhuisden we. Soms werd ik ’s ochtends wakker en wist ik niet waar ik was. Doordat mijn ouders welbespraakt waren, er goed uitzagen en het de tijdgeest van de hippies was, kwamen ze ermee weg.

Docent in Suriname

Letterlijk: mijn vader, docent, kreeg de kans om bij een inheemse indianenstam in Suriname een school op te richten. Van het ene op het andere moment werd ik van de kleuterschool geplukt en zaten we in het vliegtuig. Zes jaar was ik op dat moment. We gingen back to basic; voor mijn ouders betekende dat een leven met drank en marihuana, en hun eigen gang gaan. Ik zorgde voor mijn jongere zusjes en probeerde te overleven tussen de heftige dingen die we meemaakten, van overvallen tot live bevallingen aan toe.

Niet te bevatten

Achteraf is het niet te bevatten waar we allemaal aan werden blootgesteld. Onderwijs kregen we nauwelijks en toen we, zes jaar later, kort na de coupe van de legerleider Desi Bouterse, terug naar Nederland vlogen, hadden we allemaal een leerachterstand.”

‘We liepen weken in dezelfde kleding en waren mager en bleek’

Loyaliteit en schaamte

“Hoewel familie al snel in de gaten kreeg hoe verwaarloosd wij werden – we liepen wekenlang in dezelfde kleding, waren mager en bleek en 
ons huis was een puinhoop – werd er nog altijd niet echt ingegrepen. Soms werden we wel even opgevangen, maar dat was altijd tijdelijk.

Verwaarloosde kinderen

Dat komt ook doordat wij onze mond hielden over hoe het echt was. We hielden onze ouders de hand boven het hoofd. Uit loyaliteit maar ook uit schaamte. Ik kon alleen overleven door de werkelijkheid buiten te sluiten en in mijn hoofd een rustige wereld te creëren. Daarin werd eten mijn grootste vriend. Ik ontwikkelde een eetstoornis, omdat voedsel veiligheid voor mij betekende. Ik ging er raar mee om, bewaarde bijvoorbeeld van alles in de diepvries, zodat ik in nood wat zou hebben. Op mijn achttiende ben ik het huis uitgegaan. Mijn moeder was toen nog steeds depressief en zij en mijn vader zaten dagelijks aan de drank.

Depressieve moeder

Ik ben nog lang blijven hopen op een beetje liefde. Tegen beter weten in: de enige keren dat mijn moeder mij belde was wanneer de koffie op was en ze mij vroeg of ik dat wilde komen brengen. Toen ik een keer rond vijven langskwam en er Chinees bleek te zijn gehaald, mocht ik niet mee-eten. ‘Jij woont toch niet meer thuis?’ zei mijn vader. Ik ben getrouwd met mijn eerste vriendje. Een vlucht. Ik zie het achteraf vooral als huisje-boompje-beestje spelen. Mijn gevoel stond uit en ik conformeerde me aan het gewenste beeld. Over vroeger sprak ik nooit, ik schaamde me heel erg. Terwijl ik tegelijk zo boos en verdrietig was.

Eetstoornis

Mijn ouders zijn jong gestorven. Mijn vader viel dronken van de trap en de drank werd ook mijn moeder fataal. Mijn broer en zussen zijn in de psychiatrie terechtgekomen of verslaafd geraakt; er is onderling weinig contact meer. Alleen ik heb het gered. Door te overleven, mezelf af te sluiten en door te zetten. Toch waren er ook mooie momenten, doordat ik twee kinderen heb gekregen die de wereld voor mij betekenen en voor wie ik alles over heb.

Met mij gaat het wel

Daarnaast heb ik een leuke baan. Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar gebokst, ondanks de leerachterstand van vroeger. En ik heb lieve vriendinnen. Maar mijn verzwegen verleden drukte als een loden last op mij. Sinds ik in therapie ben, voel ik me beter. Veel beter. Het is niet makkelijk om alles naar boven te halen. Het verdriet en de boosheid blijken reusachtig. Maar ik zie ook positieve kanten van wat mij overkomen is: ik ben een vechter en doorzetter geworden.

Ik ben een vechter
mishandeling Suriname

Voorbeeldfoto van The Independent

Die houding heeft me ver gebracht. Tegelijk is het fijn om nu zachter te worden. Me te leren ontspannen. Niet altijd maar alert te zijn maar vertrouwen durven te hebben. En ik overwon mijn eetstoornis. Eindelijk ben ik de Maria aan het worden die ik echt ben, niet meer belast met schaamte en angsten.

Interview | Lydia van der Weide

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd.

Dit interview stond in Margriet 2018-39. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.

Bron: Margriet.nl

gerelateerde verhalen:

Moeder doet aangifte bij de politie tegen mishandeling zoon door leerkracht

Anoniem ~ Onze dochter krijgt liefde van papa en onze zoon krijgt haat ~ Suriname

 

Wilt u ook uw levensverhaal met ons delen?
Whatsapp of bel ons op +597 8966341
of stuur het naar info@familienieuws.com

U reacties en adviezen worden zeer gewaardeerd.
U kunt ze plaatsen in de comments hieronder
en/of
op onze Facebook pagina

Abonneer ook op ons Youtube kanaal en like us on Facebook

FamilieNieuws.com
Surinaamse familieberichten en nog veel meer

** Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal gewijzigd. tags van onze verhalen: vakantie Suriname Paramaribo liefde anoniem Nederland vliegtuig

Comments

comments

Comments are closed.